Gimme that old time blog

Ég vann við þýðingar í Austurstræti í allan dag. Ég næ sífellt betri tökum á verkefnunum og hef komist upp á lag með að stýra málum svo að ég er ekki þreyttur eftir daginn, líður bara vel og er til í allt.

Hjólaði upp á legendary bensínstöðina á mörkum Laugavegs og Suðurlandsbrautar og át pylsur í kvöldmat.

Kom mér síðan fyrir á barnum góða með kostulega nafninu, Studio 29, á Hlemmi. Þar leikur sér oft lítil tælensk eða filippísk eða indónesísk telpa, 3-4 ára. Þegar ég fékk latte-glasið mitt fylgdi því súkkulaðimoli í Síríus-bréfi. Telpan stóð rétt hjá mér og ég rétti henni molann. Hún starði dáleidd á molann, það glampaði á hann í útréttri hendi þessarar risastóru mannveru sem stóð fyrir ofan hana. Hún sagði "takk" og hljóp síðan eitthvert afsíðis með sælgætið, væntanlega til að vera viss um að fá að eiga það óskipt. - Ekki þótti mér verra að barnið hefði sig á brott, en þá þurftu þessir ótölvuvæddu karlar sem hér hanga að opna fyrir sjónvarpsfréttirnar og skrúfa þær upp. - Forða mér á Þjóðarbókhlöðuna á eftir.

Old School blogg aftur?

Feisbúkk er gróðrarstía tölvuveira. Vel getur verið að ég fari að blogga aftur hér. Og kæri mig kollóttan um aðsókn, hún er tryggð með Pressupistlum. Kannski hentar þessi vettvangur mér betur fyrir skyndihugleiðingar en Feisbúkk.

Einhvern veginn hafa ÁBS-árnar alltaf streymt hingað á endanum. Í gamla dalinn. Sniff, sniff (hallærislegt).

Týndur í tíma

Tilefni þessarar færslu, þ.e. þess að setja yfirleitt inn færslu hér í staðinn fyrir status á feisbúkk eða pistil á Pressuna (var að setja nýjan pistil þar inn), er sú að ég sit í nýju Eymundsson-búðinni í gamla Spron-húsinu á Skólavörðustíg. Það er frábært að sitja hér, skrifa eða reyna að skrifa, glugga í einhverjar bækur. Þetta er auðvitað bara fortíðarþrá því þetta er svipuð tilfinning og að var að sitja á Súfistanum í Máli og menningu á Laugarvegi. Mér skilst raunar að sú stemning verði fljótlega endurvakin. En mér þykir þegar vænt um þessa bókabúð.

Maður situr við flennistóran glugga og horfir niður á Vegamótastíg. Þarna er Eiríkur Bergmann Einarsson á reiðhjóli. Hélt hann væri að fara inn á Kormák og Skjöld en hann hjólar bara upp götuna og talar í gemsa.

Nú fer ég líklega að komast upp á lag með að skrifa á nýja vinnustaðnum eftir lokun. Snilldin við það er sú að vinnutölvan er með tveimur skjám, nokkuð sem er einkar heppilegt við söguskrif.

Ég logga mig ennþá hérna inn á gamla netfanginu mínu frá Íslensku auglýsingastofunni. Það er mjög sérkennileg tilfinning og í eitt augnablik áttaði ég mig ekki á þessu. Öll netföng komin í graut. Íslenska, Pressan, Háskólinn og Skjal.

Smásagnanámskeið frestast

Ég er að ráða mig í fullt starf og get ekki haldið smásagnanámskeið í október eins og ég ætlaði að gera. Stefni á febrúar. Mér þykir þetta leitt en eitthvað verður að láta undan.

Er þetta bara orðin einhver mylsnusíða?

“... svo fer ég í Landsbankanna á fimmtudaginn og næ í nýja og fína íþróttatösku handa Ragga, ha ...”

