Bloggsíða Ágústs Borgþórs

Ég blogga á dv.is

2010-05-17T02:54:00.001+02:00

http://www.dv.is/blogg/agust-borgthor/

Kominn á DV-bloggið

2010-04-25T02:53:00.002+02:00

Nú er endanlega ljóst að þessi síða verður ekki annað en safn um gömlu bloggárin. Ég er orðinn DV-bloggari og DV-bloggið virkar bæði eins og blogg af þessu tagi og sem pistlavettvangur. Ég er ekki farinn að blogga ennþá á DV en ég set eitthvað inn þar í vikunni. Þar verða mylsnur, smásögur, blogg og pistlar í Pressustílnum. Pressan er frábær en á dv.is er mín framtíð á netinu.

Mylsna, herra.

2010-04-04T00:49:00.000+02:00

Hvað gerist í sögum um karla sem fara frá konunum sínum? Þeir kynnast annarri konu og eiginkonan reynir að komast upp á milli þeirra. Eða þeir vilja taka aftur saman við konuna sína en þurfa að berjast um hana við annan mann. Eða þeir flækjast í morðmál; eiginkonan fyrrverandi er myrt og þeir eru grunaðir um morðið.
Sögur hafa upphaf og endi en lífið heldur alltaf áfram. Sagan mín var sú að ég fór frá konunni minni annars vegar vegna þess að ég sá stúlku úti á götu sem mér virtist líta nákvæmlega eins út og konan mín fyrir 22 árum og hins vegar vegna rifrildis um ártal í sögu Eurovision-sönglagakeppninnar. Ég fékk mjög slæma hárklippingu hjá rakara í annarlegu ástandi og síðan bauð konan mín mér í kvöldmat.
Þetta var engin saga. Þetta var óskapnaður. En lífið er ekki saga, lífið er efniviður, formlaus klessa sem hægt er að móta sögur úr, eins og styttur úr grárri hrúgu af leir.

Einn og umvafinn

2010-03-12T18:35:00.002+01:00

Það er föstudagur síðvetrar og vor í lofti. Ég er staddur á nánast tómu kaffihúsi, Espresso-barnum á Lækjartorgi, áður Segafredo, og kemur sem slíkt nokkuð fyrir í bókinni sem ég er að skrifa. Í henni eru fimm sögur sem tengjast saman og eru líka í framhaldi hver af annarri svo ég veit ekki hvort þetta er skáldsaga eða smásagnasafn. Ég ætla mér að klára bókina í ágúst og veit ekki hvort það tekst. Dagvinnan í Skjali þróast og venst vel og finnst mér gott að skrifa eftir vinnu. Allan júlímánuð verð ég síðan í listamannsíbúð í smáþorpi í Norðaustur-Þýskalandi og legg lokahönd á bókina ef þetta gengur upp. Skrudda gefur út í haust, kannski í innbrotinni kilju. Það er einmanalegt að skrifa. Ég á ástríka fjölskyldu, góða vini og marga kunningja, en samt húkir maður oftast einn yfir netblaðri, lestri og skriftum.

Fans exclusive: Eldheit peysa vikunnar

2010-01-25T21:19:00.002+01:00

Maðurinn sem gat sér nafn fyrir að klæðast jakkafötum úr gerviefnum hefur nú snúið í peysurnar. Um jólin var það jakkapeysa - þetta er næsti leikur.

Fiktað með myndavélinni

2010-01-17T00:49:00.002+01:00

2010-01-08T18:13:00.002+01:00

Mig dreymdi í morgun að ég rækist á gamlan kvenkynsvinnufélaga uppi á Fálkagötu. Ég ætlaði að heilsa henni með kossi (líklega undir áhrifum af nýlegum jólaboðum) en hún hörfaði undan eins og það væri óviðeigandi. Þá tók ég eftir því að framtennurnar í henni voru áberandi illa skemmdar.

Status á Facebook

2010-01-01T22:14:00.001+01:00

Mér finnst Mynd af Ragnari í Smára vera mun betri og skemmtilegri bók en þær nýju skáldsögur sem ég las fyrir jólin. En svo var mér nýlega bent á að auðvitað væri hún skáldsaga. Stórfróðleg, skemmtileg og draumkennd eins og síðdegisblundur í vetrarmyrkri.

Mylsna

2009-12-29T21:04:00.002+01:00

“Ég hef ekki hringt í hann ennþá”, segir Drífa Sjöfn og horfir undirleit á hann.
“Hringt í hvern?” spyr Þórir.
“Nú rithöfundinn, þennan sem ég ætlaði að hringja í þegar ...”
Af einhverjum ástæðum klárar hún ekki setninguna, kannski af því það jafngildir að draga konuna hans inn í samtalið.
“Já, en ætlaðirðu ekki að láta hann kíkja á söguna þína?”
Hún hikar og svarar síðan dræmt: “Jújú.” Síðan horfir hún stríðnislega á Þóri.
“Hefurðu lesið eitthvað eftir hann?”
“Smá. Nokkrar smásögur.”
“Mín hugboð eru enginn heilagur sannleikur en ég hef á tilfinningunni að honum veitti ekkert af félagsskap. Ég meina, hann yrði jafnvel bara ánægður að heyra í mér.”

Hún horfir í senn daðurslega og stríðnislega á hann. Honum þykir þetta vægast sagt barnalegt uppátæki hjá henni en það kemur honum í opna skjöldu. Andlit hennar fær á sig æskuljóma, hann sér í því unga og lífsglaða stúlku, ásjónu sem brýst fram í gegnum hrukkur, þreytu, gremju og vonbrigði – sem brýst fram í gegnum tímann.
“Það spillir auðvitað ekki fyrir að mér finnst hann vera mjög myndarlegur, virkilega sjarmerandi strákur. Svona náungi sem bræðir kvenfólk algjörlega án þess að gera sér grein fyrir því.”

Það byrjar að síga í Þóri. Hann kom ekki hingað til að blaðra um einhvern rithöfund. Það furðulega er að hann finnur fyrir afbrýðisemi og til vanmáttar, það eru tilfinningar sem sækja sjaldan á hann. Þessi rithöfundur er örugglega tíu árum eldri en hann og ekki einu sinni mjög þekktur rithöfundur, en hann er engu að síður alvöruhöfundur, margútgefinn, nokkuð sem Þórir getur engan veginn keppt við.

Það hvarflaði aldrei að honum að hann þyrfti að keppa um hylli þessarar konu, hann hefur tekið því sem gefnu að þetta snerist bara um hvað hann vildi, það var aldrei möguleiki í stöðunni að konan væri ekki í boði.

Núna veit hann hins vegar fyrir víst að hann vill hana – hann vill þetta, þetta sem á að gerast og maður talar ekki um, hugsar ekki um, gleymir. Hann kærir sig ekki lengur um að velta fyrir sér mögulegum orsökum, hvað þá afleiðingum.

Þau sitja á Segafredo við Lækjartorg, sama kaffihúsinu og síðast. Ung stúlka er við afgreiðslu núna, mjög lágvaxin, dökkhærð og dökklædd, talar ensku með hreim sem Þórir veit ekki hvaðan er upprunninn. Úti í horni situr dálítill hópur Þjóðverja, hann ber kennsl á þýsku þegar hann heyrir hana talaða, en hann skilur ekkert í því sem er sagt. Þetta er fólk á sextugs- og sjötugsaldri, líklega þrenn hjón, klædd í bláar og rauðar kuldaúlpur; af einhverjum eða engum ástæðum hafa þau öll ákveðið að fá sér litlar súkkulaðikökusneiðar með kaffidrykknum sínum, hvorki fleiri né færri en sex hvítir diskar með slíku eru á borðunum tveimur sem þau hafa lagt undir sig og sitt glaðværa spjall.

Skammt frá Þóri og Drífu situr ungur en þunnhærður maður í lopapeysu, ljósgrænum sjálflýsandi anorak og fjallgönguskóm, hann blaðar í ferðahandbók um Ísland. Aðrir gestir eru ekki á staðnum og þau tvö því einu Íslendingarnir.

Hann horfir á flennistóru veggmyndina af fríðleiksmanninum á útikaffihúsinu. Honum finnst svipur hans hafa breyst dálítið frá því síðast, hann er ekki eins sjálfsánægður og hann er orðinn alvarlegri. Bölvuð vitleysa.

Þórir nenni hvorki að hugsa né hlusta á konuna tala – um rithöfund sem hún er hrifin af eða misheppnað hjónaband sitt og svikulan eiginmann. Þó ætti hvorttveggja að vera að minnsta kosti miðlungi áhugavert söguefni. Áhugaverðara en tíðindaleysið sem hann hefur sett saman um sjálfan sig.

Þar sem hann bregst ekki frekar við tali hennar um rithöfundinn rennur sú stríðni út í sandinn og dálítið vandræðaleg þögn tekur við.
“Þú vinnur við þýðingar, sagðirðu”, segir hún svo, hún sem hefur ekki fengist til að minnast einu orði á hans eigin ritstörf þó að hann hafi nefnt þau nokkrum sinnum við hana (hann hefur ekki talað um þau við nokkurn annan, hann valdi hana til að gera þessa játningu og því er nokkuð kaldhæðnislegt að hún hafi engan áhuga). “Ertu eitthvað að þýða skáldsögur?”
“Nei, leiðbeiningar í farsíma og við hugbúnað. Notkunarleiðbeiningar við þvottavélar, Og auglýsingabæklinga, á skemmtilegum dögum fæ ég að þýða auglýsingabæklinga.”
Drífa Sjöfn kinkar kolli hægt. “Áhugavert.”
Þá langar Þóri til að skella upp úr því auðvitað er þetta ekki áhugavert. Þess í stað segir hann blátt áfram:
“Eigum við að fara heim til þín?”

Drífa Sjöfn lítur undan og svarar ekki strax. Dregur djúpt andann og hann sér ekki betur en hún titri lítið eitt. Nú sjást engin merki um daðurslegu smástelpustríðnina frá því rétt áðan.

Loks spyr hún hvort hann sé á bíl. Hann segir nei, enda er Ása með bílinn í dag, sem hann nefnir ekki, þau hafa ekki nefnt hana eða fjölskylduaðstæður hans yfirleitt. Þau hafa raun ekki sagt margt og setið hér stutt saman, svo sannarlega hafa þau setið hér eins og tvær manneskjur sem hafa fátt hvor við aðra að segja, en þetta frumstæða og ónefnanlega hefur legið í loftinu, í senn gefið fundi þeirra líf og gert hann vandræðalega, ómögulegan.

Þau ganga orðalaust að gula bílastæðahúsinu neðarlegar á Hverfisgötu. Þórir kærir sig kollóttan um hvort einhver sem hann þekkir sjái hann á gangi með henni, ályktar sem svo að ekki geti hvarflað að neinum að neitt sé á milli þeirra.
En um leið og hann er sestur inn í bílinn grípur hann einhver skelfing og hann dregur sig niður í sætinu, undir rúðuhæð. Hann hefur engin orð um þetta og Drífa Sjöfn segir ekkert heldur, ræsir bílinn, ekur af stað, segir ekki eitt einasta orð.
Bíllinn er hvítur og japanskur, virðist ekki nýlegur, gæti verið allt að tíu ára. Þórir horfir upp í dökkgráa loftklæðninguna. Hún er eins og einhvers konar himinn. Hann finnur titring vélarinnar fara um líkamann, finnur sig færast úr stað en hefur ekki hugmynd um hvert er ekið, í eitthvert hverfi í Reykjavík eða til Kópavogs, Hafnarfjarðar? Gildir einu, það er miklu meira heillandi að vita ekki hvert hann er að fara en horfa á húsablokkir og bíla út um gluggann, horfa frekar upp í þennan dökkgráa himinn úr plasti eða gervileðri á meðan hann berst áfram um óséða víðáttu.

Ferðin virðist taka óratíma, hann getur í senn ekki beðið eftir að hún taki enda og óskar þess að hún var að eilífu. Tilfinningin sem ferðamátinn vekur, þessi skynjun, verður honum einhvers konar skáldleg réttlæting á þeirri vitfirringu sem hann er í þann veginn að fara að fremja. “Nú er eitthvað að gerast”, hugsar hann. “Upplifun, söguþráður, ófyrirsjáanleiki.” Hann kemur áhrifunum í áþreifanleg orð, eins og hann væri að skrifa um þetta. Hann hreyfir varirnar eins og í tauti þegar hann segir þetta en gefur ekki frá sér hljóð.

Svo man hann skyndilega eftir heimilisfanginu hennar sem hann fletti svo oft upp á netinu. Þetta er nýbyggt úthverfi, ennþá sálarlausara en hverfið sem hann býr í sjálfur. Það hefði verið skemmtilegra að vita ekki allan tímann hvert hann væri að fara.

Hún stöðvar bílinn nokkrum sinnum á leiðinni og í hvert sinn vaknar spurningin hvort þau séu komin á leiðarenda. En hún tekur alltaf af stað aftur. En þegr hún bakkar hægt eftir stansið og í beygju svo ýlfrar lágt í bílnum, veit hann að þau eru komin.

Hún drepur á bílnum og stígur út úr honum áður en Þórir hreyfir sig úr sætinu. Það er nokkuð átak að rísa upp úr þessari stellingu. Hann verkjar í skrokkinn. Allt umhverfis hann eru nýbyggð og hálfbyggð fjölbýlishús; göturnar eru ómalbikaðar. Framundan er hóll með moldarflagi.

Drífa Sjöfn hirðir ekki um að læsa bílnum á eftir honum, hún gengur rakleitt að ljósgráu húsi án þess að líta um öxl. Sviplaus kápan hennar er næstm samlit húsinu og ljósskottlitu hárinu hennar.

Þórir greikkar sporið og smýgur með henni inn um dyrnar án þess að hún virði hann viðlits. Í stigaganginum er kunnuglegur þefur sem minnir á kattarhlandslykt og hann hefur áður fundið í nýsteyptum húsum en er líklega bara af steypunni, að minnsta kosti eru engir kettir sjáanlegir hér.

Íbúðin hennar er hlýleg, í engu samræmi við húsið eða hverfið. Í stofunni eru innrammaðar myndir af börnum og ungmennum, í skírnarkjólum, með stúdentshúfur. Stórt og geðþekkt landslagsmálverk prýðir einn veginn, ekki eftir þekktan málara. Litirnir eru fullskærir, af engi, fjallshlíð og himni, óraunverulegir litir en aðlaðandi.

Í stofuskápnum eru gamalkunnugir kilir bóka Halldórs Laxness, svartir með hvítu flúri, og einhverjar aðrar íslenskar skáldsögur frá seinni áratugum.
Loksins snýr hún sér að honum. “Þú drakkst kannski nóg kaffi áðan? Viltu bjór?”
Um leið og hún ber upp spurninguna finnur hann fyrir þurrki í hálsinu svo hann á erfitt með að koma upp hljóði. Hann kinkar því bara kolli og hún fer fram í eldhúsið. Hann horfir út um gluggann, á húsin og gulan byggingarkrana í fjarska. Bílar þjóta eftir aðalbrautinni í nokkurri fjarlægð; ennþá lengra úti fyrir eru haf og fjöll.

Hún birtist aftur með tvö glös á hvolfi yfir tveimur flöskum af háljósum bjór, leggur þetta á ílangt sófaborðið sem er úr dökkum við en ofan á því koparplata með óræðum útskurði. Hún sest í sófann og hann sest í stól gegnt henni, hellir sér öl í glasið og sýpur af því, það er bragðlítið.

Skyndilega líður honum eins og þetta sé venjuleg siðsamleg heimsókn svo hann spyr hana hvernig henni líki kennslan.
Drífa Sjöfn horfir ringluð á hann líkt og hún skilji ekkert um hvað hann er að tala. Síðan áttar hún sig.
“Bara ágætlega svona í heildina. Þetta eru bestu grey. Afar misjafnlega búin að heiman. Mig grunar að sum þeirra gætu alveg spjarað sig án kennarans, þau þyrftu bara námsbækurnar og önnur gögn, svo vel eru þau úr garði gerð og vel uppalin. En á meðan eru önnur sem ég veit að ég get aldrei sinnt nógu vel, sama hvað ég reyni. Þau eru svo vanbúin.”
“Eru þau svona misgreind?” spyr Þórir. Hann hefur engan áhuga á umræðuefninu, dauðsér eftir því að hafa bryddað upp á þessu, óttast að það leiði þau inn á svo jarðbundnar brautir að ónefnanlegt ætlunarverkið reynist ógjörningur. Að eftir dálitla stund segi Drífa Sjöfn: Jæja, það var nú gaman að spjalla við þig en voðalega flýgur tíminn.
“Jújú, mikil ósköp, en munurinn liggur ekki bara í því heldur hvað það er misjafnlega hlúð að þeim heima. Sum eru uppfull af andlegri, líkamlegri og tilfinningalegri næringu, aga og sjálfsöryggi, önnur fá ekkert heima hjá sér nema ruslfæði, tölvur, sjónvarp og afskiptaleysi. Það þroskast enginn eðlilega á slíku uppeldi.”

Þórir kinkar kolli. Leitar að leið í huganum út úr þessu.

“Jújú, mér líkar starfið en ég lifi ekki fyrir það.”
“Ég lifi örugglega ekki fyrir mitt starf”, segir Þórir og hlær kuldalega.
“Ég er ekki týpa sem getur lifað fyrir starf”, heldur hún áfram eins og hún hafi ekki heyrt til hans. “Ég hef alltaf viljað bara lifa venjulegu lífi þar sem hlutirnir eru í réttum hlutföllum. Einhvern veginn eins og ég held að sé í samræmi við lífið sjálft. Að sinna starfi sínu vel. Að ala upp börnin sín vel. Eiga heilbrigð áhugamál. Elska maka sinn og eldast með honum. Hlúa að barnabörnunum.”

Hugur Þóris fyllist af andmælum en þau eru bæði óljós og óskiljanleg. Það er þessi illi, frjálsi hluti hans sem leiðist uppbyggilegt kerlingartal þó að innihald þess sé hið eina rétta. En í hinu fullkomna fjölskyldulífi sem kerlingar heimsins af báðum kynjum predika milli þess sem þær klippa runna og gróðursetja hríslur, er engin sjálfshyggja og engin sköpun.

“Þetta var bara það sem mig langaði. Engir villir dagdraumar, bara venjulegt líf og heilbrigt hjónaband.”

Það er engu líkara en rödd hennar sé að bresta. Ef hún hættir þessu tali ekki missir hann af bráðinni. Móralíserandi kona lætur ekki taka sig á stofugólfinu sínu á meðan hún talar um fjölskyldugildi.

En skyndilega rennur upp fyrir honum að lausnin felst ekki í að breyta um umræðuefni heldur er það þögnin ein sem blífur. Svo hann hættir að svara henni, horfir stíft í augu hennar og færir sig nær henni yfir sófaborðið.

Hún þagnar. Hann heyrir og finnur öran andardrátt hennar, eins og golu. Skyndilega fyllir kvíðasvipur andlitið og það er engu líkara en augun grátbæni hann um að láta hana í friði. En hún færir höfuðið líka nær honum og nú er allt í einu lítið bil á milli munnanna, þeir eru að mætast. En hann langar ekki til að kyssa hana, hann vill taka hana og eyðileggja eitthvað.

2009-12-05T17:12:00.000+01:00

Gimme that old time blog

2009-09-21T20:27:00.005+02:00

Ég vann við þýðingar í Austurstræti í allan dag. Ég næ sífellt betri tökum á verkefnunum og hef komist upp á lag með að stýra málum svo að ég er ekki þreyttur eftir daginn, líður bara vel og er til í allt.

Hjólaði upp á legendary bensínstöðina á mörkum Laugavegs og Suðurlandsbrautar og át pylsur í kvöldmat.

Kom mér síðan fyrir á barnum góða með kostulega nafninu, Studio 29, á Hlemmi. Þar leikur sér oft lítil tælensk eða filippísk eða indónesísk telpa, 3-4 ára. Þegar ég fékk latte-glasið mitt fylgdi því súkkulaðimoli í Síríus-bréfi. Telpan stóð rétt hjá mér og ég rétti henni molann. Hún starði dáleidd á molann, það glampaði á hann í útréttri hendi þessarar risastóru mannveru sem stóð fyrir ofan hana. Hún sagði "takk" og hljóp síðan eitthvert afsíðis með sælgætið, væntanlega til að vera viss um að fá að eiga það óskipt. - Ekki þótti mér verra að barnið hefði sig á brott, en þá þurftu þessir ótölvuvæddu karlar sem hér hanga að opna fyrir sjónvarpsfréttirnar og skrúfa þær upp. - Forða mér á Þjóðarbókhlöðuna á eftir.

Old School blogg aftur?

2009-09-19T18:30:00.003+02:00

Feisbúkk er gróðrarstía tölvuveira. Vel getur verið að ég fari að blogga aftur hér. Og kæri mig kollóttan um aðsókn, hún er tryggð með Pressupistlum. Kannski hentar þessi vettvangur mér betur fyrir skyndihugleiðingar en Feisbúkk.

Einhvern veginn hafa ÁBS-árnar alltaf streymt hingað á endanum. Í gamla dalinn. Sniff, sniff (hallærislegt).

