Miklu skárri mylsna úr vel sofnum kolli

Ég minni svo á að hér er hægt að kommenta við Pressupistlana mína og einnig á Facebook. Pistlasafnið er hér til vinstri.



Hann gekk að henni við götuljósin og spurði hana hvort hún héti Drífa Sjöfn Baldursdóttir þó að hann vissi það auðvitað vel og hún kæmist augljóslega fljótt að því að hann hefði vitað það allan tímann, en þetta virtist eina færa leiðin til að hefja samtalið við þessar aðstæður. Hún kinkaði kolli og þá sagði hann: “Það virðist hafa orðið dálítill misskilningur varðandi símtal, værirðu til nokkuð til í að ganga afsíðis með mér og spjalla aðeins.”

Það var undarlegt að taka sér þetta orð í munn, afsíðis, þó að honum væri það þokkalega tamt sem textamanni. Það var í rauninni óheppilegt, hljómaði vafasamt, jafnvel ógnandi. Það hafði þó ekki slæm áhrif á þennan viðmælanda: hún varð möglunarlaust við beiðni hans. Kinkaði bara kolli aftur, þögul, eða kannski sagði hún eitthvað lágt sem hann heyrði ekki fyrir umferðargnýnum.

Eflaust var hún mjög undrandi en það sást ekki á henni. Ósvikin undrun er líka miklu óræðari en við gerum okkur sjálfkrafa í hugarlund, sjáum í sjónvarpinu eða iðkum í leikrænum samskiptum, eins og til dæmis þegar ung stúlka glennir upp augun, grípur um munninn og hrópar framan í vinkonu sína: Í ALVÖRU? ÉG TRÚI ÞÉR EKKI!

Þarna við götuljósin í dag – og við sambærilegar aðstæður ef þær eru til, sem þær líklega eru, honum kemur bara ekkert dæmi í hug, - þá er varla um annað að ræða en kinka kolli eða hrista höfðið og um leið byrjar undrunin að renna með blóðinu um æðarnar án nokkurra ytri merkja fyrst í stað.

“Kannski setjast þarna dálitla stund”, sagði Þórir og benti í áttina að gamla biðstöðvarhúsinu á Lækjartorgi. Þau gengu þangað þegjandi og settust inn á kaffihúsið Segafredo. Honum leið eins og hann væri staddur í sögu, gallinn var sá að hann var sjálfur höfundurinn og sagan algjörlega ómótuð, líklega var engin saga, bara eitthvert endasleppt plat, og skyndilega, í örstutta stund, var hann lamaður af skelfingu.

It´s mylsna time again, folks!

Þetta passar ekki inn á Pressuna, finnst mér, þó að ég hafi verið hvattur til að birta hvaðeina þar. Þetta kemst ekki fyrir á Facebook, veggurinn virðist bara samþykkja ákveðinn stafafjölda.

En forsagan.

Ég var andvaka í nótt, sem var skítt því ég hafði verið með miklar heitstrengingar um afköst dagsins í dag. Ég gat heldur ekki sofið í morgun og fór því á fætur með 2-3 tíma í hausnum. Ég hafði m.a. reynt að sofna út frá skáldsögunni Undir himninum en það hafði ekki tekist. Ég hitti síðan höfundinn á Þjóðarbókhlöðunni í dag og spurði hann hvort hann gæti skrifað illa sofinn. Hann sagði nei. Þá fann ég Bjarna Bjarnason á Facebook og spurði hann sömu spurningar. Hann sagði já. Og spurði "hver ert þú?".

Síðan skrifaði ég þetta. Smám saman. Klukkan orðin þrjú og þetta er síðan hálfellefu, ellefu. Ekki mikið. Meira á morgun. Eitthvað smá á eftir.