Drengurinn kinkar kolli áhugalaus. Þórir lætur það ekki á sig fá. Drengurinn gæti verið farinn að þráspyrja hann um töskuna eftir nokkrar mínútur þegar hann er búinn að melta upplýsingarnar og afgreiða annað úr huganum sem hann honum kann að þykja áhugavert þetta augnablikið.

Verra þykir Þóri að Ása horfir rannsakandi ef ekki tortryggin á hann.Eflaust af því hann er of ákafur, aðeins of áhugasamur, þannig að þetta fagnaðarerindi fær holan hljóm. Það er synd því nú væri hughreystandi að skynja velþóknun hennar.

Þau sitja við eldhúsborðið. Drengurinn er að rýna í fótboltmyndamöpppuna en Ása flettir prjónanámskeiðsmöppunni úr Mími.

Þórir kann ekki önnur ráð en að halda áfram.

“Svo keppirðu í Vestmannaeyjum í sumar. Þú gistir í heilar fimm nætur.”

“Í tjaldi?”

“Neeei, það er örugglega ekki gott að sofa í tjaldi þegar maður er að keppa á fótboltamóti.”

“Ég get tekið betri langskot en Baddi. Kannski tek ég bestu langskotin í mínum flokki. En hérna, en hérna, ef svo þarna í Vest ... Vest þarna eyjum, þá ætla ég sko kannski að skora með langskoti. En samt getur Gulli varið mjög föst langskot. En ef hérna, ef hérna, ef hérna ég verð kannski í marki á þessu móti held ég að það sé dálítið gott því ég get gripið mjög háa bolta sem kannski Baddi getur ekki gripið. En einu sinni þá var þjálfarinn að segja við okkur að við ættum að æfa að rekja boltann og þá gerði Birgir dálítið asnalegt ...”

Þórir finnur augu Ásu hvíla á sér, kannski er hún að vakta hvort hann haldi athyglinni við blaður stráksins sem nú er að ná kunnuglegu flugi. Þórir horfir því stíft á drenginn, hlustar, nemur hinar keimlíku upplýsingar og kinkar reglulega kolli.

Ávinningurinn er sá að eftir nokkuð langa fótboltaræðu verður tal drengsins skyndilega áhugavert.

“Um daginn voru þrír fimmþúsundkallaar í pennaveskinu hans Badda.”

“Vertu nú ekki með svona vitleysu”, grípur Ása fram í.

“Ég er ekki með svona vitleysu. Þeir voru krumpaðir saman. Einn datt á gólfið og Birgir tók hann upp úr gólfinu og sagði ‘Gaur! ertu með fimmþúsundkall’ og þá segir Baddi ‘Iss, ég er með tvo í viðbót’ og þeir voru báðir líka krumpaðir saman. Og svo sagði hann við Birgir ‘Þú mátt bara eiga hann’ og Birgir þorði því ekki. Hann þorði ekki að eiga fimmþúsundkallinn. Sagði bara eitthvað ‘Öööööö ... ég má það ekki’.

“Hvað heitir pabbi hans?” spyr Þórir.

“Pabbi Birgis?”

“Pabbi Badda. Þessa sem var með peningana.”

“Ég veit það ekki.”

Þórir horfir spyrjandi á Ásu. Hún yppir öxlum, stendur upp frá eldhúsborðinu, tekur með sér ljósrauða námskeiðsmöppuna inn í stofu, leggur möppuna á stofuborðið, sest í sófann og seilist eftir rósóttri prjónfötu við hliðina á sófanum. Tekur prjóna og garn upp úr fötunni, flettir möppunni og hefur síðan augun á henni um leið og hún byrjar að munda prjónana.

Svona hefur hann horft áður horft á móður sína og ömmu sína bera sig að. Báðar eiga meira að segja svipaðar pjónafötur og báðar prjóna enn. Eini munurinn er sá að þær sitja ekki í svona nýtískulegum stofum. En eftir hundrað ár mun þessi stofa ekkert endilega þykja nýtískulegri en þær. Munu þá konur sitja enn í stofum og taka garn og prjóna upp úr prjónafötum?