Týndur í tíma

2009-09-04T22:01:00.007+02:00

Tilefni þessarar færslu, þ.e. þess að setja yfirleitt inn færslu hér í staðinn fyrir status á feisbúkk eða pistil á Pressuna (var að setja nýjan pistil þar inn), er sú að ég sit í nýju Eymundsson-búðinni í gamla Spron-húsinu á Skólavörðustíg. Það er frábært að sitja hér, skrifa eða reyna að skrifa, glugga í einhverjar bækur. Þetta er auðvitað bara fortíðarþrá því þetta er svipuð tilfinning og að var að sitja á Súfistanum í Máli og menningu á Laugarvegi. Mér skilst raunar að sú stemning verði fljótlega endurvakin. En mér þykir þegar vænt um þessa bókabúð.

Maður situr við flennistóran glugga og horfir niður á Vegamótastíg. Þarna er Eiríkur Bergmann Einarsson á reiðhjóli. Hélt hann væri að fara inn á Kormák og Skjöld en hann hjólar bara upp götuna og talar í gemsa.

Nú fer ég líklega að komast upp á lag með að skrifa á nýja vinnustaðnum eftir lokun. Snilldin við það er sú að vinnutölvan er með tveimur skjám, nokkuð sem er einkar heppilegt við söguskrif.

Ég logga mig ennþá hérna inn á gamla netfanginu mínu frá Íslensku auglýsingastofunni. Það er mjög sérkennileg tilfinning og í eitt augnablik áttaði ég mig ekki á þessu. Öll netföng komin í graut. Íslenska, Pressan, Háskólinn og Skjal.

Smásagnanámskeið frestast

2009-08-19T16:10:00.001+02:00

Ég er að ráða mig í fullt starf og get ekki haldið smásagnanámskeið í október eins og ég ætlaði að gera. Stefni á febrúar. Mér þykir þetta leitt en eitthvað verður að láta undan.

Er þetta bara orðin einhver mylsnusíða?

2009-08-07T21:27:00.000+02:00

“... svo fer ég í Landsbankanna á fimmtudaginn og næ í nýja og fína íþróttatösku handa Ragga, ha ...”

Drengurinn kinkar kolli áhugalaus. Þórir lætur það ekki á sig fá. Drengurinn gæti verið farinn að þráspyrja hann um töskuna eftir nokkrar mínútur þegar hann er búinn að melta upplýsingarnar og afgreiða annað úr huganum sem hann honum kann að þykja áhugavert þetta augnablikið.

Verra þykir Þóri að Ása horfir rannsakandi ef ekki tortryggin á hann.Eflaust af því hann er of ákafur, aðeins of áhugasamur, þannig að þetta fagnaðarerindi fær holan hljóm. Það er synd því nú væri hughreystandi að skynja velþóknun hennar.

Þau sitja við eldhúsborðið. Drengurinn er að rýna í fótboltmyndamöpppuna en Ása flettir prjónanámskeiðsmöppunni úr Mími.

Þórir kann ekki önnur ráð en að halda áfram.

“Svo keppirðu í Vestmannaeyjum í sumar. Þú gistir í heilar fimm nætur.”

“Í tjaldi?”

“Neeei, það er örugglega ekki gott að sofa í tjaldi þegar maður er að keppa á fótboltamóti.”

“Ég get tekið betri langskot en Baddi. Kannski tek ég bestu langskotin í mínum flokki. En hérna, en hérna, ef svo þarna í Vest ... Vest þarna eyjum, þá ætla ég sko kannski að skora með langskoti. En samt getur Gulli varið mjög föst langskot. En ef hérna, ef hérna, ef hérna ég verð kannski í marki á þessu móti held ég að það sé dálítið gott því ég get gripið mjög háa bolta sem kannski Baddi getur ekki gripið. En einu sinni þá var þjálfarinn að segja við okkur að við ættum að æfa að rekja boltann og þá gerði Birgir dálítið asnalegt ...”

Þórir finnur augu Ásu hvíla á sér, kannski er hún að vakta hvort hann haldi athyglinni við blaður stráksins sem nú er að ná kunnuglegu flugi. Þórir horfir því stíft á drenginn, hlustar, nemur hinar keimlíku upplýsingar og kinkar reglulega kolli.

Ávinningurinn er sá að eftir nokkuð langa fótboltaræðu verður tal drengsins skyndilega áhugavert.

“Um daginn voru þrír fimmþúsundkallaar í pennaveskinu hans Badda.”

“Vertu nú ekki með svona vitleysu”, grípur Ása fram í.

“Ég er ekki með svona vitleysu. Þeir voru krumpaðir saman. Einn datt á gólfið og Birgir tók hann upp úr gólfinu og sagði ‘Gaur! ertu með fimmþúsundkall’ og þá segir Baddi ‘Iss, ég er með tvo í viðbót’ og þeir voru báðir líka krumpaðir saman. Og svo sagði hann við Birgir ‘Þú mátt bara eiga hann’ og Birgir þorði því ekki. Hann þorði ekki að eiga fimmþúsundkallinn. Sagði bara eitthvað ‘Öööööö ... ég má það ekki’.

“Hvað heitir pabbi hans?” spyr Þórir.

“Pabbi Birgis?”

“Pabbi Badda. Þessa sem var með peningana.”

“Ég veit það ekki.”

Þórir horfir spyrjandi á Ásu. Hún yppir öxlum, stendur upp frá eldhúsborðinu, tekur með sér ljósrauða námskeiðsmöppuna inn í stofu, leggur möppuna á stofuborðið, sest í sófann og seilist eftir rósóttri prjónfötu við hliðina á sófanum. Tekur prjóna og garn upp úr fötunni, flettir möppunni og hefur síðan augun á henni um leið og hún byrjar að munda prjónana.

Svona hefur hann horft áður horft á móður sína og ömmu sína bera sig að. Báðar eiga meira að segja svipaðar pjónafötur og báðar prjóna enn. Eini munurinn er sá að þær sitja ekki í svona nýtískulegum stofum. En eftir hundrað ár mun þessi stofa ekkert endilega þykja nýtískulegri en þær. Munu þá konur sitja enn í stofum og taka garn og prjóna upp úr prjónafötum?

“Er pabbi hans sköllóttur?” spyr hann drenginn.

“Já og hann er oft í sjónvarpinu”, svarar drengurinn án þess að líta upp úr fótboltamyndunum.

“Er Baddi strákurinn sem fór á úrslitaleikinn í fyrra?”

“Já og hann fékk að bjóða Einari með sér af því hann nennti ekki að fara einn. Þeir fóru á Arsenal – Barcelona og þeir flugu í einkaþotu. En samt fannst Badda ekkert gaman af því Arsenal tapaði.”

Ef þetta var sá maður sem Þórir hélt þá hafði hann séð ljósmynd af honum í sjónvarpinu um daginn undir óskiljanlegri frétt um hlutabréfakaup.

“Hérna þessi taska sem þú ætlar að ná í”, sagði strákurinn horfði horfði allt í einu hugsi á Þóri.

“Já?”

“Er hún stærri en græna taskan mín?”

“Já, örugglega. Það er bara eiginlega poki.”

“Er eitthvað fótboltamerki utan á?”

“Líklega bara Landsbankamerki.”

“En hann er ekki lið.”

“Nei, það er bara banki.”

“En þeir elska fótbolta”, sagði drengurinn og þuldi síðan auglýsingaslagorðið nokkrum sinnum, með flatri en dálítið drungalegri röddu: “Við ELSKUM fótbolta.”

Gamall vinnufélagi Þóris hafði samið slagorðið og handritið að auglýsingunum sem því fylgdu. Það var ungur maður sem elskaði auglýsingar jafnmikið og bankinn sagðist elska fótbolta, líklega meira.

Þórir brosti og hugsaði hlýlega til fyrrverandi félaga síns í stutta stund. Það var gott að hugsa um eitthvað allt annað – um eitthvað annað en eigin vandræði sem hann vissi ekki hvort voru raunveruleg.

***

Uppi í rúmi hugsar hann um Drífu Sjöfn, andlit hennar og snertinguna af fingrinum, á meðan Ása hefur sig til fyrir háttinn inni á baðherbergi. Mikið er það óviðeigandi af honum, hugsar hann líka. Mannshugurinn er skrýtinn. Eina stundina kvalinn af samviskubiti og skömm en ornar sér þá næstu yfir sama tilefni uppi í eigin rúmi.

Drífa Sjöfn er ekki aðlaðandi. Þetta er ekki kona sem hann gæti laðast að. En það er meira eins og hann sé að segja sjálfum sér það því löngunin í augum hennar og snertingin af fingrinum – hvorttveggja er ennþá ómótstæðilegt.

Þegar Ása kemur inn í herbergið brosir hún til hans en það bros hefur ekkert með ástríðu að gera, það er velþóknunin sem hann saknaði áðan yfir fótboltaframtakinu hans. Hún er í síðum tíu ára gömlum náttkjól, upplituðum af þvotti í gegnum tíðina, hefur enda lifað af eina þvottavél í þeirra eigu. Ása hefur alltaf verið nýtin og aldrei kröfuhörð fyrir sjálfa sig. Samt krafðist hún þess að þau endurnýjuðu íbúðin fyrir tíu milljónir. Það bara varð að gera það vegna þess að svoleiðis gerir fólk. Samt var gamla íbúðin í fínu standi (breytingin er svo mikil að það er varla hægt að tala um sömu íbúðina, heldur þá gömlu og þá nýju), nokkuð sem Þórir nefnir ekki upphátt lengur við nokkurn mann því annars er hlegið að honum. Íbúðin var úrelt er honum tjáð. Það býr enginn svona lengur nema einhverjir vesalingar sem neyðast til þess. Og Ása sá að þetta var illskárri kostur en sá að kaupa nýtt húsnæði fyrir lágmark 50 milljónir. Þannig að á vissan hátt er endurnýjuð íbúðin líka til marks um hagsýni hennar rétt eins og náttkjóllinn.

Andlitið er glansandi af einhverju glæru kremi. Það er þó skárra en hvíta rakakremið og agúrkusneiðarnr sem Erna hans Inga hefur stundum yfir andlitinu undir háttinn. “Giftar konur eru svo ljótar af því þær eru alltaf að gera sig fallegar, ég veit samt ekki fyrir hvern, ekki fyrir eiginmennina”, sagði Ingi biturlega þegar hann lýsti þessu. Þóri leiðist slíkt tal og reynir yfirleitt að eyða því. Það er of persónulegt. Þó hvarflar að honum að sem hugsanlega upprennandi rithöfundi ætti hann að gefa því meiri gaum.

Hvað sem því líður þá finnst honum Ása falleg. Hún er til dæmis miklu fallegri en Drífa Sjöfn. En fegurð hennar hreyfir ekkert við honum lengur. Hann býst við því að það sé fullkomlega eðlilegt, fólk vill bara ekki viðurkenna slíkar staðreyndir lífsins.

Nú fær hann hugljómun. Raunar er það augljós lausn á vanda hans sem gæti verið ímyndaður: Ása er auðvitað hinn rétti viðtakandi hinnar óskiljanlegu ástríðu sem Drífa Sjöfn vakti honum í dag.

Hann ljómar svo af ánægju yfir þessari uppgötvun að Ása rekur upp stór augu og spyr: “Hvað?”

Hann svarar með því að taka utan um hana en hún ýtir honum frá sér áður en hann nær að koma kossi á varirnar.

“Úpps, maskinn”, segir hún afsakandi og bendir leikrænt með báðum vísifingrum framan í sig. Hún þreifar eftir hendi hans undir sænginni, þrýstir hana og segir blíðlega: “Bara ekki snerta andlitið.”

Hvað verður um þessa síðu?

2009-07-30T01:12:00.003+02:00

Ég hitti markaðsstjóra í morgun sem sagði að Feisbúkk myndi deyja bráðum. Fer ég þá aftur að blogga hérna?

Annars þarf ég að fara að skrifa nýjan Pressupistil. Pressan lifir, hún er vinsæl.

Miklu skárri mylsna úr vel sofnum kolli

2009-07-03T21:52:00.002+02:00

Ég minni svo á að hér er hægt að kommenta við Pressupistlana mína og einnig á Facebook. Pistlasafnið er hér til vinstri.

Hann gekk að henni við götuljósin og spurði hana hvort hún héti Drífa Sjöfn Baldursdóttir þó að hann vissi það auðvitað vel og hún kæmist augljóslega fljótt að því að hann hefði vitað það allan tímann, en þetta virtist eina færa leiðin til að hefja samtalið við þessar aðstæður. Hún kinkaði kolli og þá sagði hann: “Það virðist hafa orðið dálítill misskilningur varðandi símtal, værirðu til nokkuð til í að ganga afsíðis með mér og spjalla aðeins.”

Það var undarlegt að taka sér þetta orð í munn, afsíðis, þó að honum væri það þokkalega tamt sem textamanni. Það var í rauninni óheppilegt, hljómaði vafasamt, jafnvel ógnandi. Það hafði þó ekki slæm áhrif á þennan viðmælanda: hún varð möglunarlaust við beiðni hans. Kinkaði bara kolli aftur, þögul, eða kannski sagði hún eitthvað lágt sem hann heyrði ekki fyrir umferðargnýnum.

Eflaust var hún mjög undrandi en það sást ekki á henni. Ósvikin undrun er líka miklu óræðari en við gerum okkur sjálfkrafa í hugarlund, sjáum í sjónvarpinu eða iðkum í leikrænum samskiptum, eins og til dæmis þegar ung stúlka glennir upp augun, grípur um munninn og hrópar framan í vinkonu sína: Í ALVÖRU? ÉG TRÚI ÞÉR EKKI!

Þarna við götuljósin í dag – og við sambærilegar aðstæður ef þær eru til, sem þær líklega eru, honum kemur bara ekkert dæmi í hug, - þá er varla um annað að ræða en kinka kolli eða hrista höfðið og um leið byrjar undrunin að renna með blóðinu um æðarnar án nokkurra ytri merkja fyrst í stað.

“Kannski setjast þarna dálitla stund”, sagði Þórir og benti í áttina að gamla biðstöðvarhúsinu á Lækjartorgi. Þau gengu þangað þegjandi og settust inn á kaffihúsið Segafredo. Honum leið eins og hann væri staddur í sögu, gallinn var sá að hann var sjálfur höfundurinn og sagan algjörlega ómótuð, líklega var engin saga, bara eitthvert endasleppt plat, og skyndilega, í örstutta stund, var hann lamaður af skelfingu.

It´s mylsna time again, folks!

2009-07-01T17:16:00.003+02:00

Þetta passar ekki inn á Pressuna, finnst mér, þó að ég hafi verið hvattur til að birta hvaðeina þar. Þetta kemst ekki fyrir á Facebook, veggurinn virðist bara samþykkja ákveðinn stafafjölda.

En forsagan.

Ég var andvaka í nótt, sem var skítt því ég hafði verið með miklar heitstrengingar um afköst dagsins í dag. Ég gat heldur ekki sofið í morgun og fór því á fætur með 2-3 tíma í hausnum. Ég hafði m.a. reynt að sofna út frá skáldsögunni Undir himninum en það hafði ekki tekist. Ég hitti síðan höfundinn á Þjóðarbókhlöðunni í dag og spurði hann hvort hann gæti skrifað illa sofinn. Hann sagði nei. Þá fann ég Bjarna Bjarnason á Facebook og spurði hann sömu spurningar. Hann sagði já. Og spurði "hver ert þú?".

Síðan skrifaði ég þetta. Smám saman. Klukkan orðin þrjú og þetta er síðan hálfellefu, ellefu. Ekki mikið. Meira á morgun. Eitthvað smá á eftir.

Þegar þjálfarinn hefur tæmt sína dagskrá fer upp ein af þessum eldri mæðrum, kona sem gæti verið rösklega hálffimmtug. Hún er nokkuð mjúkholda, lagleg kona með millisítt slétt hár og rauðar kinnar sem gera hana barnslega.
Móðirin er með nokkuð snúið erindi frá Landsbankanum. Drengjunum standi öllum til boða frí íþróttataska merkt bankanum en með tveimur skilyrðum. Annað er að allur hópurinn sameinist um að þiggja tösku og að hver drengur mæti ávallt með sína tösku til leiks og æfinga. Hitt er að stofna þarf reikning fyrir hvern og einn dreng í útibúinu í Höfðabakka milli klukkan eitt og þrjú á fimmtudaginn og leggja inn á hann 500.000 kr.
Raddhljómur konunnar er flatur og þreytulegur, eins og henni leiðist að tala um þetta, ill nauðsyn sem það sé. En þó er engan veginn hægt að slá því föstu því hún kímir af og til í ræðunni, af engri sjáanlegri ástæðu. Fallegar viprur í munnvikunum eru þannig í andstæðu við leiðan raddtóninn svo heildarmyndin er óræð; auk þess lygnir hún af og til aftur hágrænum augunum og gefur þar með ræðunni léttan og kæruleysislegn blæ.
“Það er ekkert endilega víst að allir vilji auglýsa Landsbankann svona þannig að við þurfum kannski að ræða þetta vel. Svo er líka spurning hvort fólk komist á þessum tíma í bankann.”
Þegar Þórir var í fótboltanum horfðu foreldrar hans ekki á einn einasta leik. Það tíðkaðist ekki og hann saknaði þess ekki. Kom möguleikinn ekki í hug og þeim örugglega ekki heldur því þau voru góðir foreldrar. En eftir á að hyggja finnst honum samt skrýtið að engum hafi dottið það í hug og honum skuli ekki einu sinni hafa hugkvæmst að langa til þess að pabbi horfði á hann keppa. Því auðvitað hefði það verið rosalega gaman. Pabbi hans hefði ekki þurft að klæða hann í fótboltaskóna eða færa honum vatn í mjúkum plastbrúsa sem þá hafði ekki verið fundinn upp, að minnsta kosti ekki fluttur inn til Íslands, og það hefði ekki þurft að blanda neinum banka í málið, en óneitanlega væru góðar minningar úr strákaboltanum ennþá betri en faðir hans hefði orðið vitni að helstu afrekunum á vellinum. En á þeim tíma hefði það líklega flokkast undir að horfa á börn leika sér og fullorðið fólk eyddi ekki tíma í slíkt þá.
Flestir taka vel í tilboðið. Sumar konurnar þurfa þó að spyrja margs. Ein spyr hvort hægt sé að fá jafnvel hagstæðara tilboð hjá Glitni. Systursonur hennar spili með Fjölni og þar bjóði bankinn bæði tösku og vatnsbrúsa. Að vísu þurfi 1.000 kr. innlegg þar á reikninginn sem er opnaður en hún sjái ekki að það sé ókostur.
Mamman með framsöguna lygnir aftur grænu augunum og segir að hún sé opin fyrir öllu. En væri þá einhver til í að kanna málið hjá Glitni, bætir hún við og setur viprur í munnvikin. Henni finnist nóg að sinna sambandinu við Landsbankann.

Kominn á Facebook

2009-06-30T21:05:00.002+02:00

Þessi síða er ekki dálítið mikið 2007.
Hún er dálítið mikið 2004.

Minni á pistlasafnið á Pressunni hér til hliðar.

Hversu máttu gjalda, ...

2009-06-28T19:02:00.003+02:00

... gamla góða blogspot-síða? Hér gerist fátt en pistlasafnið á Pressunni er hér til hliðar. Ennþá kann ég ekki á Face-book. Kannski breytist það í nótt.

Komment við Pressupistlum eru vel þegin hér.

Gute Stunden

(Nei, Þjóðverjar segja held ég ekki svona).

Nýjasti Pressupistillinn

2009-06-19T17:42:00.001+02:00

http://pressan.is/pressupennar/LesaAgust/thad-er-ogurstund---synid-abyrgd

Ég linka ekki endilega á þá alla. En í þessum tek ég mjög skýra afstöðu til umdeildra mála. Hægt að kommenta við pistilinn hér.

Kúnstir

2009-06-13T19:27:00.002+02:00

http://www.dv.is/frettir/2009/6/13/segir-lanid-bera-merki-um-mistnotkun-adstodu/

Hinn útbelgdi reikningsmeistari og skóladúx virðist hafa gleypt lífeyrissjóð. Eða hann gleypti gullpening sem bólgnaði svona inni í honum.

Það er alltaf verið að segja mér hvað hann sé gáfaður og flínkur að reikna. Ég er alltaf að hugsa með mér hvað þessar gáfur hafa komið þjóðinni vel.

Eða að ég hugsa að sjónarhorn okkar á hugtakið gáfur sé allt of þröngt.