Þegar þjálfarinn hefur tæmt sína dagskrá fer upp ein af þessum eldri mæðrum, kona sem gæti verið rösklega hálffimmtug. Hún er nokkuð mjúkholda, lagleg kona með millisítt slétt hár og rauðar kinnar sem gera hana barnslega.
Móðirin er með nokkuð snúið erindi frá Landsbankanum. Drengjunum standi öllum til boða frí íþróttataska merkt bankanum en með tveimur skilyrðum. Annað er að allur hópurinn sameinist um að þiggja tösku og að hver drengur mæti ávallt með sína tösku til leiks og æfinga. Hitt er að stofna þarf reikning fyrir hvern og einn dreng í útibúinu í Höfðabakka milli klukkan eitt og þrjú á fimmtudaginn og leggja inn á hann 500.000 kr.
Raddhljómur konunnar er flatur og þreytulegur, eins og henni leiðist að tala um þetta, ill nauðsyn sem það sé. En þó er engan veginn hægt að slá því föstu því hún kímir af og til í ræðunni, af engri sjáanlegri ástæðu. Fallegar viprur í munnvikunum eru þannig í andstæðu við leiðan raddtóninn svo heildarmyndin er óræð; auk þess lygnir hún af og til aftur hágrænum augunum og gefur þar með ræðunni léttan og kæruleysislegn blæ.
“Það er ekkert endilega víst að allir vilji auglýsa Landsbankann svona þannig að við þurfum kannski að ræða þetta vel. Svo er líka spurning hvort fólk komist á þessum tíma í bankann.”
Þegar Þórir var í fótboltanum horfðu foreldrar hans ekki á einn einasta leik. Það tíðkaðist ekki og hann saknaði þess ekki. Kom möguleikinn ekki í hug og þeim örugglega ekki heldur því þau voru góðir foreldrar. En eftir á að hyggja finnst honum samt skrýtið að engum hafi dottið það í hug og honum skuli ekki einu sinni hafa hugkvæmst að langa til þess að pabbi horfði á hann keppa. Því auðvitað hefði það verið rosalega gaman. Pabbi hans hefði ekki þurft að klæða hann í fótboltaskóna eða færa honum vatn í mjúkum plastbrúsa sem þá hafði ekki verið fundinn upp, að minnsta kosti ekki fluttur inn til Íslands, og það hefði ekki þurft að blanda neinum banka í málið, en óneitanlega væru góðar minningar úr strákaboltanum ennþá betri en faðir hans hefði orðið vitni að helstu afrekunum á vellinum. En á þeim tíma hefði það líklega flokkast undir að horfa á börn leika sér og fullorðið fólk eyddi ekki tíma í slíkt þá.
Flestir taka vel í tilboðið. Sumar konurnar þurfa þó að spyrja margs. Ein spyr hvort hægt sé að fá jafnvel hagstæðara tilboð hjá Glitni. Systursonur hennar spili með Fjölni og þar bjóði bankinn bæði tösku og vatnsbrúsa. Að vísu þurfi 1.000 kr. innlegg þar á reikninginn sem er opnaður en hún sjái ekki að það sé ókostur.
Mamman með framsöguna lygnir aftur grænu augunum og segir að hún sé opin fyrir öllu. En væri þá einhver til í að kanna málið hjá Glitni, bætir hún við og setur viprur í munnvikin. Henni finnist nóg að sinna sambandinu við Landsbankann.

Kominn á Facebook

Þessi síða er ekki dálítið mikið 2007.
Hún er dálítið mikið 2004.

Minni á pistlasafnið á Pressunni hér til hliðar.

Hversu máttu gjalda, ...

... gamla góða blogspot-síða? Hér gerist fátt en pistlasafnið á Pressunni er hér til hliðar. Ennþá kann ég ekki á Face-book. Kannski breytist það í nótt.

Komment við Pressupistlum eru vel þegin hér.


Gute Stunden

(Nei, Þjóðverjar segja held ég ekki svona).

Nýjasti Pressupistillinn

http://pressan.is/pressupennar/LesaAgust/thad-er-ogurstund---synid-abyrgd

Ég linka ekki endilega á þá alla. En í þessum tek ég mjög skýra afstöðu til umdeildra mála. Hægt að kommenta við pistilinn hér.

Kúnstir

http://www.dv.is/frettir/2009/6/13/segir-lanid-bera-merki-um-mistnotkun-adstodu/

Hinn útbelgdi reikningsmeistari og skóladúx virðist hafa gleypt lífeyrissjóð. Eða hann gleypti gullpening sem bólgnaði svona inni í honum.

Það er alltaf verið að segja mér hvað hann sé gáfaður og flínkur að reikna. Ég er alltaf að hugsa með mér hvað þessar gáfur hafa komið þjóðinni vel.

Eða að ég hugsa að sjónarhorn okkar á hugtakið gáfur sé allt of þröngt.