“Er pabbi hans sköllóttur?” spyr hann drenginn.

“Já og hann er oft í sjónvarpinu”, svarar drengurinn án þess að líta upp úr fótboltamyndunum.

“Er Baddi strákurinn sem fór á úrslitaleikinn í fyrra?”

“Já og hann fékk að bjóða Einari með sér af því hann nennti ekki að fara einn. Þeir fóru á Arsenal – Barcelona og þeir flugu í einkaþotu. En samt fannst Badda ekkert gaman af því Arsenal tapaði.”

Ef þetta var sá maður sem Þórir hélt þá hafði hann séð ljósmynd af honum í sjónvarpinu um daginn undir óskiljanlegri frétt um hlutabréfakaup.

“Hérna þessi taska sem þú ætlar að ná í”, sagði strákurinn horfði horfði allt í einu hugsi á Þóri.

“Já?”

“Er hún stærri en græna taskan mín?”

“Já, örugglega. Það er bara eiginlega poki.”

“Er eitthvað fótboltamerki utan á?”

“Líklega bara Landsbankamerki.”

“En hann er ekki lið.”

“Nei, það er bara banki.”

“En þeir elska fótbolta”, sagði drengurinn og þuldi síðan auglýsingaslagorðið nokkrum sinnum, með flatri en dálítið drungalegri röddu: “Við ELSKUM fótbolta.”

Gamall vinnufélagi Þóris hafði samið slagorðið og handritið að auglýsingunum sem því fylgdu. Það var ungur maður sem elskaði auglýsingar jafnmikið og bankinn sagðist elska fótbolta, líklega meira.

Þórir brosti og hugsaði hlýlega til fyrrverandi félaga síns í stutta stund. Það var gott að hugsa um eitthvað allt annað – um eitthvað annað en eigin vandræði sem hann vissi ekki hvort voru raunveruleg.

***

Uppi í rúmi hugsar hann um Drífu Sjöfn, andlit hennar og snertinguna af fingrinum, á meðan Ása hefur sig til fyrir háttinn inni á baðherbergi. Mikið er það óviðeigandi af honum, hugsar hann líka. Mannshugurinn er skrýtinn. Eina stundina kvalinn af samviskubiti og skömm en ornar sér þá næstu yfir sama tilefni uppi í eigin rúmi.

Drífa Sjöfn er ekki aðlaðandi. Þetta er ekki kona sem hann gæti laðast að. En það er meira eins og hann sé að segja sjálfum sér það því löngunin í augum hennar og snertingin af fingrinum – hvorttveggja er ennþá ómótstæðilegt.

Þegar Ása kemur inn í herbergið brosir hún til hans en það bros hefur ekkert með ástríðu að gera, það er velþóknunin sem hann saknaði áðan yfir fótboltaframtakinu hans. Hún er í síðum tíu ára gömlum náttkjól, upplituðum af þvotti í gegnum tíðina, hefur enda lifað af eina þvottavél í þeirra eigu. Ása hefur alltaf verið nýtin og aldrei kröfuhörð fyrir sjálfa sig. Samt krafðist hún þess að þau endurnýjuðu íbúðin fyrir tíu milljónir. Það bara varð að gera það vegna þess að svoleiðis gerir fólk. Samt var gamla íbúðin í fínu standi (breytingin er svo mikil að það er varla hægt að tala um sömu íbúðina, heldur þá gömlu og þá nýju), nokkuð sem Þórir nefnir ekki upphátt lengur við nokkurn mann því annars er hlegið að honum. Íbúðin var úrelt er honum tjáð. Það býr enginn svona lengur nema einhverjir vesalingar sem neyðast til þess. Og Ása sá að þetta var illskárri kostur en sá að kaupa nýtt húsnæði fyrir lágmark 50 milljónir. Þannig að á vissan hátt er endurnýjuð íbúðin líka til marks um hagsýni hennar rétt eins og náttkjóllinn.