Work in progress

2009-06-13T17:05:00.003+02:00

Kaflaskipti næstu skáldsögu:

2007

I
II
III

2007-2009

IV: 2007 2008 2009

___________

Ártölin eru kaflaheiti í IV. hluta en í hinum hlutunum eru kaflarnir aðgreindir með þessari viðkunnanlegu merkingu: ***

Ég er búinn að semja töluvert af efni inn í þetta skapalón (sem hefur tekið breytingum og ég tel mér trú um að hafi fengið lokamyndina núna). Tvær smásögur sem ég hef birt eftir að Hliðarspor kom út renna inn í þessa skáldsögu. Stolnar stundir (birtist í TMM haustið 2008) heldur bara áfram, teygir sig yfir á 50 blaðsíður eða meira. Skjólið (sem er hægt að finna á gamla Vísisblogginu mínu og birtist í Ský sumarið 2007) verður endurskrifuð inn í seinnipart bókarinnar. Það þarf reyndar að breyta töluvert um tón þar og samræma við annað í skáldsögunni. - Bókin mun bera keim af nokkrum samtengdun nóvellum, hlutarnir eru um margt sjálfstæðir. Ég veit hins vegar ekki hversu vel þeir myndu standa einir og sér og IV.hluti er framhald af hinu, gæti aldrei virkað einn og sér. Held ég.

Uppbyggingin er kannski ekki ósvipuð og í Hliðarspori og sú uppbygging er rökrétt framhald af ferlinum eftir fimm smásagnasöfn. Hins vegar verður þetta margslungnari, lengri og miklu betri bók en Hliðarspor. - Það er hins vegar erfitt að bera skáldsögur saman við smásagnasöfnin mín. En þau standa vel fyrir sínu.

Ég veit þetta segir ykkur ekki neitt. Ég er bara að þessu fyrir sjálfan mig (og ég hef ekki gefið mér tíma til að stofna Facebook-síðu, það kemur að því).

Og þó. Mig vantar að heyra í einhverjum sem er með tímasetningar á umfjöllun um Byrgismálið sæmilega á hreinu. Byrgismálið er aukaatriði en kemur fyrir og tímasetningar og samræmi þar að lútandi er mér mikilvægt. Ef einhver er vel að sér um þetta má mjög gjarnan senda mér póst á abs14@hi.is

Að einhverju leyti er þetta "fyrir og eftir hrun" bók. Að einhverju leyti. Innsti kjarninn í henni hlýtur samt að vera tímalaus. - Spái því að ég verði kominn mjög langt með hana í haust. Það er eins og þetta sé að springa út núna. Í haust verð ég að gera hlé. Finn mér síðan tíma (og fæ vonandi aftur starfslaun) til að klára hana fyrir haustið 2010.

Haustið 2010 kemur hún út og verður fyrsta bókin mín sem hreyfist í búðunum. Jafnvel þó að Hallgrímur verði búinn að reka Egil úr Kiljunni.

Þess má geta að ég var að fá sendingu frá Bókasafnssjóði. 2008 sló ég persónulegt met í útlánum.
En ég segi ykkur ekki töluna. Þá fara metsöluhöfundarnir að hlæja.

Sprengja frá Hallgrími

2009-06-12T12:56:00.002+02:00

Auðvitað átti Egill að lesa bókina hans Hallgríms fyrir síðustu jól. Hann gæti afsakað sig með að hann kæmist ekki yfir allt. En hann er auk þess með tvo lesara í þættinum.

Kiljan er skemmtileg og hún er mjög vinsæll þáttur og það er engan veginn sjálfgefið að halda úti bókmenntaþætti í sjónvarpi meiripart ársins sem heldur vinsældum sínum.

Kiljan er fyrsti íslenski sjónvarpsþátturinn um bókmenntir sem ekki er fullkomlega misheppnaður. Litróf var ömurlegur menningarþáttur með ennþá ömurlegra bókmenntahorni. Regnhlífarnar í New York var yfirborðsmennskan ein.

Og hvað sem hver segir þá er minni dilkadráttur í Kiljunni en tíðkast hefur á bókmenntavettvangi. Það er farið nokkuð vítt yfir það sem skiptir máli eða skiptir bara hugsanlega máli. Hér áður fyrr komu góðir höfundar að lokuðum dyrum ef þeir voru ekki í tísku.
Kiljan hefur hins vegar leitt af sér að áður ósöluvænlegar bækur hafa slegið í gegn. Hún hefur opnað bókmenntaheiminn fyrir almenningi.

Kiljan er Egill Helgason. Tillaga um að skipt verði um þáttarstjórnanda er bara bull. Ef Egill myndi hætta þá myndi Kiljan hætta og nýr þáttur taka við (eða enginn). Ég gef mér ekki fyrirfram að sá þáttur væri misheppnaðar eins og bókmenntaþættir undanfarinna ára en það hlýtur að vera eðlilegt að grípa þar til orðatiltækis á ensku: If it works don´t fix it.

Reynt að sparka í þá sem eiga það skilið

2009-06-11T00:02:00.001+02:00

Nýjasti Pressupistillinn

http://pressan.is/Pressupennar/Lesagrein/hvers-spyrja-thau-kennarann/

Snuff-myndir í Lesbók

2009-06-08T19:46:00.003+02:00

Ég veit ekki hvers vegna Þröstur Helgason var rekinn af Lesbókinni. Mér finnst líklegt að það hafi einfaldlega verið sparnaður, þetta var djobb sem hægt var að skera niður. Ég get samt ekkert fullyrt, hef engar innanbúðarupplýsingar. Þröstur gerði margt gott á Lesbókinni, birti mikið af góðu efni og gerði bókmenntum hátt undir höfði. Hann rak hins vegar mjög ákveðna póstsmóderníska ritstjórnarstefnu sem sumpart var góð og sumpart slæm. Ég var oft að rífa kjaft á bloggi út af Lesbókinni en gleymdi kannski að þakka fyrir það sem vel var gert. Fyrir utan birtingar á efni sem ég sendi Þresti sjálfum en hann birti allt efni sem ég sendi honum og greiddi fyrir það. Það var samtals þetta: Ein smásaga (Mjólk til spillis), grein um Alice Munro og grein um Who´s Next plötuna.

Nú virðist Lesbókin nokkurn veginn ritstjórnarlaus. Það getur vel gengið. Það vekur hins vegar athygli mína að einhver náungi (barnabókahöfundur) er sífellt að birta þarna myndskreytta langhunda um einhverjar jaðarhryllingsmyndir, hann hefur mikið dálæti á pyntingum á fólki og alls kyns grafískum óþverra og dásamar þetta efni með einhverju póstmódernísku frasakjaftæði.

Það er allt í lagi að hafa áhuga á svona myndum og það mætti jafnvel birta eina grein um þær í Lesbókinni. En hvers vegna svona greinar eru birtar þar sem lykilefni og taka yfir heilu opnurnar tvær helgar í röð (er kannski von á meiru?) þykir mér bera vitni um algjört ritstjórnarlegt stjórnleysi. Svona efnisáherslur passa engan veginn við Lesbók Morgunblaðsins.

Er ekki hægt að láta Kollu Bergþórs - eða getur ekki bara ritstjórinn sjálfur fylgst aðeins með þessu og haft uppi lágmarksritstjórn?

Besta hugsanlega Lesbókin myndi liggja einhvers staðar mitt á milli Þrastar og Gísla gamla málara. Gott aktúelt bókmennta- og menningarefni í bland við þjóðlegan fróðleik, rokk- og poppklassík má fljóta með.

Lesbók Morgunblaðsins er ekki neðanjarðarblað.

Pressupistill númer 3

2009-06-08T16:52:00.001+02:00

http://pressan.is/Pressupennar/Lesagrein/i-bodi-landsbankans/

Tvinna saman persónulega bloggstílnum og formi dálkahöfundarins. Kallinn er með þetta.
Þið getið kommentað hér.

Keep up the good work, nafni

2009-06-06T19:05:00.002+02:00

http://www.visir.is/article/20090606/FRETTIR01/506510562

Skólameistari Bifrastar vill sameina hana HR og Listaháskólanum og byggja upp skóla sem hvílir á þremur grunnstoðum: 1) Listir og heimspeki 2) Viðskipti og lögfræði 3) Tækni- og verkfræði

Ég kláraði BA-ritgerðina mína í apríl. Hún er listtengd enda fjallar hún um viðhorf Platóns og Aristótelesr til skáldskapar. Ég fékk 8,5 fyrir hana.

Jafnframt kenndi ég ritlist meira og minna allt þetta misseri og bý yfir góðu glærusafni.

Um áramótin byrja ég í mastersnáminu en ég lýk því varla fyrr en sirka 2011 - 2012.

Meðfram því mun ég áfram sinna skáldskap og þróa áfram ritlistarnámskeið mín.

Heimspekinám mitt mun ég áfram tengja listum og skáldskap eins og kostur er.

Í lok kreppunnar sæki ég um stundakennslu hjá nafna mínum. Ég hvet hann til að hrinda hugmyndum sínum í framkvæmd. Síðar munum við eiga gott samstarf.

Hér er nýjasti Pressupistillinn

2009-06-03T18:56:00.001+02:00

http://pressan.is/Pressupennar/Lesagrein/lygilega-stikkfri-samfylking/

Sérhæfingin, hagsmunirnir, skoðanirnar

2009-06-03T03:21:00.001+02:00

Pistill sem birtist áður á pressan.is

Það nennir enginn að rökræða um smásögur. Ég bíð þess albúinn alla daga að kjafta hvern þann í kaf sem ekki er sammála mér um hverjir séu bestu smásagnahöfundar heimsins og hver séu lykilatriðin í velheppnaðri smásagnagerð.

Nei, fólk er ekki mikið fyrir að rífast við mig um þetta. En það les oft af áhuga smásögur sem ég bendi því á og sumir skrá sig meira að segja á smásagnanámskeið sem ég held. Þannig að ég kvarta ekki.

En þið skuluð bara reyna að vera ósammála mér. Ég mun kjafta ykkur rænulaus!

Það kemur fyrir að ég viðra stóryrtur á bloggi ýmsar skoðanir á þjóðmálum. Þá getur það gerst (ég tek fram að það er sjaldgæft) að einhver sérhæfður á viðkomandi sviði hafi samband við mig og vill leiða mig af villigötum á braut sannleikans. Sérþekking viðkomandi á málaflokknum gerir mér erfitt um varnir en sé hann að auki hagsmunatengdur þá er viðnám mitt vonlaust, því ástríðuþrunginn málflutningur vopnaður sérþekkingu er ósigrandi.

Í vetur var ég svo heppinn að fá þriggja mánaða starfslaun úr Launasjóði rithöfunda. Ég hafði áður ekki leitt mikið hugann að réttmæti listamannalauna, hafði þó aldrei talað beinlínis gegn þeim svo fyllstu sanngirni gagnvart sjálfum mér sé gætt. En það má undrun sæta hvað hugur minn fylltist af góðum rökum fyrir réttmæti þeirra um leið og ég hafði lesið svarbréfið góða frá launasjóðnum. Hvað það væri mikil vitleysa að skera þau niður jafnvel núna í kreppunni. Ruðningsáhrifin af starfi rithöfunda til dæmis. Ótal önnur rök sem ég útlista ekki hér. Ég efast um að margir hefðu roð við mér í rökræðum um listamannalaun í dag en fyrir nokkrum mánuðum hefði ég getað farið halloka í slíkri rökræðu.

En það er til fólk sem talar óháð hagsmunum. Eða kannski er það bara konan mín. Um daginn sagðist hún ekki skilja hvers vegna sparifjáreigendur voru tryggðir í bak og fyrir eftir bankahrunið en skuldarar rukkaðir upp í topp. Nú vill svo til að við eigum dálítinn sparnað, engar stórupphæðir en okkur munar um hann, og lítið sem ekkert af honum glataðist í hruninu. Og konan mín er viðskiptafræðingur þannig að auk hagsmunanna hefur hún líka eitthvert vit á málaflokknum.

Annars vegar hef ég ekki áhuga á því að borga niður skuldir annarra og mér finnst sorglegt til þess að hugsa hvernig vel gefið og vel menntað fólk gat týnt sér í græðgi og skuldasöfnun vegna þess að það sá leiðina til að styrkja sjálfsmynd sína liggja að of stóru húsi (með kuldalegum, stílhreinum og rándýrum innréttingum) og forljótum risajeppum. Á hinn bóginn er fráleitt að þeir sem selja afnot að peningum eigi einir að sleppa við að blæða nokkuð fyrir kreppuna. Allir hljóta að fórna einhverju. Það hlýtur að vera til millivegur.

Og sérfræðingar. Ekki hringja í mig út af þessum pistli! Ég er upptekinn.

Framhaldið

2009-05-29T14:06:00.003+02:00

Ég held að ég hafi verið aftengdur við Eyjuna. Það er a.m.k. eðlilegt. Hins vegar væri gaman að halda lífi í þessari síðu áfram meðfram pistlaskrifum mínum á Pressunni og vettvangur.com

Nú var ég að frétta að Alice Munro hafi fengið Man-Booker verðlaunin. Það eru frábær tíðindi.

Hins vegar birtir maður ekki slíkar smáathugasemdir sem pistli á Pressunni.

Ta-ra!

2009-05-28T16:51:00.002+02:00

http://pressan.is/Pressupennar/Lesagrein/serhaefingin-hagsmunirnir-skodanirnar/

Á þessum stað mun ég hér eftir birta reglulega pistla. Auk þess hef ég verið ráðinn þar í hlutastarf við fréttaskrif frá og með næstu mánaðamótum. Aldrei að vita nema að í leiðinni verði mér kennt að búa til tengla, ég lærði það nefnilega á Visir.is um aldamótin en týndi niður þeirri þekkingu eftir að ég hvarf inn í auglýsingabransann. Þar lærði ég líka á photoshop, týndi því niður og læri það kannski aftur í sumar.

Úrkynjun

2009-05-28T15:46:00.000+02:00

http://www.dv.is/frettir/2009/5/28/atu-gull-i-bodi-landsbankans/

Að skera sína líka og éta gull.

Vettvangur.com

2009-05-25T00:59:00.002+02:00

www.vettvangur.com

Hér er vefur um bókmenntir, stjórnmál og fleira. Ég er nýbúinn að birta þar grein. Í augum einhverja er hún listrænt prump og í augum einhverra annarra áhugaverð pæling. Veit það ekki. Gjörið svo vel.

Um mánaðamótin kynni ég allt annan vettvang þar sem ég mun líka birta pistla og miklu oftar .
Það eru í raun nokkuð mikil tíðindi. Bíðið spennt.

Að gleðjast yfir litlu - eða miklu

2009-05-23T18:43:00.003+02:00

Ég var næstum því dottinn í langa Moggabloggsfyrirsögn hérna, þessar sem eru lengri en færslurnar af því höfundurinn nær ekki að greina milli fyrirsagnar og meginmáls. En ég stoppaði mig af og skildi bara eftir slappa en stutta fyrirsögn. Svo á þetta að vera þankastrik þarna á milli en er bara bandstrik.

Gengur vel að skrifa í dag. Er á Cafe Cultura og þar er skemmtilegur og hryssingslegur bakgarður. Er að drekka dökkan Leffe sem ég hef eiginlega ekki efni á lengur, eða ætti ekki að panta mér skv. nýjum neysluviðmiðunum á mínu heimili, og ég er orðinn hálffullur af hálfri flösku. Þess vegna, m.a., drekk ég bara eina flösku.

Í sögunni er að verða til misskilningur vegna þess að fólk sem ætlar að hittast hittir í raun einhvern annan en það ætlaði að hitta. Og ég er endalaust að reyna að finna út úr því hvernig þessi misskilningur getur orðið safaríkur. Kaflinn paufast áfram, hægt og rólega, mánuðum saman. En nú þarf að margfalda vinnuhraðann.

Er jafnframt eitthvað að fikta við nýju, skemmtilegu aukavinnuna mína sem hefst formlega um mánaðamótin.

Fylgist síðan með sportinu á boltavöktum netmiðlanna og þar skorar Baldur Sigurðsson sigurmark KR í Eyjum, gegn gangi leiksins (sem er bara sætara) skv. þarstöddum, eftir töfraundirbúning frá Guðmundi Legend Benediktssyni.

Fyrsti sigurinn í Eyjum í 11 ár að veruleika og KR komið á toppinn. Yndislegt. Bráðum koma örugglega viðtöl við einhverja á fotbolti.net

Sendi félögum mínum sem eru frá Vestmannaeyjum hressilegar kveðjur með SMS og skála við sjálfan mig í Leffe.

Þetta er eiginlega of fullkomið líf. Það hlýtur einhver að koma bráðum og berja mig í hausinn með kylfu og binda enda á þessa hversdagsgleði mitt í kreppunni djúpu.

Heimskulegasta bloggfærsla allra tíma?

2009-05-20T03:02:00.004+02:00

http://joiragnars.blog.is/blog/joiragnars/entry/880522/

Ég hef þann ósið að reita hár mitt yfir heimskulegum færslum á Moggablogginu, sérstaklega þegar bloggað er við áhugaverðar fréttir og fyrirsögn bloggsins tekur ekki af allan vafa um að textinn sé einhver þvæla. Það þýðir ekkert að segja mér að ég eigi ekki að lesa Moggabloggið ef það fer svona í taugarnar á mér, það er nefnilega mikið af mjög góðu og nauðsynlegu lesefni á Moggablogginu og þess vegna kanna ég það daglega.

Þetta þykir mér vera heimskulegasta bloggfærsla sem ég hef séð frá því ég byrjaði að lesa blogg.
Og fyrir utan að vera frámunalega, ólýsanlega og andstyggilega heimskuleg, þá er hún líka áhugavert dæmi um það sem sumir vinstri sinnar telja sig nú geta borið á borð vegna heimskreppunnar og brotlendingar frjálshyggjunnar. - Allt í einu er gamla Austur-Þýskaland orðið heilagt og ekki má víkja að því neikvæðu orði. Ekki einu sinni þó að í hlut eigi fyrrverandi þegn Austur-þýska alþýðulýðveldisins sáluga sem nú er kanslari sameinaðs Þýskalands. Ekki má heldur tala illa um Stasi. Þessi höfundur telur sig síðan hafa efni á að gera lítið úr gáfnafari Þýskalandskanslara. Heyr á endemi!

Nú er hægt að stofna nýjan flokk í Íslensku vefverðlaununum. Ég er búinn að finna sigurvegarann. Þið getið fundið upp nafn á flokknum.

Fyrningin og fleira

2009-05-19T14:48:00.006+02:00

http://pressan.is/Pressupennar/Lesagrein/ferd-an-fyrirheits/

Aftur langar mig að linka í minn gamla skólabróður, Ólaf Arnarson, en hann er einn kjarnmesti greinahöfundurinn þessa dagana og skrifar beinskeytt um það sem helst brennur á þjóðinni.

Mig langar til að koma með athugasemd við gagnrýni hans á fyrningarleiðina. Ólafur segir:

"Ekki hefur enn verið sýnt fram á það með rökum hvernig á að svipta eina helstu atvinnugrein þjóðarinnar verðmætum sínum en skilja hana eftir með skuldirnar öðru vísi en að leiði til hruns"

Það er nú það. Sjávarútvegur er af mörgum ástæðum afskaplega arðbær í augnablikinu. Gengi krónunnar vegur þar vitanlega þungt. Sjávarútvegsfyrirtækin eru hins vegar mörg hver í hrikalegum erfiðleikum vegna ofsalegra og misheppnaðra fjárfestinga í alls óskyldum greinum.
Er hægt að þola það að arðsemi fiskveiða brenni upp á báli slíkra skulda? - Er ekki nær að kvótinn komist í hendur fyrirtækja sem eru ekki skuldug og geta þar með rekið sig með almennilegum hagnaði? - Verða hin ofurskuldsettu sjávarútvegsfyrirtæki ekki einfaldlega að fara í gjaldþrot og rétturinn að komast í hendur þeirra sem geta grætt á þessu?

Það sem Ólafur segir um ræðu Bjarna Benediktssonar í gærkvöld er hárrétt. Ég varð nánast miður mín af að hlusta á ræðu formanns Sjálfstæðisflokksins. Hér talar ekki foringi breiðfylkingar.

Næstlélegasta ræða kvöldsins var ræða Sigmundar Gunnlaugssonar en þar var það fremur formið en innihaldið sem klikkaði. Er drengurinn svona hræðilega lélegur ræðumaður eða var þetta bara byrjandastress? Í sjónvarpsviðtölum er hann yfirvegaður og hnitmiðaður. Þetta var eins og að horfa á umskipting.

Útlendingar

2009-05-19T01:52:00.001+02:00

http://ruv.is/heim/frettir/frett/store64/item266244/

Mér finnst það ekkert slæm tilhugsun að þýskur banki eigi Kringluna. Voru ekki einmitt Íslendingar sem kunnu ekki fótum sínum forráð sífellt að eignast erlendar verslanakeðjur?
Það er miklu betra að þýskir bankar eigi íslensk fyrirtæki en að íslenska ríkið sé að burðast með þau.

Um auðlindirnar gildir svo allt öðru máli.

Hrópandinn í eyðimörkinni

2009-05-17T16:58:00.003+02:00

http://pressan.is/Frettir/Lesafrett/pressuuttekt-neydarastand-nu-tharf-tafarlaust-ad-gripa-til-adgerda//

Egill Helgason kallaði Ólaf Arnarson hrópandann í eyðimörkinni í Silfrinu í dag. Það er rétt sem sumir hafa verið að benda mér á að ofanlinkuð grein Ólafs er skyldulesning fyrir þá sem vilja vera inni í umræðunni í dag. Mér þótti flata niðurfærsluleiðin fáránleg fyrst en nú er að renna upp fyrir mér að hún snýst um fleira en að létta á skuldabyrði illa staddra heimila og gera í leiðinni vel við þá sem standa vel. Það eru miklu fleiri þættir sem þarna spila inn í, t.d. bráðnauðsynleg aukning neyslu og efasemdir um réttmæti skuldagreiðslna Íslendinga.