Work in progress

Kaflaskipti næstu skáldsögu:

2007

I
II
III

2007-2009

IV: 2007 2008 2009

___________

Ártölin eru kaflaheiti í IV. hluta en í hinum hlutunum eru kaflarnir aðgreindir með þessari viðkunnanlegu merkingu: ***

Ég er búinn að semja töluvert af efni inn í þetta skapalón (sem hefur tekið breytingum og ég tel mér trú um að hafi fengið lokamyndina núna). Tvær smásögur sem ég hef birt eftir að Hliðarspor kom út renna inn í þessa skáldsögu. Stolnar stundir (birtist í TMM haustið 2008) heldur bara áfram, teygir sig yfir á 50 blaðsíður eða meira. Skjólið (sem er hægt að finna á gamla Vísisblogginu mínu og birtist í Ský sumarið 2007) verður endurskrifuð inn í seinnipart bókarinnar. Það þarf reyndar að breyta töluvert um tón þar og samræma við annað í skáldsögunni. - Bókin mun bera keim af nokkrum samtengdun nóvellum, hlutarnir eru um margt sjálfstæðir. Ég veit hins vegar ekki hversu vel þeir myndu standa einir og sér og IV.hluti er framhald af hinu, gæti aldrei virkað einn og sér. Held ég.

Uppbyggingin er kannski ekki ósvipuð og í Hliðarspori og sú uppbygging er rökrétt framhald af ferlinum eftir fimm smásagnasöfn. Hins vegar verður þetta margslungnari, lengri og miklu betri bók en Hliðarspor. - Það er hins vegar erfitt að bera skáldsögur saman við smásagnasöfnin mín. En þau standa vel fyrir sínu.


Ég veit þetta segir ykkur ekki neitt. Ég er bara að þessu fyrir sjálfan mig (og ég hef ekki gefið mér tíma til að stofna Facebook-síðu, það kemur að því).

Og þó. Mig vantar að heyra í einhverjum sem er með tímasetningar á umfjöllun um Byrgismálið sæmilega á hreinu. Byrgismálið er aukaatriði en kemur fyrir og tímasetningar og samræmi þar að lútandi er mér mikilvægt. Ef einhver er vel að sér um þetta má mjög gjarnan senda mér póst á abs14@hi.is

Að einhverju leyti er þetta "fyrir og eftir hrun" bók. Að einhverju leyti. Innsti kjarninn í henni hlýtur samt að vera tímalaus. - Spái því að ég verði kominn mjög langt með hana í haust. Það er eins og þetta sé að springa út núna. Í haust verð ég að gera hlé. Finn mér síðan tíma (og fæ vonandi aftur starfslaun) til að klára hana fyrir haustið 2010.

Haustið 2010 kemur hún út og verður fyrsta bókin mín sem hreyfist í búðunum. Jafnvel þó að Hallgrímur verði búinn að reka Egil úr Kiljunni.

Þess má geta að ég var að fá sendingu frá Bókasafnssjóði. 2008 sló ég persónulegt met í útlánum.
En ég segi ykkur ekki töluna. Þá fara metsöluhöfundarnir að hlæja.

Sprengja frá Hallgrími

Auðvitað átti Egill að lesa bókina hans Hallgríms fyrir síðustu jól. Hann gæti afsakað sig með að hann kæmist ekki yfir allt. En hann er auk þess með tvo lesara í þættinum.

Kiljan er skemmtileg og hún er mjög vinsæll þáttur og það er engan veginn sjálfgefið að halda úti bókmenntaþætti í sjónvarpi meiripart ársins sem heldur vinsældum sínum.

Kiljan er fyrsti íslenski sjónvarpsþátturinn um bókmenntir sem ekki er fullkomlega misheppnaður. Litróf var ömurlegur menningarþáttur með ennþá ömurlegra bókmenntahorni. Regnhlífarnar í New York var yfirborðsmennskan ein.

Og hvað sem hver segir þá er minni dilkadráttur í Kiljunni en tíðkast hefur á bókmenntavettvangi. Það er farið nokkuð vítt yfir það sem skiptir máli eða skiptir bara hugsanlega máli. Hér áður fyrr komu góðir höfundar að lokuðum dyrum ef þeir voru ekki í tísku.
Kiljan hefur hins vegar leitt af sér að áður ósöluvænlegar bækur hafa slegið í gegn. Hún hefur opnað bókmenntaheiminn fyrir almenningi.

Kiljan er Egill Helgason. Tillaga um að skipt verði um þáttarstjórnanda er bara bull. Ef Egill myndi hætta þá myndi Kiljan hætta og nýr þáttur taka við (eða enginn). Ég gef mér ekki fyrirfram að sá þáttur væri misheppnaðar eins og bókmenntaþættir undanfarinna ára en það hlýtur að vera eðlilegt að grípa þar til orðatiltækis á ensku: If it works don´t fix it.