Andlitið er glansandi af einhverju glæru kremi. Það er þó skárra en hvíta rakakremið og agúrkusneiðarnr sem Erna hans Inga hefur stundum yfir andlitinu undir háttinn. “Giftar konur eru svo ljótar af því þær eru alltaf að gera sig fallegar, ég veit samt ekki fyrir hvern, ekki fyrir eiginmennina”, sagði Ingi biturlega þegar hann lýsti þessu. Þóri leiðist slíkt tal og reynir yfirleitt að eyða því. Það er of persónulegt. Þó hvarflar að honum að sem hugsanlega upprennandi rithöfundi ætti hann að gefa því meiri gaum.

Hvað sem því líður þá finnst honum Ása falleg. Hún er til dæmis miklu fallegri en Drífa Sjöfn. En fegurð hennar hreyfir ekkert við honum lengur. Hann býst við því að það sé fullkomlega eðlilegt, fólk vill bara ekki viðurkenna slíkar staðreyndir lífsins.

Nú fær hann hugljómun. Raunar er það augljós lausn á vanda hans sem gæti verið ímyndaður: Ása er auðvitað hinn rétti viðtakandi hinnar óskiljanlegu ástríðu sem Drífa Sjöfn vakti honum í dag.

Hann ljómar svo af ánægju yfir þessari uppgötvun að Ása rekur upp stór augu og spyr: “Hvað?”

Hann svarar með því að taka utan um hana en hún ýtir honum frá sér áður en hann nær að koma kossi á varirnar.

“Úpps, maskinn”, segir hún afsakandi og bendir leikrænt með báðum vísifingrum framan í sig. Hún þreifar eftir hendi hans undir sænginni, þrýstir hana og segir blíðlega: “Bara ekki snerta andlitið.”

Hvað verður um þessa síðu?

Ég hitti markaðsstjóra í morgun sem sagði að Feisbúkk myndi deyja bráðum. Fer ég þá aftur að blogga hérna?

Annars þarf ég að fara að skrifa nýjan Pressupistil. Pressan lifir, hún er vinsæl.

Miklu skárri mylsna úr vel sofnum kolli

Ég minni svo á að hér er hægt að kommenta við Pressupistlana mína og einnig á Facebook. Pistlasafnið er hér til vinstri.



Hann gekk að henni við götuljósin og spurði hana hvort hún héti Drífa Sjöfn Baldursdóttir þó að hann vissi það auðvitað vel og hún kæmist augljóslega fljótt að því að hann hefði vitað það allan tímann, en þetta virtist eina færa leiðin til að hefja samtalið við þessar aðstæður. Hún kinkaði kolli og þá sagði hann: “Það virðist hafa orðið dálítill misskilningur varðandi símtal, værirðu til nokkuð til í að ganga afsíðis með mér og spjalla aðeins.”

Það var undarlegt að taka sér þetta orð í munn, afsíðis, þó að honum væri það þokkalega tamt sem textamanni. Það var í rauninni óheppilegt, hljómaði vafasamt, jafnvel ógnandi. Það hafði þó ekki slæm áhrif á þennan viðmælanda: hún varð möglunarlaust við beiðni hans. Kinkaði bara kolli aftur, þögul, eða kannski sagði hún eitthvað lágt sem hann heyrði ekki fyrir umferðargnýnum.

Eflaust var hún mjög undrandi en það sást ekki á henni. Ósvikin undrun er líka miklu óræðari en við gerum okkur sjálfkrafa í hugarlund, sjáum í sjónvarpinu eða iðkum í leikrænum samskiptum, eins og til dæmis þegar ung stúlka glennir upp augun, grípur um munninn og hrópar framan í vinkonu sína: Í ALVÖRU? ÉG TRÚI ÞÉR EKKI!