Svo er það AGS sem krefst þess að við keyrum allt í þrot hér með absúrd ofurvöxtum. Hvað gerist ef við förum ekki að þeirra ráðum?

Hugsanlega forðum við okkur frá öðru hruni sem AGS kann að að vera að steypa okkur í með ráðgjöf sinni
Hugsanlega fáum við ekki aðra greiðslu af láninu frá AGS sem hvort eð er hefur ekki viljað greiða okkur

Hverju er þá eiginlega að tapa?

Svo er það hitt hagfræðisjónarmiðið sem m.a. birtist í grein Ólafs Mixa í Fréttablaðinu í gær. Að við þurfum háa stýrivexti vegna þess að endurreisn þessa efnahagslífs byggist á sparnaði. Hvernig má þetta vera? Þurfum við sparnað eða þurfum við aukna neyslu til að forða okkur frá endanlegu þroti og byggja upp á ný?

Ræðst múgurinn á Seðlabankann í kjölfar næstu vaxtaákvörðunar?

Húslistamenn Café Roma

2009-05-17T16:18:00.003+02:00

Þeir eru tveir. Annar þeirra er ég. Fyrir stuttu var komið fyrir leðursófa, sófaborði og bókahillum í horni kaffistofunnar. Í hillurnar laumaði ég þremur bókum eftir sjálfan mig. Auðvitað les þær enginn nema kannski eigandinn einhvern tíma. Hana langar a.m.k. að lesa sögurnar sem gerast beinlínis hér á kaffihúsinu (t.d. Fyrsti dagur fjórðu viku og kafli úr Hliðarspori). En aðallega finnst mér "næs" að hafa bækurnar hérna sjálfur fyrir augunum ef ég gýt þeim í áttina að bókahillununum.

Hinn húslistamaðurinn er líklega áhrifameiri í útbreiðslu listar sinnar meðal gesta staðarins. Lengi vel hamraði hann vísindaskáldsögur á ensku á fartölvuna sína hér en undanfarna mánuði virðist hann hafa lagt ritstörfin á hilluna og snúið sér að myndlist. Hann rissar upp andlitsmyndir á dagblöðin sem hann les hér. Þannig að ef maður flettir dagsgömlum eða eldri dagblöðum á staðnum má iðulega finna í þeim myndir eftir hann. Þær eru nánast að verða ígildi merkingar kaffihússins á dagblaðakosti sínum.

Furðutímar

2009-05-16T13:50:00.002+02:00

Hver hefði getað séð fyrir þann möguleika að ríkið færi í samkeppni við fjarskiptafyrirtæki sem héti Síminn aka Landssíminn aka Póstur&sími. Og ríkisfyrirtækið væri Vodafone.

En hvað eiga menn að gera?

Engar ákvarðanir eru góðar í dag.

Skrýtinn dagur en rökréttur

2009-05-15T20:18:00.003+02:00

Ég skilgreini mig hvorki í atvinnuleit né sem atvinnulausan þó að ég sé ekki í föstu starfi. Ég er rithöfundur. Lausamaður. Námsmaður. Hitt og þetta. Engu að síður var ég í viðtali í morgun, þ.e. ég falaðist eftir mjög áhugaverðu, föstu og ekki of tímafreku verkefni. Ég var langt því frá einn um hituna en engu að síður var viðkomandi nánast búinn að ákveða að ráða mig áður en ég mætti á staðinn. Kannski óvenjulegt en í raun fullkomlega rökrétt miðað við tilefnið og allt samhengið. Mér líkar svona "no-bullshit"-afstaða. Sérstaklega þegar hún hentar mér.

Mamma keyrði mig á staðinn. Þegar ég kom út aftur af hinum velheppnaða fundi kom í ljós að það var sprungið á öðru framdekkinu hjá mömmu. Það þótti mér afskaplega sanngjörn niðurstaða af samanlögðu örlagaspili morgunsins. Guð gefur og guð tekur. Ég splæsti því með glöðu geði í leigubíl til baka og tók nótu fyrir enda bílferðin augljóslega kostnaður vegna starfsemi minnar. Alli bróðir sá svo um að græja bílinn hennar mömmu stuttu síðar.

Íslenska var búin að hafa samband fyrr um morguninn og ég leysti þar af í eftirmiðdaginn. Las yfir tvær auglýsingar, einn bækling og einn flyer. Skrifaði eina útvarpsauglýsingu. Ég sat í gamla sætinu mínu og notaðist við gömlu fartölvuna mína sem Íslenska gaf mér við brottförina í lok janúar. Þegar ég prófaði að ýta á print kom í ljós að tölvan var enn tengd við prentarann hennar Guðrúnar verkefnastjóra alveg eins og síðast.

Fólki þótti skrýtið og gaman að fá mig aftur. Mér líkaði þetta vel en myndi ekki kæra mig um að fara í gamla starfið aftur. Ekki nema einn og einn dag kannski.

En nú er komið kvöld og tími til að reyna að skrifa. Eins og maður. Eins og rithöfundur. (Þeir skrifa einmitt oft svona stuttar málgreinar með endurtekningum).

Fært til bókar

2009-05-14T02:34:00.003+02:00

Það upplýstist í kvöld að útgerðarmenn - a.m.k. sumir þeirra - telja sig eiga kvótann en hann sé ekki í þjóðareign.

Rætt var við einn þeirra í Kastljósinu og hann færði þau rök fyrir þessari skoðun að útgerðarfyrirtækin færðu kvóta sinn til eignar í bókum sínum.

Þetta eru mjög áhugaverð rök.

Þórólfur Matthíasson svaraði þessu svo að hann vonaði að viðkomandi væri ekki búinn að eignfæra húsið hans í bækur fyrirtækisins.

Facebook efni frá manni sem er ekki kominn með Facebooksíðu

2009-05-13T14:18:00.001+02:00

Það gengur ekki fyrir mann eins og mig að láta aðdáendur sína ekkert vita af sér í viku. En ég var í prófum. Nú eru þau búin. Alls hef ég lokið 35 einingum á þessu misseri. Næstu mánuði verða ritstörfin í aðalhlutverki.

Hin meintu smávægilegu fótboltameiðsli sem ég reifaði um daginn reyndust ekki jafnlítilfjörleg og ég hélt. Ég hef brákað rifbein og hef ekki hugmynd um hvenær ég næ mér af því. Það þýðir ekkert fyrir mig að hlaupa þessa dagana, hvað þá fara í fótbolta, ég verð að hlífa þessu svæði.Tilhugsunin er óneitanlega nokkuð skelfileg með tillliti til brennslu. Ef hún hrapar, eins og hún gerir óhjákvæmileg núna, hleyp ég þá ekki í spik (meira spik)? Niðurstaðan í augnablikinu er sú að ég þori ekki að borða mikið þannig að það er sjálfleyst.

Ríkisstjórninni óska ég alls hins besta. Jón G. Bjarnason hefur aldrei verið draumaráðherrann minn. Hins vegar gat ég ekki annað en hrifist af blikinu í augum hans þegar stjórnin var mynduð á Bessastöðum. Hvað þetta var mikil stund fyrir hann. Hvað hann var augljóslega hrærður.Fyrir nokkrum misserum hefði þetta verið mín martraðarstjórn. En það hefur allt hrunið og allt snúist á hvolf. Gangi þeim vel.

Ég skrifa stutta grein fljótlega sem ég mun vísa í héðan.

Tvær kiljur

2009-05-05T13:28:00.006+02:00

http://skrudda.is/baekur.aspx?id=174

Á vorin eru litlu jólin í bókaheiminum með ríkulegri kiljuútgáfu. Um daginn skrifaði ég um hina forvitnilegu bók Ólafs Arnarsonar, Sofandi að feigðarósi. Eins og vanalega er bókin búin í Mál og menningu en ég ætlaði að halda áfram að lesa hana í dag. Bækurnar hér að ofan gengu vel hjá Skruddu um jólin og eru nýútkomnar í kilju. Fluga á vegg segir frá æskuárum höfundar í Vesturbænum en væntanlega er skáldað þar vel inn í þegar við á og þjónar söguheildinni. Skemmtileg bók fyrir alla sem eiga minningar úr Vesturbænum og marga fleiri.

http://skrudda.is/baekur.aspx?id=175
Litla stúlkan og sígarettan er fyrst og fremst áhugaverð sem ádeilurit. Ég bloggaði um hana fyrir jólin sem framtíðarhrollvekju pc-þjóðfélagsins sem sífellt vinnur á. Við hrun frjálshyggjunnar má búast við sterkari ítökum pólitískra réttrúnaðarafla enda eru þau til vinstri. Sjálfur var ég þá að kjósa það yfir mig enda er ástandið þannig í samfélaginu að maður kærir sig kollóttan um vændisbann og fleiri prinsippbrot vinstrisinna. Fyrir utan að það er fyrst og fremst Sjálfstæðisflokkurinn sem ber ábyrgð á því hvernig ég kaus. Vonandi bíta þeir ekki höfuðið af skömminni með því að fella aðildarviðræður við ESB á þinginu. - Svo eru aðrir sem segja að ein af afbrigðilegum birtingarmyndum nýliðinnar gósentíðar hafi verið öfgar í barnauppeldi og ýmisskonar lífsstílsvitleysa. Þetta eru auðvitað ekki pólitísk mál. - Litla stúlkan og sígarettan er hvað sem því líður meinhæðin og skemmtileg bók.

Meðal ungmenna

2009-05-01T20:02:00.003+02:00

Ég skilaði BA-ritgerðinni minni í heimspeki í vikunni. Ég held að þetta sé ekki mjög þung lesning svo vel má vera að ég birti hana hér.

Tilfinningin var dálítið eins og að fermast þegar maður er orðinn fullorðinn. Eða missa sveindóminn á miðjum aldri. Eða drekka fyrsta bjórinn á fertugsafmælinu. Eða eitthvað.

Ég kláraði jafnframt síðasta smásagnakennslukvöldið mitt á þessu misseri. Ég er nokkuð viss um að sú starfsemi heldur áfram.

Áðan var ég í 4 klukkustunda fyrirspurna- og prófatíma í þýskum málvísindum. Samnemendur mínir voru ýmist ófæddir eða slefandi í leikgrind þegar ég var að ljúka stúdentsprófum. Samt fínn félagsskapur. Sérstaklega í hléinu þegar við sóttum okkur kaffi út í Þjóðminjasafn. Aldur er bara eitt af því sem getur aðskilið fólk. Svo eru margir fleiri þættir og þegar maður er með fólki sem hefur áhuga á Þýskalandi, tungumálum, bókmenntum, tónlist, kvikmyndum og fótbolta, þá er aldursmunurinn kannski ekki mikið mál.

Ég er búinn að vera afar afkastamikill á þessu misseri. Tek meira en fullt nám í háskólanum, hefur unnið ýmis launuð verkefni og auk þess haldið nokkuð góðum dampi í skriftum. Er í prófum til 12. maí og eftir þann tíma mun ég nánast helga mig skriftum fram á haust.

Vinjettuhöfundar framtíðarinnar

2009-04-30T14:26:00.002+02:00

Ármann Reynisson, sem kalla mætti fyrrverandi innrásarvíking fremur en útrásar-, lýsir því hvernig meðferð hann fékk eftir gjaldþrot Ávöxtunar undir lok 9. áratugarins. Hann sat inni í rúmlega eitt ár og allar eigur hans voru gerðar upptækar.

Er þetta kannski uppskrift að örlögum útrásarvíkinganna?

Annars rótast Jóhannes í Bónus eins og naut í flagi í Helgar-DV. Fjárglæframennirnir eiga enn einhver ítök í fjölmiðlunum. Hversu brengluð var myndin og umræðan þegar þeir réðu þeim öllum nema RÚV?

Að afsala sér heiðri vegna þingmennsku

2009-04-29T17:36:00.005+02:00

Ég ætlaði ekki að blogga um heiðurslaun Þráins Bertelssonar vegna þess að mér þykir sú umræða ósmekkleg, vildi ekki kynda undir henni og átti von á að hún lognaðist fljótt út af.

En það furðulega hefur gerst að þetta hefur verið eitt helsta umfjöllunarefni fjölmiðla undanfarið.

Að afsala sér heiðurslaunum vegna annarra starfa er áþekkt því og að afsala sér Nóbelsverðlaununum. Síðari heiðurinn er að sönnu ennþá meiri en annars er eini munurinn sá að Nóbelsverðlaunin eru greidd út öll í einu en heiðurslaunin mánaðarlega í litlum skömmtum.

Heiðurslaun listamanna eru allt annað fyrirbæri en starfslaun. Fyrir utan að vera töluvert hærri þá eru starfslaun veitt til ákveðinna verkefna. Ég fékk t.d. þriggja mánaða starfslaun sem samkvæmt umsókn minni eiga að duga til að fara langt með að ljúka skáldsögu. Sex mánuðir áttu að duga til að klára hana alveg. Ef ég ætla að eiga mér von um að fá aftur starfslaun þarf ég að vera búinn með svo mikið af bókinni í haust að aðeins sé eftir sirka þriggja mánaða vinna við hana.

Heiðurslaun fá nokkrir listamenn komnir fram yfir miðjan aldur fyrir fórnfúst ævistarf. Þau eru svo lág að þau eru engan veginn hugsað sem eina framfærsla listamannanna.

Fjölmörg dæmi eru um að listamenn á heiðurslaunum sinni öðrum störfum.

Fjölmörg dæmi eru um að þingmaður vinni aukavinnu.

Þráinn Bertelsson hefur verið mjög virkur rithöfundur undanfarin ár og fátt bendir til að hann hætti að skrifa þó að hann setjist á þing. Ritstörf verða væntanlega aukavinnan hans.

Fyrir utan að það skiptir ekki máli. Hann er búinn að vinna fyrir þessum launum. Þetta eru verðlaun. Núna vill fólk svipta hann verðlaununum í nafni misskilinnar og ofsafenginnar siðbótar, allt vegna þess að þjóðin vaknaði upp við bankahrun og áttaði sig á að margir þegnar hennar hafa verið siðspilltir í fjármálum undanfarin ár.

Um leið er reynt að sverta þann heiður listamannsins sem hann hefur áunnið sér fyrir löngu.

Mér finnst þetta til skammar.

Auglýsingabransinn

2009-04-29T16:43:00.002+02:00

http://larahanna.blog.is/blog/larahanna/entry/866627/

Auglýsingaheimurinn er sérkennilegur. Að minnsta kosti sá hluti hans sem snýst um hugmyndavinnu. Ég uppgötvaði fljótt að á því sviði eru öll gildi á floti og erfitt að festa hönd á nokkrum mælikvörðum um gott og slæmt. Í bókmenntum hef ég alltaf getað stuðst við nokkuð áþreifanleg viðmið. Í auglýsingaheiminum tók ég fljótt þá stefnu að halda mig innan þess sviðs að gera texta villulausa (það tókst reyndar ekki alltaf, ég gerði nokkur sorgleg mistök sem ég er enn að svekkja mig yfir þó að þau skipti engu máli í dag) og skrifa smekklegan og lipran texta þar sem við á (en jafnvel slík verk voru ekki alltaf hafin yfir afstæðan smekk annarra).

Hugmyndavinnan þótti mér vera súrrealískur frumskógur sem ég hætti mér ekki inn í. Þar er að finna gáfað fólk og fífl í bland. Engir eru sammála. Það virðist vera dyggð að vera aldrei sammála hugmynd næsta manns og hrósa aldrei neinu því hver og einn þarf að vera klárastur. Kannski eru auglýsingar þannig í eðli sínu að menn geta aldrei verið sammála um þær og það gildir þá jafnvel líka um þá sem koma að gerð þeirra. Þegar kemur að hugmyndavinnu eru 3-4 aðilar innan auglýsingastofu með mismunandi skoðanir á hvaða leið eigi að fara og síðan kannski jafnmargir aðilar frá viðskiptavininum. Viðskiptavinurinn ræður auðvitað þegar upp er staðið og hann er alltaf að skipta um skoðun. Að sjálfsögðu eru síðan bæði fífl og gáfað fólk meðal viðskiptavinanna, rétt eins og á stofunum.

Oft er niðurstaðan fín auglýsing. Oft hefur hún kostað mikil leiðindi og margar uppákomur en í lokin eru allir glaðir. Stundum er hins vegar eins og mestu fíflin hafi fengið að ráða. Niðurstaðan dýr og stórfurðuleg, grátbrosleg mistök. Hér er stórfenglegt dæmi um slíkt.

Tek fram að þess auglýsing kemur þeirri stofu sem ég vann á ekkert við og reyndar man ég ekki eftir jafnhrikalegum afglöpum þar. En það er aukaatriði því þetta er auglýsing frá einni stærstu stofu landsins.

Hann heldur áfram að skandalísera

2009-04-29T01:37:00.001+02:00

http://www.visir.is/article/20090428/FRETTIR01/389866068

Mér hefur fundist svo merkilega hljótt um ÓRG undanfarið.
En það gat ekki varað að eilífu ...

Lipur penni

2009-04-27T21:03:00.005+02:00

Ólafur Arnarson er gamall bekkjarbróðir minn úr M.R. Ég hef aldrei leitt hugann að því hvort hann gæti skrifað bækur eða ekki en í sjálfu sér ætti það ekki að koma á óvart þar sem hann hefur starfað sem fréttamaður. Eftir að hafa lesið fyrstu 50 blaðsíðurnar í Sofandi að feigðarósi og einhverja aðra kafla á víð og dreif er hins vegar ljóst að hann er mjög lipur penni. Ég kem tæpast til með að mynda mér sérstaka skoðun á bankahruninu eftir lestur bókarinnar en les hana af forvitni og með opnum huga. En frá fyrstu setningu er ljóst að höfundur hefur gert sér far um að halda athygli lesenda og það án allra öfga. Hann hefur þetta í sér.

Hér er eitt lýsandi dæmi: "Hinn 23. september sat Lárus Welding fimm tíma fund í Abu Dhabi. Heimamenn héldu Ramadan í heiðri og í samræmi við trúarsiði múslíma voru engar veitingar á fundinum - ekki einu sinni blávatn."

Nú skiptir engu máli um staðreyndir þeirra mála sem hér eru reifuð hvort Lárus Welding fékk eitthvað að drekka á fundinum eða ekki. Höfundur sem hirðir bara um efnisstaðreyndir hefði leitt svona smáatriði hjá sér. Hins vegar er þessi fundur setinn á tíma mikils umróts og Lárus Welding er að verða miðpunktur í hringiðu örlagaríkra atburða. Það er mikil spenna í lofti. Að sjá hann fyrir sér á fimm tíma fundi í fjarlægu landi þar sem hann fær ekki að væta kverkarnar (vitandi það að auki að þetta er maður sem eflaust hefur sjaldan neitað sér um munað) gerir frásögnina líflegri en ella. Og þannig er allur textinn sem ég er búinn að lesa hingað til. Höfundurinn er aldrei með útúrdúra, hann heldur sig við efnið en með atriðum eins og þessum glæðir hann frásögnina lífi.

Hér er gott dæmi um spennuna sem höfundur hleður í textann:

"Undir kvöld á sunnudag var Össur Skarphéðinsson kallaður úr leikfimisal til að koma í síma. Á línunni var formaður Samfylkingarinnar sem talaði af sjúkrabeð í New York, Ingibjörg Sólrún tjáði Össuri að hann yrði að fara rakleiðis í Seðlabankann. Síðan hringdi hún sjálf beint í Jón Þór, aðstoðarmann Björgvins G. viðskiptaráðherra, og bað hann að fara líka. Loksins hafði viðskiptaráðuneytinu verið kippt inn úr myrkrinu. Þetta var kl. 18 á sunnudag og hvorki Össur né Jón Þór vissu nákvæmlega erindi sitt út í Seðlabanka."

Spennandi og fróðleg lesning. Þessi á eftir að rjúka út.

Ísland sækir um aðild að ESB í maí

2009-04-26T00:48:00.002+02:00

Niðurstöður kosninganna gera þetta óhjákvæmilegt.

Samfylkingin skuldar sínum nýju kjósendum að standa við þessi fyrirheit.

Þetta er nefnilega að hluta "lánsfylgi Evrópusinnanna" eins og Sigmundur Davíð orðaði það svo vel.

Annaðhvort gefa Vinstri grænir eftir í ESB-málinu eða við fáum þriggja flokka Evrópustjórn:
S-B-O

Samfylkingin þarf að vinna stórsigur

2009-04-25T12:00:00.004+02:00

Fyrir nokkrum árum hefði mér þótt þessi fyrirsögn á bloggi eftir mig sérkennileg framtíðarsýn.

En það hefur allt breyst. Það hefur allt snúist á hvolf.