Reynt að sparka í þá sem eiga það skilið

Nýjasti Pressupistillinn

http://pressan.is/Pressupennar/Lesagrein/hvers-spyrja-thau-kennarann/

Snuff-myndir í Lesbók

Ég veit ekki hvers vegna Þröstur Helgason var rekinn af Lesbókinni. Mér finnst líklegt að það hafi einfaldlega verið sparnaður, þetta var djobb sem hægt var að skera niður. Ég get samt ekkert fullyrt, hef engar innanbúðarupplýsingar. Þröstur gerði margt gott á Lesbókinni, birti mikið af góðu efni og gerði bókmenntum hátt undir höfði. Hann rak hins vegar mjög ákveðna póstsmóderníska ritstjórnarstefnu sem sumpart var góð og sumpart slæm. Ég var oft að rífa kjaft á bloggi út af Lesbókinni en gleymdi kannski að þakka fyrir það sem vel var gert. Fyrir utan birtingar á efni sem ég sendi Þresti sjálfum en hann birti allt efni sem ég sendi honum og greiddi fyrir það. Það var samtals þetta: Ein smásaga (Mjólk til spillis), grein um Alice Munro og grein um Who´s Next plötuna.

Nú virðist Lesbókin nokkurn veginn ritstjórnarlaus. Það getur vel gengið. Það vekur hins vegar athygli mína að einhver náungi (barnabókahöfundur) er sífellt að birta þarna myndskreytta langhunda um einhverjar jaðarhryllingsmyndir, hann hefur mikið dálæti á pyntingum á fólki og alls kyns grafískum óþverra og dásamar þetta efni með einhverju póstmódernísku frasakjaftæði.

Það er allt í lagi að hafa áhuga á svona myndum og það mætti jafnvel birta eina grein um þær í Lesbókinni. En hvers vegna svona greinar eru birtar þar sem lykilefni og taka yfir heilu opnurnar tvær helgar í röð (er kannski von á meiru?) þykir mér bera vitni um algjört ritstjórnarlegt stjórnleysi. Svona efnisáherslur passa engan veginn við Lesbók Morgunblaðsins.

Er ekki hægt að láta Kollu Bergþórs - eða getur ekki bara ritstjórinn sjálfur fylgst aðeins með þessu og haft uppi lágmarksritstjórn?

Besta hugsanlega Lesbókin myndi liggja einhvers staðar mitt á milli Þrastar og Gísla gamla málara. Gott aktúelt bókmennta- og menningarefni í bland við þjóðlegan fróðleik, rokk- og poppklassík má fljóta með.

Lesbók Morgunblaðsins er ekki neðanjarðarblað.

Pressupistill númer 3

http://pressan.is/Pressupennar/Lesagrein/i-bodi-landsbankans/

Tvinna saman persónulega bloggstílnum og formi dálkahöfundarins. Kallinn er með þetta.
Þið getið kommentað hér.

Keep up the good work, nafni

http://www.visir.is/article/20090606/FRETTIR01/506510562

Skólameistari Bifrastar vill sameina hana HR og Listaháskólanum og byggja upp skóla sem hvílir á þremur grunnstoðum: 1) Listir og heimspeki 2) Viðskipti og lögfræði 3) Tækni- og verkfræði

Ég kláraði BA-ritgerðina mína í apríl. Hún er listtengd enda fjallar hún um viðhorf Platóns og Aristótelesr til skáldskapar. Ég fékk 8,5 fyrir hana.

Jafnframt kenndi ég ritlist meira og minna allt þetta misseri og bý yfir góðu glærusafni.

Um áramótin byrja ég í mastersnáminu en ég lýk því varla fyrr en sirka 2011 - 2012.

Meðfram því mun ég áfram sinna skáldskap og þróa áfram ritlistarnámskeið mín.

Heimspekinám mitt mun ég áfram tengja listum og skáldskap eins og kostur er.

Í lok kreppunnar sæki ég um stundakennslu hjá nafna mínum. Ég hvet hann til að hrinda hugmyndum sínum í framkvæmd. Síðar munum við eiga gott samstarf.

Hér er nýjasti Pressupistillinn

http://pressan.is/Pressupennar/Lesagrein/lygilega-stikkfri-samfylking/

Sérhæfingin, hagsmunirnir, skoðanirnar

Pistill sem birtist áður á pressan.is


Það nennir enginn að rökræða um smásögur. Ég bíð þess albúinn alla daga að kjafta hvern þann í kaf sem ekki er sammála mér um hverjir séu bestu smásagnahöfundar heimsins og hver séu lykilatriðin í velheppnaðri smásagnagerð.

Nei, fólk er ekki mikið fyrir að rífast við mig um þetta. En það les oft af áhuga smásögur sem ég bendi því á og sumir skrá sig meira að segja á smásagnanámskeið sem ég held. Þannig að ég kvarta ekki.

En þið skuluð bara reyna að vera ósammála mér. Ég mun kjafta ykkur rænulaus!