Þarna við götuljósin í dag – og við sambærilegar aðstæður ef þær eru til, sem þær líklega eru, honum kemur bara ekkert dæmi í hug, - þá er varla um annað að ræða en kinka kolli eða hrista höfðið og um leið byrjar undrunin að renna með blóðinu um æðarnar án nokkurra ytri merkja fyrst í stað.

“Kannski setjast þarna dálitla stund”, sagði Þórir og benti í áttina að gamla biðstöðvarhúsinu á Lækjartorgi. Þau gengu þangað þegjandi og settust inn á kaffihúsið Segafredo. Honum leið eins og hann væri staddur í sögu, gallinn var sá að hann var sjálfur höfundurinn og sagan algjörlega ómótuð, líklega var engin saga, bara eitthvert endasleppt plat, og skyndilega, í örstutta stund, var hann lamaður af skelfingu.

It´s mylsna time again, folks!

Þetta passar ekki inn á Pressuna, finnst mér, þó að ég hafi verið hvattur til að birta hvaðeina þar. Þetta kemst ekki fyrir á Facebook, veggurinn virðist bara samþykkja ákveðinn stafafjölda.

En forsagan.

Ég var andvaka í nótt, sem var skítt því ég hafði verið með miklar heitstrengingar um afköst dagsins í dag. Ég gat heldur ekki sofið í morgun og fór því á fætur með 2-3 tíma í hausnum. Ég hafði m.a. reynt að sofna út frá skáldsögunni Undir himninum en það hafði ekki tekist. Ég hitti síðan höfundinn á Þjóðarbókhlöðunni í dag og spurði hann hvort hann gæti skrifað illa sofinn. Hann sagði nei. Þá fann ég Bjarna Bjarnason á Facebook og spurði hann sömu spurningar. Hann sagði já. Og spurði "hver ert þú?".

Síðan skrifaði ég þetta. Smám saman. Klukkan orðin þrjú og þetta er síðan hálfellefu, ellefu. Ekki mikið. Meira á morgun. Eitthvað smá á eftir.



Þegar þjálfarinn hefur tæmt sína dagskrá fer upp ein af þessum eldri mæðrum, kona sem gæti verið rösklega hálffimmtug. Hún er nokkuð mjúkholda, lagleg kona með millisítt slétt hár og rauðar kinnar sem gera hana barnslega.
Móðirin er með nokkuð snúið erindi frá Landsbankanum. Drengjunum standi öllum til boða frí íþróttataska merkt bankanum en með tveimur skilyrðum. Annað er að allur hópurinn sameinist um að þiggja tösku og að hver drengur mæti ávallt með sína tösku til leiks og æfinga. Hitt er að stofna þarf reikning fyrir hvern og einn dreng í útibúinu í Höfðabakka milli klukkan eitt og þrjú á fimmtudaginn og leggja inn á hann 500.000 kr.
Raddhljómur konunnar er flatur og þreytulegur, eins og henni leiðist að tala um þetta, ill nauðsyn sem það sé. En þó er engan veginn hægt að slá því föstu því hún kímir af og til í ræðunni, af engri sjáanlegri ástæðu. Fallegar viprur í munnvikunum eru þannig í andstæðu við leiðan raddtóninn svo heildarmyndin er óræð; auk þess lygnir hún af og til aftur hágrænum augunum og gefur þar með ræðunni léttan og kæruleysislegn blæ.
“Það er ekkert endilega víst að allir vilji auglýsa Landsbankann svona þannig að við þurfum kannski að ræða þetta vel. Svo er líka spurning hvort fólk komist á þessum tíma í bankann.”
Þegar Þórir var í fótboltanum horfðu foreldrar hans ekki á einn einasta leik. Það tíðkaðist ekki og hann saknaði þess ekki. Kom möguleikinn ekki í hug og þeim örugglega ekki heldur því þau voru góðir foreldrar. En eftir á að hyggja finnst honum samt skrýtið að engum hafi dottið það í hug og honum skuli ekki einu sinni hafa hugkvæmst að langa til þess að pabbi horfði á hann keppa. Því auðvitað hefði það verið rosalega gaman. Pabbi hans hefði ekki þurft að klæða hann í fótboltaskóna eða færa honum vatn í mjúkum plastbrúsa sem þá hafði ekki verið fundinn upp, að minnsta kosti ekki fluttur inn til Íslands, og það hefði ekki þurft að blanda neinum banka í málið, en óneitanlega væru góðar minningar úr strákaboltanum ennþá betri en faðir hans hefði orðið vitni að helstu afrekunum á vellinum. En á þeim tíma hefði það líklega flokkast undir að horfa á börn leika sér og fullorðið fólk eyddi ekki tíma í slíkt þá.
Flestir taka vel í tilboðið. Sumar konurnar þurfa þó að spyrja margs. Ein spyr hvort hægt sé að fá jafnvel hagstæðara tilboð hjá Glitni. Systursonur hennar spili með Fjölni og þar bjóði bankinn bæði tösku og vatnsbrúsa. Að vísu þurfi 1.000 kr. innlegg þar á reikninginn sem er opnaður en hún sjái ekki að það sé ókostur.
Mamman með framsöguna lygnir aftur grænu augunum og segir að hún sé opin fyrir öllu. En væri þá einhver til í að kanna málið hjá Glitni, bætir hún við og setur viprur í munnvikin. Henni finnist nóg að sinna sambandinu við Landsbankann.