Ef Ísland sækir ekki um aðild að ESB strax í sumar og stefnir að upptöku evru þá stefnum við ekki út úr því öngstræti sem við erum stödd í.

Ef Vinstri grænir verða jafnstórir og Samfylkingin þá hefur síðarnefndi flokkurinn ekki styrk til að halda þessari kröfu til streitu. Samfylkingin þarf að verða langstærsti flokkurinn og geta myndað stjórnir í allar áttir.

Ég vildi miklu frekar vera að fara að kjósa Sjálfstæðisflokk sem stæði styrkum fótum siðferðilega, ætlaði að sækja um aðild að ESB og hefði síðan þor til að fara í sársaukafullan en áhrifaríkan og tímabundinn niðurskurð ríkisútgjalda.

En þessi kostur er ekki fyrir hendi.

Þess í stað er það þjóðarnauðsyn að kjósa Samfylkinguna í dag. Líklega mikilvægasta atkvæðið sem ég hef gefið á ævinni.

Skil ekki Sigmund Davíð

2009-04-24T01:57:00.003+02:00

Var meginfréttin sú að eignir þrotabúa bankanna væru 1-2 þúsund milljörðum lakari en var áætlað? Hvað þýðir það? Að minna verður hægt að setja í nýju bankana en menn ætluðu. Munar svona mikið um þessa 1-2 milljarða að það framkallar annað hrun? Eða meinti hann að þetta væri lýsandi dæmi um stöðu bankanna og endurspeglaði stöðu sem þýddi nýtt hrun? Að fólk gæti ekki staðið í skilum við bankana upp á þessa upphæð samanlagt? Og ætti þess vegna að fá niðurfellingu - annars nýtt hrun.

Það væri gaman að geta hætt að hugsa um mál sem maður hefur ekki vit á. Ef ég bloggaði um smásögur hérna allan daginn þá gæti ég verið besserwisser?

Er Sigmundur í örvæntingu að reyna að tala upp fylgi Framsóknar eða bíður nýr og sótsvartur veruleiki handan við hornið? Brennur spariféð mitt upp í Landsbankanum og Íslandsbanka næstu daga? Fer fólk að éta upp úr öskutunnunum í sumar?

Eða er Sigmundur bara í ósmekklegum kosningaham.

Ég átt annars eftir að lesa almennilega færsluna hans. Er að klára BA-ritgerðina mína í kvöld og ætlaði að skila henni í fyrramálið. Ef allt er hvort eð er að fara til fjandans þá get ég alveg eins lesið Sigmund.

Erum við á leiðinni inn í ESB?

2009-04-22T02:25:00.001+02:00

Ég hef sterklega á tilfinningunni að lögð verði inn aðildarumsókn í sumar?

Hvað haldið þið?

xS

2009-04-21T12:07:00.004+02:00

Ég er kominn að niðurstöðu.

Samfylkingin er eini flokkurinn með það á stefnuskrá sinni að sækja um aðild að ESB næsta sumar og lýsa yfir vilja til að taka upp evru.

Hún er með öðrum orðum eini flokkurinn með framtíðarstefnu í gengismálum.

Þetta ræður úrslitum um mitt atkvæði.

Þar sem aðrir flokkar hafa þetta ekki á stefnuskrá sinni er nauðsynlegt að Samfylkingin vinni mjög stóran kosningasigur á laugardaginn svo þetta mál fá aukið vægi í stjórnarmyndunarviðræðum.

Þeir sem voru á móti EFTA og EES-samningnum á sínum tíma geta síðan kosið eitthvað annað.

Samtök um að halda uppi neyslu

2009-04-18T16:01:00.003+02:00

Margir eru í sömu sporum og ég: Tekjur dragast saman og fyrir einkahaginn er það skynsamlegt að draga úr neyslu og spara. Maður horfir á allan óþarfann sem maður getur farið að skera niður. EN. Samt hefur maður ennþá töluverða kaupgetu. Og það er banvænt fyrir þjóðfélagið að skrúfa fyrir neyslu. Ég sé hins vegar ekki haginn í því að ég haldi áfram að spenna en allir aðrir dragi saman seglin. Þá versnar minn hagur bara meira en ella og kreppan dýpkar alveg jafnmikið.

Það vantar samtök um þetta. Að virkja neyslu þeirra sem hafa burði til að eyða peningum áfram. Kannski er meirihlutinn í þeirri stöðu.

Hvernig er hægt að búa til platform undir þetta?

Fyrsta skrefið er að biðja fjölmiðla um að hætta birtar greinar um sparnaðarráð. Slíkur áróður grefur undan okkur.

Sem betur fer fara túristarnir að streyma til landsins á næstunni.

Fyrrverandi sjálfstæðismenn

2009-04-17T17:12:00.003+02:00

http://www.mbl.is/mm/frettir/kosningar/2009/04/17/floknara_ad_ganga_i_esb/

Flokkurinn sem ég kaus til góðs áratugum saman hefur fátt ef nokkuð gert fyrir þjóðarhag undanfarin misseri. Hann stóð sig ömurlega í síðustu ríkissjórn og hann hefur floppað rækilega í stjórnarandstöðu. Það er vitað að stór hluti Sjálfstæðismanna vill kanna aðild að Evrópusambandinu en flokkurinn hafði ekki dug í sér til að bregðast við þeirri þróun á landsfundi. Nú hafa Sjálfstæðismenn á þingi komið í veg fyrir breytingu á stjórnarskrá sem ætla mætti að þeir væru í raun hlynntir. Nú þegar þegar umsókn um aðild að Evrópusambandinu er orðin spurning um þjóðarheill leggja þeir stein í götu slíkra áforma.

Tugþúsundir fyrrverandi sjálfstæðismanna eru í sömu sporum og ég í dag. Fyrst segjumst við ætla að kjósa Vinstri græna vegna heilindanna. Á móti kemur að það er Samfylkingin sem hefur Evrópusambandsaðild á stefnuskránni.

Hið léttara hjal

2009-04-16T15:49:00.003+02:00

Við Erla skokkuðum 7 kílómetra á tíma í gær. Hún var örfáum sekúndum á undan mér en bæði fórum við þetta á rúmum 39 mínútum. Hefðum hæglega komist undir 39 mínútur með smá píningu.

Ég var með auga á klukkunni allan tímann og við fórum nokkuð greitt en keyrðum okkur samt ekki út.

Mér virðist því eiga hér ágætlega við orð Sæma, litla frænda míns (30 ára) eftir að hann skokkaði með okkur í fyrra: "Skrýtin tilfinning að láta miðaldra offitusjúkling sprengja mig á hlaupum".

Í kvöld fer ég í fótboltatíma með ungmennum úr Háskólanum. Ég tek sweeperinn á það og reyni að halda andlitinu.

Mun ríkisstjórn VG og S sækja um ESB-aðild eftir kosningar?

2009-04-16T15:32:00.001+02:00

Enginn vill sýna á spilin fyrir kosningar.

En mín tilfinning er sú að innan VG sé ekki jafnmikil andstaða við ESB og áður hefur verið.

Sumir telja umsókn að ESB þjóðarnauðsyn.

Víst er að við erum ekki komin inn í sambandið þó að við sækjum um. Mér virðist við loka fleiri dyrum með því að gera það ekki - og e.t.v. um leið taka stærri áhættu.

VG ætti kannski að taka stærra skref í þessa átt fyrir kosningar.

Skástu og eðlilegustu leiðirnar

2009-04-16T02:02:00.003+02:00

Launalækkun yfir línuna hjá opinberum starfsmönnum. - Betra en að segja upp fólki í stórum stíl.

Meiri uppsagnir hjá bönkum. - Fjármálakerfi okkar er ekki svipur hjá sjón. Enn munu starfsmenn bankanna vera allt of margir. Margt af þessu fólki þarf að leita á önnur mið.
Það er ekki eðlilegt að aðrir skattgreiðendur haldi uppi atvinnu í fjármálageiranum, þeim bransa sem kom okkur í þessa stöðu.

Skattahækkanir. - Þær eru óhjákvæmilegar.

Ef þessar aðgerðir koma í veg fyrir stórfelldan niðurskurð í mennta- og heilbrigðiskerfinu þá er það vel. Fjármálastarfsmennirnir fyrrverandi geta þá sótt sér nýja menntun. Meðal annars.

VG, Borgarahreyfingin og Frjálslyndi flokkurinn

2009-04-15T12:32:00.002+02:00

Þessi þrír eru nokkurn veginn ósnortnir af spillingunni. Ég skal ekkert segja um það í bili hversu sannfærandi þessi framboð eru að öðru leyti.

Hinir flokkarnir eru allir partur af svindlinu og hruninu, vegna tengsla við fjármálaöflin og/eða ábyrgðar á stjórn landsins á meðan lögð voru drög að hruninu.

Lýðræðishreyfingin er enn ekki farin að mælast svo ég tel hana ekki með í bili.

Ykkar er valið. Í rauninni eru kostirnir bara þrír fyrir þá sem örugglega vilja ekki kjósa hrunið og styrkjaspillinguna.

Ég er einn af þeim mörgu sem get ekki hugsað mér að kjósa það sem ég hef kosið hingað til
Þó er staðan sú að ef allt gamla góðærisbloggið mitt er lesið er það meira og minna lofsöngur um þessi öfl.

Það er gerðist reyndar margt afskaplega gott hér á síðustu 18 árum. Síðustu 7 árin var haldið inn á rangar brautir en maður tók ekki eftir því fyrr en 2008.

Og núna verður að breyta til.

Seðlabankastjóraskiptin

2009-04-14T19:59:00.004+02:00

Kannski ætti maður sem hefur ekki vit á efnahagsmálum ekki vera að tjá sig um þau.

En hver hefur vit á efnahagsmálum nú til dags?

Og hve margir tjá sig um þau?

Síðasta Seðlabankastjórn notaði lítilsháttar af gjaldeyrisforðanum í viðskiptum með krónuna og náði þannig að styrkja hana nokkuð stöðugt eftir að gjaldeyrishöftin tóku gildi. Hún var ekki að ganga á gjaldeyrisforðann að neinu marki.

Núverandi Seðlabankastjórn gerir ekki neitt, Seðlabankinn er passívur á markaðnum og krónan hrynur.

Hver var þá ávinningurinn af því að skipta um Seðlabankastjóra?

Opið fyrir umræðu.

Getur Davíð kosið Sjálfstæðisflokkinn?

2009-04-12T23:28:00.003+02:00

Jafnslæmt og ástandið er á Íslandi er þó versta tilhugsunin það sem hefði getað gerst. Útrásarsukkliðið var næstum því búið að gleypa OR. Fyrir því stóðu nokkrir framsóknarmenn og töluvert margir Sjálfstæðismenn. Össur var hrifinn en að öðru leyti átta ég mig ekki á aðkomu Samfylkingarmanna.

Þetta var stöðvað af öðrum stjórnmálamönnum, innan og utan Sjálfstæðisflokksins, og hafi þeir þökk fyrir.

Hinir meintu eflaust vel en voru þó næstum því búnir að gerast sekir um hryllileg landráð, ófyrirgefanlegan verknað.

Nú lítur allt út fyrir að tengsl séu á milli REI-málsins og risafjárstyrks til Sjálfstæðisflokksins.

Slíkt verður seint hægt að fyrirgefa. Stórum hluta, ef ekki meirihluta flokksmanna, hlýtur að ofbjóða þetta meira en nokkuð það sem pólitískir andstæðingar þeirra hafa nokkurn tíma gert í gegnum tíðina.

Aðrir verða að opna bókhaldið

2009-04-09T14:02:00.002+02:00

Engum dettur í hug að verja það að Sjálfstæðisflokkurinn hafi fengið tugmilljónakróna styrki frá útrásarfyrirtækjum árið 2006.

En um leið hlýtur það að vera sameiginleg krafa allra að aðrir flokkar geri grein fyrir sínum fjárreiðum. Þar beinist athyglin helst að Samfylkingunni. Það er algjörlega óboðlegt að hún opni ekki bækurnar fyrir kosningar. Þessa kröfu þarf að gera og henni þarf að fylgja stíft eftir.

Hlaupatími ráðherrans

2009-04-08T13:13:00.004+02:00

Gylfi Magnússon viðskiptaráðherra hljóp 7 kílómetra á 44:27 mín. í Háskólahlaupinu um daginn.
Ég er reyndar alveg skelfilega lélegur í reikningi en mér virðist á þessu að hann næði ekki að fara 10 kílómetra á innan við klukkustund. Hann á semsagt mikið inni í skokkinu. Það var að vísu skelfilegt rok þennan dag og vel má vera að tíminn sé ekki marktækur þess vegna.

Annars er þetta bara svona séð&heyrt útgáfa af þeirri ósk minni að Gylfi verði áfram ráðherra. Og ég ætla að sleppa öllu líkingamáli um að stjórnin sé að falla á tíma eða eitthvað svoleiðis.

Maður veltir því fyrir sér hvort hin pólitíska list, það fag að vera stjórnmálamaður, sé í raun til óþurftar og best færi á því að við fengjum hlutlaust fagfólk eins og Gylfa og Rögnu í öll ráðherraembætti.

Upplýsið fáfróðan smásagnahöfund

2009-04-05T18:15:00.003+02:00

Í tilefni af Michael Hudson.

Hvaða erlendu skuldir munu ganga frá íslensku þjóðarbúi ef við reynum að greiða þær?
Hvaða skuldir eigum við að neita að greiða?

Mér vitanlega mun mikill meirihluti erlendra skulda föllnu bankanna verða afskrifaður. Þar séu erlendir lánadrottnar að tapa stórfé.

Mér vitanlega verða Icesave skuldbindingarnar viðráðanlegar. Líklega innan við 100 milljarðar.

Ég veit ekki betur en fjárlagahallinn sem þarf að brúa sé ekki tilkominn vegna erlendra skulda. Innlendar skuldir ríkissjóðs aukast hins vegar verulega.

Mér vitanlega eru myntkörfulán lítill hluti af vanda húsnæðiseigenda þegar upp er staðið. Vandinn liggi m.a. í innlendum skuldum og geigvænlegu atvinnuleysi, þ.e. tekjufalli.

Hvaða erlendu skuldir eru þá að sliga okkur núna? Er verið að tala um erlendar skuldir fyrirtækja sem enn eru í rekstri, eins og Landsvirkjunar og sjávarútvegsfyrirtækja?

Getur einhver tekið léttan snúning á þetta?

Yfirleitt er staðan verri en bjartsýnismenn boða og skárri en framtíðarmynd bölsýnismanna.
En ég veit þetta ekki. Ég þykist ekki hafa vit á því sem ég veit ekkert um.

Eiga bókaútgáfur þessar kröfur eða ekki?

2009-04-03T21:51:00.002+02:00

http://www.dv.is/frettir/2009/4/3/kennitoluflakk-i-bodi-kaupthings/

Nú er það komið á hreint að Penninn er orðinn kennitöluflakkari í boði Nýja Kaupþings banka.
Um daginn tengdi ég hér í færslu Kristjáns B. Jónassonar um þetta efni. Umræður á kommentakerfinu í kjölfarið voru mjög misvísandi.

Nú væri gott að fá þetta á hreint: Skuldar Penninn uppgjör vegna bóksölu eða eru þetta pappír og heftarar og pennar eða whatever?

Ef þetta er jólasalan eða lunginn úr kiljusölunni þá er málið grafalvarlegt. Það er ekki á upplausnina og siðrofið í samfélagið bætandi, en ef ríkið tekur með þessum hætti þátt í að setja bókaútgáfur í landinu á hausinn þá er fokið í flest skjól.

Þið megið svara þessu hvort heldur sem er hér í kommentakerfinu eða senda mér tölvupóst á abs14@hi.is

Rugl

2009-04-02T18:09:00.003+02:00

http://www.visir.is/article/20090402/FRETTIR01/756932451

Að efna til mótmæla gegn stjórnarandstöðunni á Alþingi er botnlaust rugl. Það væri til að undirstrika að Búsáhaldabyltingunni hefði verið beint gegn einum flokki. Kröfur Búsáhaldabyltingarinnar voru ekki þær að allt yrði gott aftur og öll vandamál leyst á einni nóttu; þetta voru kröfur um breytingar sem fengust í gegn. Auk þess eru kosningar framundan.

Ég trúi því ekki að margir séu með gauragang fyrir utan Alþingishúsið núna.

Hringrás

2009-04-01T18:27:00.002+02:00

Morgun einn fyrir nokkrum vikum dreymdi mig að ég hefði klúðrað þvagprufu með því að míga hastarlega út fyrir plastflösku í viðurvist læknis og hjúkrunarfræðings. Þetta var kæruleysislegt og afdrifaríkt. Af draumkenndum ástæðum var þetta framferði túlkað sem svo að draga bæri hæfi mitt sem uppalanda í vafa. Í kjölfarið mátti ég þola eftirlitsheimsóknir frá barnaverndarnefnd og sú óþægilega tilfinning varð yfirþyrmandi þegar ég reyndi að standa fyrir máli mínu að á mér yrði ekki tekið mark, sama hvað ég segði.

Veit ég þó vel að þannig virkar barnavernd ekki í praxis. Fjölskylda mér nákomin á í erfiðleikum með einn sona sinna, unglingspilt, en fjölskylduaðstæður eru samt almennt góðar. Þau hafa engu að síður þurft á ráðgjöf barnaverndarnefndar að halda og segja að þau hitti þar fyrir úttaugað fólk með dökka bauga undir augum, fólk sem hafi engan áhuga á að atast í hæfum foreldrum.

Um þetta ætlaði ég þó ekki að skrifa. Það sem átti sér hér stað hjá mér þarna var hringrás kaffis. Allt kaffið sem í mig fer skilar sér auðvitað út úr líkamanum aftur (þ.e. að hinum mikla vatnshluta sínum t.d.). Að þessu sinni skiluðu taugaveiklunarviðbrögð kaffiþambsins sér hins vegar í hinum óþægilega draumi en sem betur fór hélst vökvinn í líkamanum þar til ég var vaknaður.

Tilefnið að færslunni var svo aftur allt annað: enn eitt smáatvikið á Kaffitári. Rétt áðan kom lítil telpa með rifna og tætta barnabók til kasóléttrar móður sinnar og bað hana um að lesa bókina fyrir sig. Mamman sagði að bókin væri of löng. Þetta er krúttleg bók um sæta kettlinga í mannahlutverkum. Þessi bók er til heima og hérna áður fyrr las ég hana oft fyrir krakkana. Næstum eins og þetta sé sama eintakið því okkar eintak er alveg jafn lúið og þetta.

Rétt í þessu var erlendur túristi að setjast ofan á bókina hérna við hliðina á mér. Hún hvílir undir rassinum á honum og hann hefur ekki hugmynd um það. Þetta er gamall karl. Börnin hans eru kannski á aldur við mig. Hann talar óskiljanlegt tungumál. Gæti verið flæmska eða eitthvað.

Glansmynd af Björgólfi Thor á Stöð 2

2009-04-01T03:57:00.003+02:00

Ísland í dag er ennþá að búa til glansmyndainnslög af útrásarvíkingum. Ég gapti af undrun þegar ég horfði á nýjasta þáttinn á Visir.is. Þar er birt glansmynd af Björgólfi Thor Björgólfssyni, svona eins og í huggulegum gamaldags Á tali hjá Hemma Gunn.

Efnistökum á Íslandi í dag var breytt til að bæta áhorf. Halda þessir menn að þetta sé það sem þjóðin hefur áhuga á að horfa á í dag? Eru þeir heimskir eða vitfirrtir?

Unglegir menn

2009-03-25T15:46:00.004+01:00

Krakkarnir sem eru með mér í þýsku halda flestir að ég sé yngri en ég er. Þeim bregður a.m.k. óþægilega í brún þegar ég segi þeim minn rétta aldur. Reyndar er óvíst að þeim finnist ég unglegur heldur að frekar snúist þetta um að þau trúi því varla að svona gamall maður sé að þvælast í grunnnámi í þýsku.

Reyndar græði ég smávegis á aukakílóunum. Um miðjan aldur er oft betra að vera dálítið feitur því fitan deyfir hrukkur. Þetta gildir hins vegar alls ekki um akfeita menn. Þéttvaxnir menn eru að jafnaði nokkuð unglegir á meðan þeir halda hárinu á höfðinu og halda sjálfum sér í fötunum.

Á þessu eru samt sláandi undantekningar og hér er komin ástæðan fyrir þessari færslu: Þorgrímur Þráinsson var að stíga inn á Kaffitár. Hann er fimmtugur en gæti verið 43 ára. Hann er tágrannur og súper-fitt. Ekki fituarða. Hrukkurnar fá þá að "njóta" sín en kvikur og spengilegur skrokkurinn ber unglegan fatnað og laðar fram strákslegt fas.

Jafningi eða hugsanlega betrungur Þorgríms í þessum efnum er Roger Daltrey. Hann var járnabindingamaður áður en hann Who var stofnuð og hefur ávallt síðan búið að upphandleggsvöðvunum. Daltrey er tágrannur og vöðvastæltur og er ævintýralega unglegur þrátt fyrir að hrukkurnar leyni sér ekki. Daltrey er orðinn 64 eða 65 ára en gæti verið rúmlega fimmtugur.