Það kemur fyrir að ég viðra stóryrtur á bloggi ýmsar skoðanir á þjóðmálum. Þá getur það gerst (ég tek fram að það er sjaldgæft) að einhver sérhæfður á viðkomandi sviði hafi samband við mig og vill leiða mig af villigötum á braut sannleikans. Sérþekking viðkomandi á málaflokknum gerir mér erfitt um varnir en sé hann að auki hagsmunatengdur þá er viðnám mitt vonlaust, því ástríðuþrunginn málflutningur vopnaður sérþekkingu er ósigrandi.

Í vetur var ég svo heppinn að fá þriggja mánaða starfslaun úr Launasjóði rithöfunda. Ég hafði áður ekki leitt mikið hugann að réttmæti listamannalauna, hafði þó aldrei talað beinlínis gegn þeim svo fyllstu sanngirni gagnvart sjálfum mér sé gætt. En það má undrun sæta hvað hugur minn fylltist af góðum rökum fyrir réttmæti þeirra um leið og ég hafði lesið svarbréfið góða frá launasjóðnum. Hvað það væri mikil vitleysa að skera þau niður jafnvel núna í kreppunni. Ruðningsáhrifin af starfi rithöfunda til dæmis. Ótal önnur rök sem ég útlista ekki hér. Ég efast um að margir hefðu roð við mér í rökræðum um listamannalaun í dag en fyrir nokkrum mánuðum hefði ég getað farið halloka í slíkri rökræðu.

En það er til fólk sem talar óháð hagsmunum. Eða kannski er það bara konan mín. Um daginn sagðist hún ekki skilja hvers vegna sparifjáreigendur voru tryggðir í bak og fyrir eftir bankahrunið en skuldarar rukkaðir upp í topp. Nú vill svo til að við eigum dálítinn sparnað, engar stórupphæðir en okkur munar um hann, og lítið sem ekkert af honum glataðist í hruninu. Og konan mín er viðskiptafræðingur þannig að auk hagsmunanna hefur hún líka eitthvert vit á málaflokknum.

Annars vegar hef ég ekki áhuga á því að borga niður skuldir annarra og mér finnst sorglegt til þess að hugsa hvernig vel gefið og vel menntað fólk gat týnt sér í græðgi og skuldasöfnun vegna þess að það sá leiðina til að styrkja sjálfsmynd sína liggja að of stóru húsi (með kuldalegum, stílhreinum og rándýrum innréttingum) og forljótum risajeppum. Á hinn bóginn er fráleitt að þeir sem selja afnot að peningum eigi einir að sleppa við að blæða nokkuð fyrir kreppuna. Allir hljóta að fórna einhverju. Það hlýtur að vera til millivegur.

Og sérfræðingar. Ekki hringja í mig út af þessum pistli! Ég er upptekinn.

Framhaldið

Ég held að ég hafi verið aftengdur við Eyjuna. Það er a.m.k. eðlilegt. Hins vegar væri gaman að halda lífi í þessari síðu áfram meðfram pistlaskrifum mínum á Pressunni og vettvangur.com

Nú var ég að frétta að Alice Munro hafi fengið Man-Booker verðlaunin. Það eru frábær tíðindi.

Hins vegar birtir maður ekki slíkar smáathugasemdir sem pistli á Pressunni.

Ta-ra!

http://pressan.is/Pressupennar/Lesagrein/serhaefingin-hagsmunirnir-skodanirnar/

Á þessum stað mun ég hér eftir birta reglulega pistla. Auk þess hef ég verið ráðinn þar í hlutastarf við fréttaskrif frá og með næstu mánaðamótum. Aldrei að vita nema að í leiðinni verði mér kennt að búa til tengla, ég lærði það nefnilega á Visir.is um aldamótin en týndi niður þeirri þekkingu eftir að ég hvarf inn í auglýsingabransann. Þar lærði ég líka á photoshop, týndi því niður og læri það kannski aftur í sumar.

Úrkynjun

http://www.dv.is/frettir/2009/5/28/atu-gull-i-bodi-landsbankans/

Að skera sína líka og éta gull.

Vettvangur.com

www.vettvangur.com

Hér er vefur um bókmenntir, stjórnmál og fleira. Ég er nýbúinn að birta þar grein. Í augum einhverja er hún listrænt prump og í augum einhverra annarra áhugaverð pæling. Veit það ekki. Gjörið svo vel.

Um mánaðamótin kynni ég allt annan vettvang þar sem ég mun líka birta pistla og miklu oftar .
Það eru í raun nokkuð mikil tíðindi. Bíðið spennt.