Kominn á Facebook

Þessi síða er ekki dálítið mikið 2007.
Hún er dálítið mikið 2004.

Minni á pistlasafnið á Pressunni hér til hliðar.

Hversu máttu gjalda, ...

... gamla góða blogspot-síða? Hér gerist fátt en pistlasafnið á Pressunni er hér til hliðar. Ennþá kann ég ekki á Face-book. Kannski breytist það í nótt.

Komment við Pressupistlum eru vel þegin hér.


Gute Stunden

(Nei, Þjóðverjar segja held ég ekki svona).

Nýjasti Pressupistillinn

http://pressan.is/pressupennar/LesaAgust/thad-er-ogurstund---synid-abyrgd

Ég linka ekki endilega á þá alla. En í þessum tek ég mjög skýra afstöðu til umdeildra mála. Hægt að kommenta við pistilinn hér.

Kúnstir

http://www.dv.is/frettir/2009/6/13/segir-lanid-bera-merki-um-mistnotkun-adstodu/

Hinn útbelgdi reikningsmeistari og skóladúx virðist hafa gleypt lífeyrissjóð. Eða hann gleypti gullpening sem bólgnaði svona inni í honum.

Það er alltaf verið að segja mér hvað hann sé gáfaður og flínkur að reikna. Ég er alltaf að hugsa með mér hvað þessar gáfur hafa komið þjóðinni vel.

Eða að ég hugsa að sjónarhorn okkar á hugtakið gáfur sé allt of þröngt.

Work in progress

Kaflaskipti næstu skáldsögu:

2007

I
II
III

2007-2009

IV: 2007 2008 2009

___________

Ártölin eru kaflaheiti í IV. hluta en í hinum hlutunum eru kaflarnir aðgreindir með þessari viðkunnanlegu merkingu: ***

Ég er búinn að semja töluvert af efni inn í þetta skapalón (sem hefur tekið breytingum og ég tel mér trú um að hafi fengið lokamyndina núna). Tvær smásögur sem ég hef birt eftir að Hliðarspor kom út renna inn í þessa skáldsögu. Stolnar stundir (birtist í TMM haustið 2008) heldur bara áfram, teygir sig yfir á 50 blaðsíður eða meira. Skjólið (sem er hægt að finna á gamla Vísisblogginu mínu og birtist í Ský sumarið 2007) verður endurskrifuð inn í seinnipart bókarinnar. Það þarf reyndar að breyta töluvert um tón þar og samræma við annað í skáldsögunni. - Bókin mun bera keim af nokkrum samtengdun nóvellum, hlutarnir eru um margt sjálfstæðir. Ég veit hins vegar ekki hversu vel þeir myndu standa einir og sér og IV.hluti er framhald af hinu, gæti aldrei virkað einn og sér. Held ég.