Svo er það Hörður Torfa. Hann er á pari við Daltrey í þessum efnum.

Hvað er ég að blaðra þetta eins og einhver hringlandi ljóska?

Læt það samt flakka.

Bókaútgáfa í hættu

2009-03-24T22:39:00.003+01:00

http://kristjanb.blog.is/blog/kristjanb/entry/836844/

Listir kváðu blómstra í kreppu og bóksala fyrir síðustu jól var víst með besta móti.

Því miður er einn aðalbóksalinn svo að segja gjaldþrota, þ.e. ríkið hefur tekið yfir rekstur Eymundsson.

En neitar að gera upp við bókaútgáfur skv. því sem ég heyri og les.

Þetta er sárgremjulegt, á sama tíma og bókaútgáfa á möguleika á að ná sér vel á strik vegna vaxandi bóksölu, mörgum til hagsbóta í kreppunni, gæti henni verið slátrað með þessari aðgerð.

Þetta má ekki gerast. Það verður að greiða upp þessar kröfur.

Gömul smásaga birt

2009-03-21T16:35:00.002+01:00

Ég birti sjaldan skáldskap eftir mig á netinu og frumbirti aldrei. Ég gerði mér að leik að birta oft brot úr Hliðarspori á meðan ég var að skrifa bókina og raunar voru það stundum textar sem birtust ekki í endanlegri gerð sögunnar. Það er billegt að frumbirta skáldverk á netinu og það á alvarlegur höfundur aldrei að gera, slíkt er fyrir viðvaninga. En stundum er gaman að birta gamalt efni þó að stilla eigi slíku í hóf. Eftirfarandi sögu skrifaði ég árið 2000 eða fyrir 9 árum. Segja má að hún sé hápunkturinn á ákveðnu tímabili hjá mér sem nú er liðið undir lok, þ.e. æskusögur frá 8. áratugnum. Sagan vann 1. verðlaun í smásagnakeppni sem Vefgáttin Strik.is hélt árið 2001 að undirlagi Hrafns Jökulssonar. Í öðru sæti varð sagan Einhelti eftir Einar Kárason. Hún birtist síðan í TMM sama ár ásamt viðtali við höfundinn. Haustið 2001 birtist hún í smásagnasafninu Sumarið 1970 og þremur árum síðar í safnritinu Uppspuni sem Bjartur gaf út og notað er við íslenskukennslu í framhaldsskólum. Sagan er líka kennd í ritlist í bókmenntafræði í HÍ. Að öllum líkindum kemur hún út á Englandi á næsta ári en meira um það síðar. Stutt saga, skrifuð fyrir löngu og fjallar um enn eldri tíma.

HVERFA ÚT Í HEIMINN

(1975)

Þó að veikindi bróður míns hafi lagt undir sig heimilislífið er hann orðinn enn fyrirferðarmeiri eftir að hann dó. Ég velti því stundum fyrir mér hvort ég muni nokkurn tíma losna við hann.

Stofan er ekki stór og núna rúmar hún ekki annað en hann. Áður lagði hann bara undir sig gólfið. Reisti búgarð í einu horninu: brún plastgirðing, kýr kindur og hundar; og bóndinn hjó gólfteppið með ljá sem var fastur við hendur hans. Í hinu horninu reisti hann borg úr legókubbum og borgin stækkaði og teygði sig sífellt lengra inn á gólfið, eins og nýju húsin í hverfinu sem sífellt spretta upp og færast nær okkur. Stundum átti bóndinn leið til borgarinnar í bíl sem hafði verið smíðaður þar, og þá var hvergi hægt að stíga niður fæti á gólfinu.
Núna er dótið hans hvergi sjáanlegt en ofan á stofuskápnum er raðað mörgum litlum ljósmyndum af honum í leðurrömmum á fæti. Á miðri skápröndinni stendur græni minningarvasinn frá spítalanum. Á morgnana hrekk ég stundum upp af draumi um boltaleik í stofunni um leið og boltinn skellur á vasanum.
Á veggjunum hanga tvær stórar myndir af honum. Önnur er ljósmynd með dökkgrænum máluðum bakgrunni. Kinnarnar eru þykkar af bjúg en ásjónan björt og skær. Svipurinn alvarlegur og augun ekki laus við ásökun.
Hin myndin er málverk, önnur minningargjöf frá spítalanum. Andlitið á þeirri mynd er ekki mjög líkt honum en skyrtan er gamalkunnug: marglitar rendur í bítlastíl. Við áttum báðir svona skyrtur en þær hafa fyrir löngu verið klipptar niður í afþurrkunarklúta. Um daginn sá ég mömmu þurrka af myndinni með leifum af annarri skyrtunni. Ég vona að það hafi verið mín skyrta þó að það skipti ekki máli.

Daglega þarf ég að fara í kirkjugarðinn með mömmu. Þetta geta orðið langar gönguferðir því mamma hefur ekki bara áhuga á legstað bróður míns heldur þarf hún að fræða mig um lífshlaup fjölda annarra hvíldargesta garðsins.
Mest talar hún þó um allt það sem hún vill gera fyrir leiði bróður míns. Á einu ári hefur hún skipt þrisvar um legstein og þeir hafa verið hver öðrum glæsilegri.
Mömmu virðist stundum einkar hlýtt til mín þegar ég geng með henni um kirkjugarðinn. “Þú verður ábyggilega læknir”, segir hún og horfir ástúðlega á mig. “Þú verður læknir og bjargar mannslífum.” Ég hugsa með hrolli til þess að eyða fullorðinsárunum á spítala klæddur í hvítan slopp. Ég hef alltaf ímyndað mér að fullorðinn verði ég loksins frjáls. Geti eytt dögunum í að búa til blóðugar bíómyndir og setið við sérhannað spilaborð á kvöldin og drukkið úr viskíglasi sem fellur niður í kringlótt hólf á borðinu þegar ég legg það frá mér.
En þegar mamma segir þetta og horfir svona ástúðlega á mig þá virðist læknisferillinn óhjákvæmilegur. Lengi vel langar mig ekkert heitar en að verða læknir. Upptendraður skrifa ég ritgerð um það í skólanum. Svo kemur eftirsjáin en ég leiði hana hjá mér.

Í stað þess að losna við einn bróður hef ég fengið yfir mig tvo. Annar þeirra hvílir í kirkjugarðinum en um hinn talar mamma við morgunverðarborðið: “Þú veist að bróðir þinn lifir áfram. Og ekki nóg með það: núna er hann ekki veikur lengur. Hann lifir í annarri vídd og fylgist með okkur. Hann sér okkur þó að við getum ekki séð hann. En af því að þú ert næmur drengur þá má vera að þú getir kannski einhvern tíma séð hann eða í það minnsta heyrt í honum. Þig hlýtur að langa til þess?”
Mamma túlkar þögnina sem samþykki og heldur áfram: “Þegar þú ert einn hérna uppi þá geturðu sest inn í stofu og gert dálítið. Það er aðferð sem næmt fólk getur stundað. Þú lætur handleggina hvíla á stólörmunum og opna lófana snúa upp. Þú lokar augunum og reynir að hugsa ekki um neitt. Tæma hugann. Þá er aldrei að vita nema að þú getir heyrt í honum. Ef þú heyrir í honum skaltu opna augun og þá getur verið að þú sjáir hann líka!”
Mamma leggur brúna stílabók og bláan bic-penna á eldhúsborðið. Stílabókin lítur nákvæmlega eins út og þær sem ég nota í skólanum, en þessi er óskrifuð. Og þessa bók þarf ég ekki að geyma í skólatöskunni og ég þarf ekki að leysa í henni heimaverkefni. Þessa bók þarf ég ekki að nota frekar en ég vil, mamma leggur áherslu á það um leið og hún horfir á mig bænaraugum.
Það er reyndar ekki ég sem á að skrifa í þessa bók. Hún sýnir mér hvernig beita á pennanum, hann á að hvíla í skorunni milli vísifingurs og þumals. Pennaoddurinn efst á blaðsíðunni. Höndin hreyfingarlaus.
Ef hann skrifar eitthvað vill mamma fá að sjá það. En hún ítrekar að ég þurfi ekki að gera þetta frekar en ég vil. Bænaraugun. Ég skynja að ég þarf að losna við þessi bænaraugu undir eins. Mér finnast þau verri en nokkrar skammir þó að ég geti varla borið það saman, því ég er aldrei skammaður.

Mamma gerir sig ánægða með eina litla setningu. Satt að segja er hún himinlifandi. Skriftin er mjög óskýr en orðið “stálhraustur” má þó glögglega lesa út úr sparkinu í línuendanum. Mamma dregur þá ályktun að setningin í stílabókinni sé samhljóða því sem ég segist hafa heyrt í stofunni: “Verið ekki sorgmædd, mér líður vel, ég er stálhraustur.”
“Sagði hann örugglega ekkert fleira við þig?” spyr hún áköf.
“Nei, og mér fannst eins og hann vildi kannski ekkert að maður væri að tala meira við hann. Eins og hann ætti bara að lifa sínu lífi þarna í annarri vídd. Og við okkar lífi.”
Ringlaður spurnarsvipur á mömmu.
“Sagði hann það?”
“Neinei, mér fannst þetta bara einhvern veginn. Af því ég er kannski svolítið næmur drengur eins og þú segir.”
Hún spyr hvort ég ætli samt ekki að reyna aftur.
Ég segist ætla að sjá til. Maður þurfi að skynja hvort maður eigi að reyna aftur. Af því maður er svolítið næmur á þetta.
Mamma segir að kannski langi mig til að verða miðill þegar ég verð stór. Miðill og læknir. Í heiminum séu bæði til góðir læknar og góðir miðlar en hún viti ekki um neinn sem sé hvorttveggja.
“Slíkur maður hlyti að verða mikil blessun fyrir mannkynið”
Ég kinka kolli og kyngi munnvatni.

Þegar ég geng inn í mannlausa stofuna virðist ekkert sjálfsagðara en að andlit bróður míns á stóru ljósmyndinni á veggnum byrji að tala.
En þegar ég hvíli handleggina á stólörmunum, opna lófana, loka augunum og reyni að tæma hugann, þá verður bílaumferðin fyrir utan skyndilega svo hávær, bílhljóðin sem maður er ekki vanur að taka eftir hljóma eins og ég sé staddur úti á götu.
Þá skynjar maður hvað heimurinn er stór og hávaðasamur, þögnin er bara hér. Full af dauðlegu lífi bíður veröldin handan við bílhljóðin sem hverfa í fjarskann.

(1976)

Stundum finnst mér ég þurfa að komast í bíó á hverjum degi. En það er útilokað. Í rúminu á kvöldin bý ég til mínar eigin bíómyndir. Rauð kúlnagöt spretta fram á jakkafötunum og mennirnir engjast fyrir framan mig. Hver á eftir öðrum reyna þeir að drepast sem flottast fyrir mig, hníga titrandi niður í gólfið með sem mestum tilþrifum.
Það er ekki dauði.
Á náttborðinu er glært kranaviskí í glasi. Eftir blóðbaðið sest ég upp í rúminu og klára úr glasinu í einum sopa. Ég gretti mig og dæsi, vökvinn logar í innyflunum.
Ég er aldrei stoppaður á bannað innan 14 en þegar myndirnar eru bannaðar innan 16 ára getur brugðið til beggja vona. Það er óskemmtilegt að snúa heim aftur með miða í vasanum sem ekki fæst endurgreiddur samkvæmt reglum kvikmyndahúsanna. En óneitanlega líður mér eins og glæpamönnunum í bíómyndunum þegar ég læt lítið fyrir mér fara við innganginn um leið og ég rétti fram miðann. Og þegar dyravörðurinn rífur af miðanum er ég sloppinn inn í flugvélina sem flytur mig úr lögsögunni en lögreglumennirnir sem hafa dreift sér um flugstöðina grípa í tómt. Þeir geta ekki stöðvað mig. Þeir geta ekki stöðvað hefndina. Ég mun finna morðingja bróður míns.

Verslunin okkar er á neðri hæð hússins. Þetta er lítil búð en mamma kallar hana alltaf Verslunina. Hún segir það með stórum staf og stolti: Verslunin. Vöruhillurnar í litlu hurðarlausu herbergi við hliðina á anddyrinu. Afgreiðsluborðið í þröngu skoti fyrir innan anddyrið. Á borðinu er grár sími sem mér fannst einu sinni svo nýtískulegur. Áður en hann var keyptur hélt ég að bara væru til svartir símar. En núna er þessi grái sími bara hversdagslegur eins og rykið á gólfinu en svarti síminn í stofunni minnir mig á gamlan hálfgleymdan tíma: þegar bróðir minn var ekki veikur og ég gat leikið mér við hann og strítt honum eins og venjulegum krakka.
Lagerinn er í upphituðum skúr á baklóðinni. Þar á ég vingott við gleymdar íssósur. Þær standa í glærum plastbrúsum með rauðu loki í beinni röð fyrir aftan pappakassa sem er kúgfullur af ljósaperum.
Á ljósaperunum er þykkt ryklag sem ég set stundum skarð í með vísifingri. Aldrei bregst það að í næstu skúrferð eru ummerkin horfin, ryklagið orðið jafnþétt á ný. Þetta vekur mér þá gamalkunnu tilfinningu að ég geti ekki haft nein áhrif á heiminn.
Íssósubrúsarnir eru mislitir af innihaldinu. Rétt áður en ég sprauta úr einum þeirra upp í mig finn ég fyrir gleðitilfinningu gagnstæðri við tómleikann sem ljósaperurykið vekur: ég og ekkert annað en ég ákvarða magnið í íssósubrúsunum hverju sinni.
En stuttu síðar, þegar mér er orðið bumbult, kemur tómleikinn aftur: þessir íssósubrúsar eru gleymdir og yfirgefnir, það að hafa áhrif á þá er ekki að hafa áhrif á heiminn, brúsarnir eru ekkert annað en hluti af sjálfum mér eins og sokkarnir mínir eða andlitsgeifla í spegli sem enginn verður vitni að.
Á miðanum framan á hverjum brúsa er stimplaður síðasti söludagur. Þó að það finnist ekki á bragðinu sýnir stimplunin að allar sósurnar runnu út í febrúar 1974. Þá var bróðir minn ennþá lifandi. Ég velti því fyrir mér hvernig hann lítur út núna, hve lengi líkaminn endist.

(1977)

Loksins þegar ég er laus við bróður minn þá flæki ég mig í net hans aftur. Núna er hann ekki umræðuefni lengur, ég þarf ekki að hugsa um hann.

Ég hef lifað nógu lengi til að teljast táningur en hefur eitthvað breyst? Ég hafði alltaf ímyndað mér að með táningsaldrinum myndi sjálfkrafa dragast yfir mig töffaraskapur, leðurjakki félli af himnum yfir herðar mínar og fljúgandi sígaretta lenti í munnvikinu og myndi vega þar salt í jöfnum takti þegar ég skyti út úr mér meitluðum athugasemdum.
En ég þori ekki að reykja og ég sem hef svo oft drukkið platviskí úr eldhússkrananum og kyngt því með þaulæfðum grettum og andvarpi forhertra manna úr bíómyndum, - þegar út í alvöruna er komið guggna ég á raunverulegri vodkablöndu.
Það eina sem hefur breyst er að núna er mér aldrei vísað frá bönnuðum myndum. Það er ekkert merkilegt við það að komast 15 ára inn á mynd bannaða innan 16 ára. Strákarnir sem einu sinni hlustuðu með ákafa á mig eftir að ég hafði laumað mér inn á Deliverance í Austurbæjarbíói, veifa núna framan í mig búsi.
“Hvað, viltu ekki fá þér? Ertu hræddur við mömmu þína?”
“Neinei, ég vil bara frekar viskí.”
En ennþá er ómótstæðilegt að sitja í myrkvuðum sal þar sem dauðinn er skemmtilegur, spennandi og áhyggjulaus. Ekki langdregin jarðarför, ekki þrúgandi þögn í húsinu, ekki kirkjugarðsferðir, ekki brúna stílabókin sem núna liggur gleymd í neðstu eldhússkúffunni innan um batterí og skrúfjárn, fyrir neðan hnífapör og sleifar.

Áður var auðvelt að næla sér í nokkra seðla úr peningaskúffunni en núna er mamma búin að selja búðina. Ég átta mig ekki á því hvað hún seldi, því enn búum við í húsinu og lagerskúrinn stendur sem fyrr á baklóðinni, meira að segja ennþá eitthvað af vörum í honum.
Bróðir minn safnaði tíköllum í ljósgulan strigapoka sem mamma færði honum eftir að hafa sótt skiptimynt í bankann. Hægt og sígandi fylltist pokinn. Bróðir minn fann tíkall undir sófasessu, í innkeyrslunni, á gólfinu og svo framvegis. Fólk gaf honum tíkalla, einu sinni gaf ég honum meira að segja tíkall sjálfur.
Hann var að stæla ríkidæmi Jóakims úr Andrésarblöðunum. Á myndunum voru svona pokar. Til að fullkomna eftirlíkinguna gerði hann dollaramerki utan á pokann með svörtum tússpenna. Núna er aðeins dauft far eftir letrið og ég veit ekki hvort augu mín greina ennþá raunverulega dollaramerkið eða hvort það er minningin sem les það.
Ég er lengi að telja alla tíkallana úr pokanum. Samanlagt gera þeir rétt rúmlega bíómiða, poppkornspoka og tvær strætóferðir.

Íssósubrúsarnir eru horfnir úr lagerskúrnum. Og ljósaperukassinn líka. Núna finnst mér að andi bróður míns hafi búið í þessu dóti og ég er feginn að vera laus við það. Á gólfinu stendur opinn cheerios-kassi, hálffullur af gulum pökkum. Nokkrar lengjur af viceroy-sígarettum liggja á tréborði. Það er búið að taka hitann af skúrnum og það er undarleg tilfinning eftir öll þessi skúrheitu ár að vera skyndilega kalt þegar maður stendur hérna í stuttermabol.
Mamma er búin að kaupa efnalaug í Austurbænum. Þar er erfitt að komast óséður í peningaskúffuna. Gufan frá fatapressunni gefur frá sér undarlega lykt. Í nokkra daga er gaman að anda að sér þessari lykt en síðan verður hún hversdagsleg.

Bíómyndin veldur vonbrigðum, þetta var meira grín en hasar þrátt fyrir aldurstakmarkið. Í myndinni var bara framið eitt morð en þó hafði miðaverðið verið hækkað. Mér þótti ég hlunnfarinn enda hafði ég borgað hundraðkalli minna í síðustu bíóferð og séð að minnsta kosti sjö morð. Engu að síður gat ég ekki neitað mér um poppkornið. Núna á ég ekki fyrir strætófari og verð að ganga heim.
Á heimleiðinni rennur upp fyrir mér að það er tekið að halla sumri. Nöpur gola og ljósblátt rökkur. Eins og ég sé að koma úr níubíó en ekki sjöbíó.
Tómur tíkallapokinn verður að hnúti í maganum. Mér verður hugsað til gimsteinaþjófanna í myndinni áðan og bíræfni þeirra. Í stutta stund finnst mér ég vera verri en þeir. Mér finnst að þeir hafi ekki stolið neinu sem skipti máli. Og aukaatriði þó að þeir hafi skotið öryggisvörð til bana. Ég sé hann fyrir mér að drekka kaffi í mötuneyti leikaranna með gerviblóðblettinn enn á skyrtubrjóstinu.
Ég velti því fyrir mér hvort mig geti aftur langað til að verða læknir.

(1978)

Í dag barst jákvætt svar frá Menntaskólanum. Mamma varð himinlifandi og þó að við vissum bæði að allir í þessu hverfi sem lokið hafa grunnskólaprófi fá inngöngu í þennan skóla, fannst okkur sigur hafa unnist. Við héldum upp á þetta á veitingastað: kjúklingur, franskar kartöflur og pilsner. Mamma sagði mér að tveir náfrændur sínir hefðu lokið stúdentsprófi frá þessum skóla. Báðir höfðu látist af slysförum.
“Nú tekur þú upp þeirra merki”, sagði hún og augu hennar ljómuðu.
En hún minntist ekki á læknisfræði. Ég sá fyrir mér stúdentshúfu á höfði mínu og að mér yrði ruglað saman við lögregluþjón.
Ég fékk mér sopa af pilsnernum og ímyndaði mér hann sterkari, ætlaði að gretta mig en hætti við. Varð hugsað til bréfsins frá menntaskólanum og ákvað með sjálfum mér að vera vaxinn upp úr þessu.
Á næsta borði japlaði gamall maður á kjúklingabeini. Ég hafði oft séð þennan mann í búðinni heima áður fyrr, en núna virtist hann ekki kannast við okkur lengur þó að ég mætti augum hans. Mamma tók ekki eftir honum.
Í stutta stund varð allt hversdagslegt aftur eins og þegar dregur skyndilega fyrir sólu og maður er ennþá í stuttbuxunum.
Á heimleiðinni stöðvaði mamma bílinn fyrir framan hús menntaskólans og horfði lengi á það. Rauður skódi flautaði fyrir aftan okkur en mamma hirti ekki um það.

Enn er gamli búðarkassinn á skrifborðinu. Hann virðist ekki hafa fylgt með í sölunni í fyrra frekar en flest annað. Svört snúran hringar sig upp við hliðina á honum. Mér tekst að opna peningaskúffuna en ég get ekki lokað henni aftur. Skúffan er tóm. Af einhverjum ástæðum hugkvæmist mér ekki að stinga snúrunni í samband.

Ég sest inn í stofu. Myndirnar af bróður mínum á veggjunum eru ekki lengur þrúgandi. Einu sinni var ekki hægt að horfa á sjónvarpið án þess að þær trufluðu og segðu með þögn sinni að maður ætti að gera eitthvað annað en horfa á sjónvarpið, þjást og vera heilagur á svipinn. Núna eru þær orðnar að gömlum hlutum og gamlir hlutir hafa ekki líf nema maður leggi sig eftir því að glæða þá því.
Svona er tíminn, maður tekur ekki eftir því að hann líður fyrr en hann er liðinn. Ekkert virðist gerast frá degi til dags, maður tekur ekki eftir neinum breytingum fyrr en hann uppgötvar að allt er breytt.
Mér verður hugsað til þess að þegar við mamma ókum burtu til veitingastaðarins í kvöld hlyti bílhljóðið að hafa heyrst inn í stofuna, fjarlægst og síðan horfið, rétt eins og önnur bílhljóð, - ef einhver hefði verið heima til að hlusta. Smám saman get ég ekki varist þeirri tilhugsun að ég hafi sjálfur verið staddur hérna í stofunni, að ég hafi hlustað á sjálfan mig hverfa út í heiminn og verða óþekkjanlegur.

Heimilislegt Ísland

2009-03-18T22:38:00.004+01:00

Ég fékk Kiljuna í heimsókn á Tómasarhagann í dag. Þau voru að safna innslögum fyrir "Uppáhaldsbókin". Innslagið með mér birtist e-n tíma á næstu fimm vikum.
Fyrst steig inn úr dyrunum stúlka sem ég vann með á Stöð 2 í eldgamla daga. Tækjataskan hennar var í laginu eins og ferðataska, hún hélt á henni í hægri hendi og var tilsýndar eins og einhver frænka frá Ameríku að koma í heimsókn til að gista í eins og tvær vikur.

Um leið og Egill stormaði inn í stofu benti hann á bókaskápinn, á ritsafn Platons, og spurði: "Er þetta ekki bókin sem ég lánaði Jóni Óskari einu sinni?" Jón Óskar Sólnes, sameiginlegur vinur okkar, tók nokkra heimspekikúrsa í fornöld en hann er fyrir lifandis löngu kominn með mastersgráðu í hagfræði og stjórnum, að ég held. Sjálfur er ég að klára BA í heimspeki á gamals aldri. Að öllum líkindum var þessi tilgáta Egils rétt, um þessa bók sem hann kom auga á sekúndubroti eftir innkomu sína, innan um nokkur hundruð bækur sem hér eru í íbúðinni (eða hvað eru þær margar?). Hann bætti hins vegar við: "Ég ætla samt ekkert að taka hana."

Í mónólóg mínum um uppáhaldsbækur sendi ég auðmjúka þakkarkveðju til Þórbergs, Laxness og Guðbergs, fyrir að vekja áhuga minn á bókmenntum, en talaði síðan bara um Raymond Carver og Alice Munro, vegna þess að þau hafa mest áhrif á hvernig ég skrifa. Ég held jafnvel að þetta hafi verið nokkuð góð auglýsing fyrir Munro en fullsnemma á ferðinni því ég er bara búinn að þýða eftir hana nokkrar blaðsíður, á alveg eftir að heilla útgefendur með verkum hennar, hvað þá bókamarkaðinn.

Í kvöld gaf ég krökkunum Lindubuff, aðallega af því pabbi neitaði mér um það á 17. júní árið 1971. Hann sagði: "Viltu hætta þessu buffrelli, Gústi minn." Núna þarf ég að neita mér um það sjálfur. Krakkarnir hita það í örbylgjuofni, í 10 sekúndur. Verði þeim að góðu.

Tíminn, maður!

2009-03-14T15:57:00.005+01:00

Rétt áður en ég gat út fyrstu bókina mína, smásagnasafnið Síðasti bíllinn, árið 1988, fékk ég birt viðtal við mig í Vikunni. Viðtalið var býsna ríkulegt og langt en ég naut þess þá að hafa skrifað heilmikið fyrir blaðið það sumar fyrir lítinn pening. Viðtalið var skreytt ljósmyndum sem vinur minn tók. Bókina gaf ég út sjálfur og hún var frekar slök en enginn skandall fyrir mjög ungan mann. Svo var í henni ein ansi góð saga sem ég hafði áður fengið birta í TMM.

Hinn eiginlegi reglubundni bókmenntaferill hófst hins vegar ekki fyrr en 1995 þegar út kom smásagnasafnið Í síðasta sinn hjá Skjaldborg. Miklu betri bók sem fékk góða dóma en seldist ekki neitt. Á lokasprettinum þurfti ég að frumsemja 3 nýjar smásögur (ca. 40 bókarsíður af 120) sem áttu að falla inn í heildarkonseptið (fíkn). Það tókst afbragðsvel. Ég hafði hins vegar bara tvo mánuði í þetta verk en bókin átti að fara í prentun að mig minnir í S-Ameríku í júníbyrjun þetta ár. Ég var þá í fullu starfi hjá fyrirtæki sem heitir og hét Miðlun og var staðsett við Ægisgötu. Á kvöldin og fram á nótt var ég að vinna við bókina þessa tvo mánuði en heima var Erla með nokkurra mánaða gamalt barn, Freyju, sem var fermd í fyrra.

Um helgar sat ég þarna líka og hamaðist við að klára bókina. Í matartímanum skrapp ég niður á Tryggvagötu í sjoppu sem hét Stélið. Stél flugvélar skagaði út úr risi hússins. Þessi sjoppa er núna horfin. Þarna át ég hamborgara og drakk kaffi og hvíldi mig örstutta stund á smásögunum.
Auk þess blaðaði ég í eldgömlum tímaritum sem þarna lágu frammi. Meðal annars var þar að finna 7 ára gamalt tölublað af Vikunni með viðtali við ungan rithöfund sem var að gefa út fyrstu bókina sína. Það var nokkuð skemmtileg tilviljun að rekast á þetta gamla viðtal við sjálfan mig um fyrstu bókina á meðan ég var að klára bók númer tvö.

- - - -

Í jákvæðum ritdómi um bókina á Rás 1 fjallaði ritdómari um fíknina og neyslubrjálæðið. Í gamni eða alvöru sagðist hann í lok dómsins ætla að fara að horfa aftur á gervihnattasjónvarpið sitt eða fjölvarpið. Það var tákn um neysluna þá, að hafa haug af erlendum sjónvarpsstöðvum. Löngu síðar varð flatskjárinn að þessu tákni.

Pólitíkin þá? Við vorum að sigla út úr kreppu með DO og JBH í sinni Viðeyjarstjórn og EES-samningnum. Ég var að breytast í þann grjótharða hægri mann sem nú þarf að endurskoða pólitísk viðhorf sín.

Skáldsögur þurfa að taka mið af samtíma sínum en höfundar geta ekki fest sig í einhverju sem hljómar algjörlega úrelt nokkrum árum seinna. Þeir geta t.d. ekki verið að velta sér upp úr gervihnattasjónvarpi eða flatskjám. Þeir geta oft algjörlega sniðgengið pólitíkina og heimsviðburði á sögu- og ritunartíma verka sinna enda leitast þeir við að einbeita sér að því tímalausa.

En suma viðburði er ekki hægt að sniðganga ef maður skrifar samtímasögu. Ef maður er með persónur sem lifa og starfa yfir tímabilið 2007-2009 er tæpast hægt að sniðganga bankahrunið. En það er heldur ekki hægt að fara að skrifa sögu sem fjallar um það ef upphaflega sagan átti ekki að gera það. Og það þarf að passa sig að festast ekki í einhverjum þáttum þessara viðburða sem koma ekki til með að skipta miklu máli síðar.

Það þarf að finna flötinn sem hefur langa og víðtæka skírskotun. Mannlegan, almennan flöt.

Ég held ég sé búinn að tækla þetta. Bókin gæti verið orðin klár í haust.

Var þetta ekki allt Davíð að kenna?

2009-03-12T17:49:00.002+01:00

http://www.mbl.is/mm/vidskipti/frettir/2009/03/11/osk_um_gjaldthrotaskipti/

Það ætti enginn að geta tekið sér framar í munn orðin "Bláa höndin" án þess að roðna. Vegna þess að það hugtak snerist um meinta aðför meintrar Davíðsklíku að Baugsveldinu með fulltingi réttarkerfisins.

Er ekki endanlega ljóst að þessi fræga grein var skelfilegur þvættingur?

Eigum við þá ekki að hætta að tala um Bláu höndina? Grafa þá vitleysu með ýmsu fleiru.

Það er hættulegt fyrir rithöfunda að taka mjög eindregna pólitíska afstöðu. Allt frá Hamsun og Ezra Pound til Laxness til nútímamanna. Rithöfundar reynast yfirleitt hafa rangt fyrir sér í pólitík ef þeir fara í skotgrafir, skipa sér í pólitísk lið.

Pólitískt kolruglaður

2009-03-11T22:44:00.003+01:00

Það er verið að hringja í mig út af prófkjörum í Sjálfstæðisflokknum. Ég er ekki enn búinn að skrá mig úr flokknum.

Mér finnst ekkert vitlaust að nýta prófkjörsréttinn.

En væri ekki stórfurðulegt að kjósa í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins og kjósa síðan Vinstri græna í kosningunum í vor?

Og eru þetta ekki yfirleitt undarlegir tímar að það skuli hvarfla að manni að kjósa Vinstri græna?

Og síðan er það ESB. Samfylkingin er eini ESB-flokkurinn en síðan er margt annað ógeðfellt við hana. Til dæmis hvað hún var mikil útrásargrúppía.

Auðvitað væri þægilegast að loka huganum fyrir þessu öllu.

Það hefur oft verið auðveldara að taka pólitíska afstöðu en í dag.

Ég veit bara hvaða flokk ég get ekki kosið - ef ég þarf að sjá framan í smettið á Geir Haarde einu sinni í viðbót. Ég get kannski þolað hann aftur eftir tvö ópólitísk ár hans, ef hann dúkkar upp í léttum spurningaþætti í sjónvarpinu.

Tvö bestu störf í heimi

2009-03-05T11:37:00.002+01:00

Það er einstaklega góð tilfinning að opna tölvupóstinn sinn á Kaffitári og sjá þar nokkrar smásögur frá nemendum sínum. Texta sem þeir hafa stritað við undanfarna daga og vikur og lagt allt sitt í.

Að hugsa til þess að eitthvað af þessu fólki gæti sett saman bók, smásagnasafn eða skáldsögu, er næstum því jafn spennandi og tilhugsunin um að gera það sjálfur.

Þessi tvö tengdu störf, að skrifa smásögur og kenna öðrum það, eru líklega þau bestu í heimi.
Að fá borgað fyrir slíka iðju er mikill lúxus. Einu gildir þó að launin séu ekki þau hæstu. Það þarf enga kaupréttarsamninga og enga bónusa þegar maður fær að vinna að sköpun og útbreiðslu smásögunnar.

Það er óneitanlega spennandi markmið að geta helgað sig þessu í framtíðinni.

Einn áfangi að því marki er að koma einhverju góðu á blað í dag.

Það eru komnir nógu margir á næsta smásagnanámskeið en ennþá eru nokkur laus sæti.
Skráning hér:

http://mimir.is/index.php?option=com_attend_events&Itemid=420&task=view&id=316

Hlutlaus

2009-03-04T23:25:00.004+01:00

Það er erfitt að taka pólitíska afstöðu þessa dagana. Ég var kominn með upp í kok af síðustu ríkisstjórn, ömurlegri ákvarðanafælninni, óhreinskilninni, leynimakkinu.

Og ég gef þessari stjórn vissulega sjens. Á hinn bóginn tel ég að Guðlaugur Þór hafi verið að vinna þörf og nauðsynleg verk í heilbrigðisráðuneytinu og óttast að eftirmaður hans geri þann árangur að engu.

Annar ráðherra í stjórninni leggst gegn stóriðjuuppbyggingu. Það er jafnmikið 2007 og útrásarvitleysan. Lúxusmál úr fortíðinni.

Davíð hafði sannarlega mikið til síns máls í Kastljóssviðtalinu en engu að síður er það ekki slæm tilhugsun að hafa fengið Norðmann í stól Seðlabankastjóra. Svona róttækar breytingar eru dýrmætar fyrir ímyndina og hefðu þurft að eiga sér stað strax í haust.

Menn rekja rætur hrunsins til 18 ára valdasetu Sjálfstæðisflokksins. Það er fáránlegt. Þennan tíma hefur venjulegur en þokkalega forsjáll maður eins og ég byggt upp þægilegan fjárhag svo hann getur leyft sér að sigla án fastrar atvinnu í gegnum lægðina. Svo mun vera um þúsundir annarra. Tugþúsundir. Þetta hefur verið góður tími allt þar til síðasta haust.

Skefjalaus græðgi, eftirlitslaus fjármálastarfsemi með skattborgara og seðlabanka heimsins sem baktryggingu - er það sem vaðið hefur uppi allra síðustu ár. Loftbólueignamyndun, sýndarveruleikabissniss. Ömurlegt. En það táknar ekki að maður vilji leggja af frjáls viðskipti.

Öfgaskoðanir þrífast vel þegar hagkerfið er hrunið. Þannig hefur tvisvar á stuttum tíma birst sami maðurinn í þjóðmálaþáttum sjónvarpsins, kennt sig við kommúnisma og helst viljað banna auglýsingar í sjónvarpi. Ennþá hefur enginn lýst yfir ást sinni á fasisma. Get ekki séð að það væri neitt ósmekklegra. Skásta kommúnistaríkið var líklega DDR. Verstir munu hafa verið Rauðu Khmerarnir í Kampódíu. Í hvorugu ríkinu myndi nokkur vilja búa. Ekki einu sinni litli kommúnistinn í sjónvarpinu. Það er nokkuð öfgafullt að vilja kenna sig við þessa stefnu á ný þó að íslenskir bankar hafi farið á hausinn.

Flest viljum við áfram borgaralegt þjóðfélag með heilbrigðum bissniss og góðu velferðarkerfi.
Við fáum það áfram þrátt fyrir allt. En það er að gefa hressilega eftir. Samt sést það ekki á yfirborðinu. Krúttkynslóðin drekkur áfram kaffi latte á Kaffitári. Menn hnýta áfram bindi um hálsinn og mæta á fundi. En á meðan missir einhver húsið og hugsanlega sveltur einhver annar.

Hitt og þetta og ekkert

2009-02-22T21:48:00.008+01:00

Maður hélt að allt væri verra en svartsýnustu menn hefðu spáð en svo kemur í ljós að Icesave-skellurinn er tvöfalt minni en þeir bjartsýnustu hefðu vonað.

Kannski verður þetta bara mátulega erfið, mátulega stutt og holl kreppa.

Þess vegna er kannski hægt að blogga um léttvæga hluti. Heimspekilegar spurningar eins og þessar: Hvers vegna er leiðinlegra að ganga frá ryksugunni inn í alltof lítinn skáp en að þrífa öll gólfin? Hvers vegna er leiðinlegra að teygja á vöðrunum í 3 mínútur en skokka í 50 mínútur?

Kannski ekki mjög heimspekilegt.

Þessa dagana er ég að lesa undir próf og sinna ýmsum öðrum verkefnum. Fullmörgum. Í kvöld eru það samt skriftir. Í sumar mun ég ekki gera neitt nema að skrifa og jafnvel þó að það verði erfitt verður það stórkostlegur lúxus, meiri lúxus en nokkur jeppi eða einkaþota. Ég býst við að ég nái fjórum slíkum mánuðum á mínum þriggja mánaða starfslaunum.

Ég vil líta á starfslaunin sem opinn glugga. Hann gæti lokast aftur eða opnast upp á gátt. Núna langar mig líka til að þýða. Þá er ég ekki að tala um ógeðið sem ég þjösnaðist í gegnum síðast þegar ég missti dagvinnuna, árið 2002, heldur alvöruþýðingar. Alice Munro. Ég er með í smíðum bók sem er fjórar samtengdar sögur og það fer eftir áherslum í kynningu hvort bókin kallast smásagnasafn eða skáldsaga. Hugmynd að næstu bók á eftir er síðan skáldsaga með tveimur persónum úr þessari bók í smíðum. Auk þess langar mig annaðhvort til að þýða Runaway eftir Alice Munro eða bara sérvalið úrval af sögum hennar. Meginframtíðardraumurinn er 6 mánaða starfslaun, ritstörf og hark starfslaunalausa hluta ársins. Ef þýðingarstyrkur leggðist við 6 mánaða starfslaun væri ég orðinn full-time rithöfundur og þýðandi lepjandi eitthvað upp í háskólanum meðfram. Ég þarf nefnilega ekki svo miklar tekjur því ég skulda svo lítið, í rauninni ekki neitt ef eignir eru teknar inn í dæmið.

Upphaflega planið var að taka BA-próf og síðan kennsluréttindin til að reyna að koma sér í stöðu. En þar sem ég fékk fleiri launuð verkefni en ég átti von á og auk þess 3ja mánaða starfslaun þá er ég farinn að sjá fyrir mér meiri frílanstilveru. Eftir BA-prófið langar mig miklu meira í master í heimspeki heldur en kennslufræðin. Þau myndi ég bara taka út af tilteknum réttindum en þetta er erfitt og tímafrekt nám. Heimspekin er byrjuð að toga í mig, svona eins og næstsætasta stelpan á eftir smásögunni.

Um þetta vorum við Erla að þrasa dálítið i kvöld. Hún vill stóla á öryggið og sér það í stöðu framhaldsskólakennara.

En enginn veit hvar öryggið býr lengur og ólíklegt er að kennarastöður verði á lausu í nánustu framtíð.

Kannski er það praktískasta að stóla á eigin sérstöðu. Það er ég að gera núna. Við sjáum svo til með framhaldið.

Flötur á barnaníðingsmáli

2009-02-16T11:46:00.002+01:00

http://mengella.blogspot.com/2009/02/erta-tyggja-mig.html

Mér þykir þessi grein Ólafs Sindra allrar athygli verð. Burtséð frá sekt eða sakleysi þá bregður mér við ýmsar forsendur þessa dóms. Er dómskerfið ekki betra en þetta? Ég hélt að ábyrgt fagfólk væri fyrir löngu búið að kenna öllum almenningi að: a) Sjálfsfróun smábarna er eðlileg
b) Kynlífshjálpartæki eru eðlileg

Ég ætla ekki að segja að dómurinn sé rangur. En skv. þessu eru sumar forsendurnar furðulegar.

Glæsilegt, Ögmundur

2009-02-15T18:32:00.001+01:00

http://www.visir.is/article/20090215/FRETTIR01/86124837

Þeir mega eiga að þeir gera eitthvað. Þeir taka til hendinni. Þeir segja ekki bara: "Ég hefði kannski átt að gera það." Vonandi gengur þetta upp hjá honum.

Blaður á bókasafni

2009-02-15T16:14:00.002+01:00

Það þarf meiri einbeitingu í skáldskap en nokkur önnur verkefni sem ég fæst við og þau eru býsna margþætt þessa dagana.

Ég er að reyna að skrifa á 5. hæð Borgarbókasafnsins. Þegar ég var krakki átti fólk alltaf að hafa hljótt á bókasöfnum, helst steinþegja. Sú hefð virðist hafa dáið út þegar annars frábært Borgarbókasafn flutti í fyrirmyndaraðstöðu sína við Tryggvagötu.

Hvert borð er hér skipað og sum tvískipuð. Þetta eru mestanpart námsmenn og fæstir samkjafta. Hér standa yfir stanslausar samræður borðnauta sem ekki er nokkur leið að einbeita sér fyrir. Það er ekki hægt að kvarta við einn því það eru næstum allir nema ég blaðrandi hérna.
Ég gæti að vísu kvartað við bókavörðinn en hún er að leiðbeina einhverjum lánþega og talar sjálf hástöfum, miklu hærra en námsmennirnir.

Eins og gefur augaleið er ég miklu síður viðkvæmur fyrir hávaða á kaffihúsum þegar ég fæst við skriftir. Svo ég gæti farið á kaffihús og haldið áfram. En þar eru oft smákrakkar sem hlaupa um skrækjandi, standa (á meðan þau hlaupa) á öskrinu. Sérstaklega á sunnudögum.

Er eitthvað meira hrífandi en geðvondur, miðaldra karl? Not.

Þeir sem vilja klófesta eignir auðmanna

2009-02-15T15:57:00.003+01:00

Af nafntoguðum einstaklingum og samtökum kemur eiginlega bara tvennt upp í hugann:

Vinstri grænir
Egill Helgason

Ekki Raddir fólksins, enginn hinna stjórnmálaflokkanna.