Uppbyggingin er kannski ekki ósvipuð og í Hliðarspori og sú uppbygging er rökrétt framhald af ferlinum eftir fimm smásagnasöfn. Hins vegar verður þetta margslungnari, lengri og miklu betri bók en Hliðarspor. - Það er hins vegar erfitt að bera skáldsögur saman við smásagnasöfnin mín. En þau standa vel fyrir sínu.


Ég veit þetta segir ykkur ekki neitt. Ég er bara að þessu fyrir sjálfan mig (og ég hef ekki gefið mér tíma til að stofna Facebook-síðu, það kemur að því).

Og þó. Mig vantar að heyra í einhverjum sem er með tímasetningar á umfjöllun um Byrgismálið sæmilega á hreinu. Byrgismálið er aukaatriði en kemur fyrir og tímasetningar og samræmi þar að lútandi er mér mikilvægt. Ef einhver er vel að sér um þetta má mjög gjarnan senda mér póst á abs14@hi.is

Að einhverju leyti er þetta "fyrir og eftir hrun" bók. Að einhverju leyti. Innsti kjarninn í henni hlýtur samt að vera tímalaus. - Spái því að ég verði kominn mjög langt með hana í haust. Það er eins og þetta sé að springa út núna. Í haust verð ég að gera hlé. Finn mér síðan tíma (og fæ vonandi aftur starfslaun) til að klára hana fyrir haustið 2010.

Haustið 2010 kemur hún út og verður fyrsta bókin mín sem hreyfist í búðunum. Jafnvel þó að Hallgrímur verði búinn að reka Egil úr Kiljunni.

Þess má geta að ég var að fá sendingu frá Bókasafnssjóði. 2008 sló ég persónulegt met í útlánum.
En ég segi ykkur ekki töluna. Þá fara metsöluhöfundarnir að hlæja.

Sprengja frá Hallgrími

Auðvitað átti Egill að lesa bókina hans Hallgríms fyrir síðustu jól. Hann gæti afsakað sig með að hann kæmist ekki yfir allt. En hann er auk þess með tvo lesara í þættinum.

Kiljan er skemmtileg og hún er mjög vinsæll þáttur og það er engan veginn sjálfgefið að halda úti bókmenntaþætti í sjónvarpi meiripart ársins sem heldur vinsældum sínum.

Kiljan er fyrsti íslenski sjónvarpsþátturinn um bókmenntir sem ekki er fullkomlega misheppnaður. Litróf var ömurlegur menningarþáttur með ennþá ömurlegra bókmenntahorni. Regnhlífarnar í New York var yfirborðsmennskan ein.

Og hvað sem hver segir þá er minni dilkadráttur í Kiljunni en tíðkast hefur á bókmenntavettvangi. Það er farið nokkuð vítt yfir það sem skiptir máli eða skiptir bara hugsanlega máli. Hér áður fyrr komu góðir höfundar að lokuðum dyrum ef þeir voru ekki í tísku.
Kiljan hefur hins vegar leitt af sér að áður ósöluvænlegar bækur hafa slegið í gegn. Hún hefur opnað bókmenntaheiminn fyrir almenningi.

Kiljan er Egill Helgason. Tillaga um að skipt verði um þáttarstjórnanda er bara bull. Ef Egill myndi hætta þá myndi Kiljan hætta og nýr þáttur taka við (eða enginn). Ég gef mér ekki fyrirfram að sá þáttur væri misheppnaðar eins og bókmenntaþættir undanfarinna ára en það hlýtur að vera eðlilegt að grípa þar til orðatiltækis á ensku: If it works don´t fix it.