Það þarf augljóslega meiri og skipulagðari kraft í þennan málflutning.

Réttlætið er í húfi sem og fjárhagur þjóðarinnar.

Smásagnaævintýri í Mími

2009-02-13T15:24:00.002+01:00

http://mimir.is/index.php?option=com_content&task=view&id=552&Itemid=1

Óhætt er að smásagnanámskeiðið í Mími hafi gengið afskaplega vel. Fólk er að gera stórfína hluti og mér finnst eins og flestum þyki í senn erfitt og skemmtilegt að skrifa. Margar spennandi hugmyndir hafa fæðst í fyrstu textum nemenda og fín tilþrif í stíl komið í ljós. Mikil gerjun í gangi, smásagnalestur, smásagnaskrif, upplestur og umfram allt umræður og skipst á hugmyndum.

Við erum núna byrjuð að taka fyrir ýmis tæknibrögð góðra smásagnahöfunda og margt bendir til að nemendur mínir verði fljótir að tileinka sér sum þeirra.

Annað rennsli af smásagnanámskeiðinu hefst 19. mars. Skráning gengur vel en nokkur pláss eru ennþá laus. Á linknum fyrir ofan og neðan er frétt um námskeiðið á heimasíðu Mímis auk skráningar.

http://mimir.is/index.php?option=com_content&task=view&id=552&Itemid=1

Geir Haarde í hnotskurn

2009-02-12T13:24:00.002+01:00

Geir er spurður hvort hann hafi rætt við Gordon Brown eftir hryðjuverkalögin.
Geir segir nei.
Hann er spurður hvers vegna ekki.
Hann segir: "Ég hefði kannski átt að gera það."

Það var þetta aðgerðaleysi, þetta endalausa hik í öllum málum, sem var orðið svo óþolandi að líklega urðu margir kjósendur Sjálfstæðisflokksins dauðfegnir þegar þessi stjórn fór frá og við fengum ramma en miklu ákveðnari vinstri stjórn.

Því miður, Geir.

Hörður Torfa og kó - upp á Bessastaði með ykkur!

2009-02-10T12:57:00.001+01:00

http://eyjan.is/blog/2009/02/10/olafur-ragnar-ekki-haegt-ad-aetlast-til-thess-ad-vid-borgum-innistaedur-hja-kaupthingi-i-thyskalandi/

Er ekki nokkur leið að fá manninn til að hætta þessu helvítis blaðri?

Drengir

2009-02-10T01:47:00.005+01:00

Kjartan mútaði mér til að fara með sig og vini sínum í bæinn til að kaupa Pókemon-myndir í Nexus með því að bjóða mér fótboltaleikjamót í Fifa 2009 með þeim báðum. Sammælst var um að hittast fyrir utan Háskólabíó klukkan þrjú. Ég var þá að koma úr Fílunni hjá Páli Skúlasyni á Háskólatorgi (við spjölluðum saman í hléinu, því hann kannaðist við mig en gat ekki komið mér fyrir sig; ég rifjaði upp fyrir honum að hann hefði kennt mér tvö eða þrjú námskeið rétt fyrir og um Viðeyjarviðreisn DO og JBH; "betra er seint en aldrei", sagði ég, ég væri mætti aftur til að klára fíluna hans og skrifa BA-ritgerð hjá Gunnari Harðarsyni).

Þegar ég kem að Háskólabíó eru drengirnir orðnir þrír, Kjartan og tveir bekkjarfélagar. Þeir voru að koma út úr Landsbankanum, hver með sitt rjúkandi plastmál. Kjartan með espressóbolla og nokkra sykurmola, hinir tveir með tepoka ofan í heitu vatni; þeir höfðu semsagt allir þegið ókeypis veitingar þessa banka sem áður var allsnægtahirsla sem öllum um veitti allt sem um var beðið svo að segja; en nú borgum við og í framtíðinni þessir strákar ofboðsskuldir og vanrækslusyndir eigendanna.

Drengirnir sötruðu og sykurvættu þessa drykki sem þeim eru ekki tamir, einfaldlega af því þeir voru í boði og þeir voru fullorðins og spennandi. Þetta var óskaplega fyndin sjón og inspírandi.

Við - þeir

2009-02-09T19:11:00.003+01:00

http://www.visir.is/article/20090209/FRETTIR01/807865029/-1

Er einhver bunker-stemning í Seðlabankanum? Hvers vegna er þessi sami starfsmaður bankans alltaf að lenda í útistöðum við mótmælendur?

Bankastjórar bankans eru hámenntaðir og eflaust mjög vel stæðir menn sem væsir ekki um í tilverunni þó að þeir missi starfið sitt, ekki eins og 200-400 þúsund króna fólkið sem missir vinnuna (og er ekki svo heppið að geta farið að halda smásagnanámskeið og fá starfslaun frá Launasjóði rithöfunda á besta tíma).

Hvers vegna geta þeir ekki skilið að burtséð frá hæfni þeirra og réttlætinu þá þurfa þeir að víkja? Þetta snýst um meira en þeirra persónu. Bankakerfið hrundi. Því er eðlilegt og grundvöllur að endurnýjuðu trausti erlendis á íslensku fjármálalífi - að skipt sé um ríkisstjórn, skipt sé um stjórn fjármálaeftirlits og skipt sé um bankastjórn Seðlabanka.

Ofboðslega eru menn sjálfhverfir að geta ekki drullast til að skilja þetta.

http://www.portfolio.com/news-markets/international-news/portfolio/2009/02/09/Icelands-President-and-First-Lady Það væri síðan eðlilegt að forseti Íslands segði af sér líka. Hann treður virðingu þessa embættis dýpra í svaðið með degi hverjum, sífellt dýpra en maður teldi að hún gæti sokkið.

VG - til gagns eða skaðræðis?

2009-02-09T11:06:00.002+01:00

Nýja stjórnin tekur til hendinni og það er gott.

En niðurskurður, mikill niðurskurður ef lífsnauðsynlegur, hefur aldrei nokkurn tíma verið eins brýnn og nú ef við mögulega ætlum að komast úr þessum vanda sem við erum í.

Ef VG slær hendinni á móti hvalveiðitekjum, lætur ganga til baka niðurskurð í heilbrigðiskerfinu, stóreykur útgjöld til LÍN og heldur til streitu byggingu Tónlistarhússins - þá er þessi flokkur ekkert annað en skaðræðisdýr, það allra versta sem þessi þjóð gat fengið yfir sig í þessari djúpu kreppu.

Fyrsti dagurinn í "nýju vinnunni"

2009-02-07T11:43:00.003+01:00

Erla þurfti að mæta í myndatöku fyrir ársskýrslu Íslandspósts (ritverk sem ég prófarkalas og skrifaði jafnvel að hluta hér á árum áður). Síðan fer hún á skíði. Hún keyrði mig upp á Café Roma enda í leiðinni.

Þegar við kvöddumst gat ég sagt í fyrsta skipti við svona tilefni: "Jæja, best að vinna fyrir kaupinu sínu."

Svo sé ég að menn eru eitthvað að rífast um starfslaunin á blogginu. Mér finnst það bara gaman og ekki hvarflar að mér að blanda mér í umræðurnar. En þeim sem leggja þar orð í belg langar mig samt til að segja að rithöfundar verða mjög glaðir þegar þeir fá bréfið með tilkynningu þar að lútandi. Jafnvel þeir sem fá bara þrjá mánuði. Glaðir og þakklátir. Ef það skyldi vera einhver hughreysting. Sjáið bara þennan: http://www.norddahl.org/2009/02/ljo%c3%b0a%c3%bey%c3%b0ingar-fyrir-ritlaun/

Það segir hins vegar ekkert í bréfinu um að ég eigi að blogga fyrir peninginn svo það er best að koma sér að verki.

3ja mánaða starfslaun

2009-02-06T16:11:00.004+01:00

Ég las um starfslaunavælið í mér hjá Jakob Bjarnar í Fréttablaðinu í morgun.

Upp úr hádegi var síðan komið bréf með tilkynningu um að ég hlyti 3ja mánaða starfslaun rithöfunda.

Engin tengsl geta verið þarna á milli því nefndin hafði örugglega lokið störfum þegar ég skrifaði bloggfærsluna.

Aðeins 60 manns hlutu starfslaun að þessu sinni en 163 sóttu um.

Ég er mjög þakklátur fyrir stuðninginn og er mér mikið í mun að standa undir þessu með dugnaði og góðum vinnubrögðum. Þetta hefur líklega í för með sér að ég get gefið út bók í haust.

Smásagnanámskeiðið fór af stað í gærkvöld og fannst mér þetta heppnast vel. Mér líst afskaplega vel á hópinn minn og spennandi verður sjá hvað kemur út úr þessu.

Meira um það síðar.

Nokkrir góðir dagar án Íslensku

2009-02-05T00:51:00.008+01:00

Ég hef ekki komið beinum orðum að starfslokum mínum hjá Íslensku auglýsingastofunni þar sem ég hef talið slík skrif viðkvæm fyrir fyrirtækið. En ég lauk þar störfum síðastliðinn föstudag og kvaddi í mikilli vinsemd. Íslenska er eftir því sem ég best veit vel rekið og skuldlítið fyrirtæki. Svakalegur samdráttur varð hins vegar á auglýsingamarkaði strax um mitt síðasta ár og í tveimur atrennum var störfum fækkað. Þá var nokkrum vinum mínum sagt upp. Mitt starf virtist hins vegar mjög öruggt.

Ég fór samt að hugsa minn gang. Að ég hefði verið býsna lengi þarna og ef ég ætlaði að breyta til væri eins gott að fara að gera eitthvað í því enda bara nokkur ár í fimmtugt. Og alltaf hefur það setið í mér að vera ekki búinn að klára neitt háskólanám. Ég velti þessu fyrir mér fram og aftur og talaði um það við Erlu. Ætti ég kannski að segja upp næsta sumar og byrja í háskólanum í haust?

Bankahrunið tók hins vegar af mér ómakið. Auglýsingastofur sem töldu sig hafa lokið sínum niðurskurði þurftu nú að hugsa allt upp á nýtt.

Síðan um áramótin hef ég beðið með nokkurri óþreyju eftir að losna og því var kveðjustundin á föstudaginn fremur ánægjuleg fyrir mig.

Allt tekur enda. Ef mér hefði verið sagt þegar ég var ráðinn í júní 2003 að fimm og hálfu ári síðar yrði mér sagt upp vegna kreppu þá hefði mér bara fundist það fínn díll.

Ég er skráður í 35 einingar í Háskólanum á þessu misseri. BA-námið klára ég auðveldlega vorið 2010 en það fer eftir verkefnastöðu hvort ég tek uppeldis- og kennslufræðin líka næsta vetur. Það yrði strembinn pakki og ég myndi ekki geta gert neitt annað á meðan en stunda námið.

Þetta misseri verður hins vegar frekar auðvelt jafnvel þó að ég þurfi m.a. að skrifa BA-ritgerðina núna á næstu mánuðum. Ég finn að ég ræð vel við þessar 35 einingar þó að ég sé að gera heilmargt annað meðfram. Álagið í auglýsingabransanum undanfarin ár og puðið við ritstörfin hefur skilað af sér ansi vel rútíneruðum heila sem getur unnið hratt, vel og skipulega.

Ágætlega hefur gengið að afla launaðra verkefna meðfram náminu. Námskeiðaskráningin í Mími hefur gengið vel og allt útlit fyrir að ég nái tvöföldu rennsli af smásagnanámskeiðinu. Meiri óvissa er um "blogg"-námskeiðið, þ.e. pistla- og greinaskrif, þetta sem fjölmiðlunum fannst svo spennandi (og ég er þeim þakklátur fyrir kynninguna). Miklu fleiri skrá sig í smásögurnar en pistlaskrifin. Mikið óskaplega hefðu margir bloggarar samt gott af tilsögn. En þeir eru kyndugar og þrjóskar skepnur og ég held að bloggarar sem skrifa illa, jafnvel afspyrnuilla, vilji endilega gera það áfram, helst bulla út í eitt.

Smásögur:
http://mimir.is/index.php?option=com_mtree&task=viewlink&link_id=469&Itemid=365

Pistla- og greinaskrif:
http://mimir.is/index.php?option=com_mtree&task=viewlink&link_id=453&Itemid=365

Hinn verkefnapakkinn eru textaskrif og þýðingar fyrir hugbúnaðarfyrirtæki, sannkölluð iðnaðarskrif. Góður peningur í því en erfið vinna.

Ég hef því tryggar tekjur líklega út vorið en enga hugmynd hef ég um hvað tekur við í sumar. Rithöfundurinn óskar sér atvinnuleysis því þá gæti ég klárað bók fyrir haustið. Óskaplega væri hins vegar gaman að fara að detta inn á starfslaun rithöfunda næstu árin og fyllilega verðskuldað myndu sumir segja. Þó ekki væri nema 3 mánuði á ári, þ.e. yfir sumartímann. Það er dálítið magnað að horfa upp á mér töluvert yngri kunningja detta inn á þessi laun, fólk sem jafnvel er að leita til mín um ráðleggingar og aðstoð við skrif sín, höfundar sem eru miklu minna þekktir en ég og með minna á bakvið sig. Þetta hef ég verið að upplifa í seinni tíð þegar árin eru aðeins byrjuð að færast yfir. Makalaus skortur á því sem enskumælandi kalla "chemistry" hjá mér og þessum launasjóði, svona eins og misheppnað stefnumót hjá efnilegu pari, eitthvað sem ætti að ganga upp, en af óskiljanlegum ástæðum þá kviknar enginn neisti.

Þessir fyrstu þrír dagar án Íslensku hafa verið feykilega ánægjulegir. Ég hef yfrið nóg að gera en ræð mér sjálfur og það er skemmtileg tilbreyting. Ég vinn skólaverkefni og launuð verkefni í vinnuherberginu heima á Tómasarhaga en sinni skáldskapnum með handskriftum á Café Roma. Sat þar í dag og drakk í mig mannlífið á milli þess sem ég dundaði við að finna tengingar á milli persóna í næstu bók, bók sem ég veit ekki enn hvort er skáldsaga eða tengdar smásögur. Kannski hvorttveggja. - Þá líkar Erlu prýðilega að ég er orðinn aktívari heima þar sem ég get ekki lengur skýlt mér á bak við skyldudvöl á auglýsingastofu til kl. sex alla daga. Ég er farinn að elda oní okkur og fara í Bónus einn og þvíumlíkt.

Ég er uppfullur af orku. Lífið er stutt og maður á að starfa.

Staðfesta eða tískugelt

2009-02-03T15:13:00.002+01:00

Flestum ef ekki öllum gengur gott til í þjóðmálaumræðu. Engu að síður verða sumir svo óheppnir að fá á sig stimpil gjammara og tækifærissinna.

Margir sem hæst lofuðu útrásina geltu að stjórnvöldum fyrir að tala óvirðulega um fjármálaöflin eða reyna að leggja stein í götu þeirra. Þar spöruðu menn ekki gífuryrði og samsæriskenningar.

Þeir hinir sömu gelta nú að stjórnvöldum fyrir að hafa ekki haft hemil á fjármálaöflunum.

Sá sem þorir að synda á móti straumnum verðskuldar óneitanlega meiri aðdáun en ofannefndir.
Þess vegna tekur fólk miklu meira mark á t.d. Vilhjálmi Bjarnasyni og Þorvaldi Gylfasyni en t.d. ÓRG og HH svo tveir andlegir leiðtogar þjóðarinnar séu nefndir.

ÓRG ætti að segja af sér. Enginn krefur hins vegar rithöfunda um afsagnir. Tilmælin til HH ættu frekar að vera þau að einbeita sér að skáldskapnum og láta aðra um að berja á ráðherrabíla, einhverja sem lofsungu ekki útrásina.

Nýir ráðherrar

2009-02-02T20:19:00.002+01:00

Ég sá viðtöl við tvo nýja ráðherra í kvöld.

Ég hlustaði á Steingrím og gat tekið undir nákvæmlega allt sem hann sagði.

Síðan heyrði ég í Ögmundi og þar var mættur hættulegur ráðherra. Hann er þegar búinn að afnema innritunargjöld sem hljómar fallega. En það kostar. Að hleypa manni sem er heltekinn af meintri réttlætiskennd í dýrasta ráðuneytið, er ábyrgðarlaus leikur á þessum tímum.

Steingrímur gæti orðið að skaffa mikla hátekjuskatta og komast yfir mikið af undanskotseignum til að fjármagna eyðslu Ögmundar.

Ég held að vinsæll heilbrigðisráðherra sé stjórnmálamaður á villigötum. Þetta er embætti þar sem fólk verður að fórna eigin stundarvinsældum fyrir þjóðarhag, þ.e. ríkiskassann.

Kennsla eftir nokkra daga

2009-01-30T14:47:00.004+01:00

http://mimir.is/index.php?option=com_attend_events&Itemid=420&task=view&id=316

Ég er í óðaönn að undirbúa smásagnakennsluna sem hefst næstkomandi fimmtudag. Fullbókað er á námskeiðið en þeir sem hafa áhuga geta skráð sig á linkinn hér fyrir ofan og komist á sama námskeið strax í mars.

Pistlanámskeiðið hefst 18. febrúar. Þar kenni ég að byggja upp greinar með hliðsjón af upphafi, miðju og endi; kenni textastyttingar og hnitmiðun; mismunandi tegundir af pistlum og greinum; fer yfir bloggósiði og dreg fram góða bloggsiði; og ótal margt fleira.

Námskeiðið nýtist í raun fyrir hvers kyns skipulögð skrif, allt frá bréfum til hins opinbera til blaðagreina.

Skráning á pistlanámskeiðið er hér:
http://mimir.is/index.php?option=com_attend_events&Itemid=420&task=view&id=289

Komið með almennilegt framboð, mátulega hægri sinnað - og ég skal kjósa ykkur

2009-01-29T11:45:00.002+01:00

Einhvern tíma hefði ég fyllst hryllingi yfir vinstri stjórn með VG í stórum hlutverkum. En nú segir maður eins og margir: Getur það versnað?

Vinstri græn hafa margt ágætt fram að færa og trúverðugt fólk innan um. En þetta eru ekki tímar til að horfast ekki í augu við niðurskurð og þetta eru ekki tímar til að vera á móti álvinnslu. Auk þess er skattpíning yfirleitt til bölvunar.

En ég sé ekki lýðskrumið í þeim áhuga VG að vilja frysta tímabundið eignir útrásarvíkinga. Hér er einfaldlega verið að endurróma óskir og kröfur þorra almennings. Kannski er þetta hægt, kannski ekki. Álfheiði Ingadóttur mæltist vel þegar hún minnti á á frysting eigna er ekki það sama og yfirtaka.

Ég hef alltaf trúað á frjálst framtak og lítil ríkisafskipti. Ég hef þrifist vel í slíku umhverfi undanfarna tvo áratugi. En síðustu misseri, hugsanlega síðustu ár, fór stefnan á villigötur. Þegar við þetta bætist fádæma deyfð og óákveðni síðustu stjórnar, t.d. frámunaleg tregða til að höggva á hnútinn og gera nauðsynlegar mannabreytingar í ráðherraliði, Fjármálaeftirliti og Seðlabanka, þá er manni nóg boðið og ég er orðinn munaðarlaus í pólitík.

Annars er það sérkennilegt að allir hafa gengið út frá því að það stæði upp á Sjálfstæðisflokkinn að reka forstjóra Fjármálaeftirlitsins. Síðan kom á daginn að auðvitað var þetta á forræði viðskiptaráðherra Samfylkingarinnar sem kippti þessu loks í liðinn án þess að spyrja Sjálfstæðisflokkinn leyfis.

En nú er bara að vona að við förum ekki úr öskunni í eldinn. Getur svona vont versnað?

Vonandi kemur eitthvað trúverðugt úr þeirri gerjun sem á sér stað núna í grasrótinni. Ég væri sannarlega til í að kjósa nýjan framboðslista. Það verður bara að vera vit í honum og fólk á honum sem maður treystir virkilega til að stökkva í ráðherraembætti.

Annars hef ég verið á kafi í tímabundnum verkefnum undanfarið og því ekki geta bloggað um stórviðburði síðustu daga. Ég er að hætta á Íslensku auglýsingastofunni og hef stundað háskólanám frá 12. janúar. Ætlunin var að læra mikið (40 einingar), skrifa mikið og vinna pínulítið með náminu (t.d. Mímir). En undanfarið hafa verið að bætast við launuð verkefni og auk þess er framtíðarstaðan í þeim efnum áhugaverð en óljós sem stendur. Ef ég fæ meiri vinnu en ég átt von á þá verð ég að hægja á náminu því ekki hætti ég að skrifa.

Eða Hanna Birna

2009-01-23T15:22:00.001+01:00

Hún er ekki óvinsæl og hefur komið vel út í borgarstjórn. Væri kannski ekki jafnfersk umbreyting og hjá Framsóknarmönnum en samt athyglisverður möguleiki.

Kristján Þór Júlíusson sem formann Sjálfstæðisflokksins

2009-01-23T13:58:00.004+01:00

Hann er eins óspjallaður og hægt er án þess að vera reynslulaus.